Ik heb vandaag een uitzonderlijk zotte dag, ik lijk mezelf te overstijgen in vrolijkheid en vind mezelf vandaag uiterst grappig. Mag het even?!
Zojuist ook een afspraak gemaakt met de dokter, om eens te horen wat die van mij vindt nu ik geen antidepressiva meer neem. Misschien ben ik nu pas werkelijk zot geworden!
Zal maar weer voor een paar dagen mijn bloeddruk controleren, maar vandaag stond die al heel goed: 12.7, 6.5 en hartslag 62. Kan niet beter, en dat op mijn leeftijd, en zonder aan sport te doen, of zonder, voorlopig toch, in de tuin te werken, want dat is meestal mijn dagelijkse sport, maar het is werkelijk te slecht buiten. Daarvoor zullen we nog eventjes moten wachten, tot het wat droger is.
Het lijkt er op dat de NMBS daar geen last van ondervindt, want de werken zijn hier hernomen, en momenteel zitten ze op het vroegere veld van den boer, vlak naast de Terdelle brug.
De BAM lijkt te werken met manieren, in tegenstelling tot Infrabel die eerder een slagveld ontketenen als ze in actie schieten.Toch voor alle zekerheid één dezer dagen eens naar onze schepen van openbare werken mailen om te vragen of ze hier de modder naast mijn oprit zouden willen komen opruimen, van zodra ze hier in de Vosdelle niet meer moeten zijn. En vermits er dit jaar gemeenteverkiezingen plaats vinden, zal dat wel dik in orde komen, denk ik. Bovendien ze kennen mij op het gemeentehuis, ik geef niet op, tot het in orde is!

De psychologie van de mens! Een rare constructie, maar soms voel ik die beter aan dan de persoon zelf.
Alhoewel zekerheid heeft men nooit, hoe iemand in elkaar zit. Maar een tien jaar lange wandeling naar de psychiater zal toch niet alleen bijgedragen hebben tot zelfkennis, maar ook wel een beetje tot de kennis van de anderen.
En het is niet atijd prettig wat je meent te zien, want de mens is vaak zijn of haar eigen hel, terwijl ik dan meen te weten dat  men daar verandering zou kunnen in aanbrengen, om het tot zijn of haar eigen hemel te maken.
Maar ik ben geen psychiater, en bovendien doet een goede psychiater niet het werk in jouw plaats, en kan alleen jij voor de verandering en de verbetering zorgen.
Gelukkig komt er nu in de scholen, naast lichamelijk onderzoek, ook geestelijk onderzoek bij de kinderen.
Want daar begint het allemaal, bij het jonge kind, en bij de opvoeding. Ik weet niet hoe ver die onderzoeken gaan, en hoe goed ze zijn, maar het is prima dat men steeds meer en meer lichaam en geest als één geheel gaat beschouwen.
Volwassenen die worstelen met psychologische problemen en in een levenscrisis belanden, die zitten waarschijnlijk  al jaren met de verkeerde gebruiksaanwijzing op zak..
Maar op een dag wreekt zich dat, net zoals bij mij, en dan maak je maar beter een afspraak met de psychiater, en je zal merken dat elke crisis een nieuw begin betekent, en wellicht voor een wat tevredener leven zal zorgen.
En in alle eerlijkheid, wat is er nu mooier dan als persoon aandacht krijgen, iemand die naar je luistert, ook al is de man of vrouw dan betaald om dit te doen?
Aandacht is immers het waardevolste geschenk dat je iemand kan geven, échte aandacht, tijd maken voor iemand, en vooral luisteren, onbevooroordeeld.
Want we zijn tenslotte toch allemaal maar leerlingen die proberen om het goede leven onder de knie te krijgen, en daarmee af en toe eens serieus worstelen.
Het leven is een kunst, beoefen het met plezier!

Bij mijn boekenbestelling zat vandaag het gratis boek van Griet Op De Beeck.
Wat een verrassing! Het boek gaat over een 71 jarige vrouw die verliefd wordt op een veel jongere man. Zou die nu echt dat boek voor mij geschreven hebben?!!!!!!!!🤣🤣🤣
Het boek werd in elk geval speciaal geschreven voor de Boekenweek 2018! Het onderwerp leeft blijkbaar, en binnenkort is dit geen uitzondering meer en hopelijk ook niet langer taboe!
Korte samenvatting van het boek, met als titel “Gezien de feiten”. “Het boek gaat over Olivia een vrouw voor wie opeens alles anders wordt. Een verhaal over de kracht van spijt hebben, de gretige wil om goed te leven, de warme wurggreep van families, de angst om ruimte in te nemen, de kilte van de wereld zoals we haar kennen en het wapen dat liefde kan zijn, als ze echt is tenminste.”
Ik ga het boekje (94 blz) uitlezen, en ben nieuwsgierig in hoeverre ik er mijzelf in ga tegenkomen.
Er staat ook volgende toepasselijke tekst op de eerste pagina’s:
The only calibration that counts is how much heart people invest, how much they ignore their fears of being hurt or caught out or humiliated. And the only thing people regret is that they didn’t invest enough heart, didn’t love enough. Nothing else really counts at all. (Ted Hughes)
https://nl.wikipedia.org/wiki/Ted_Hughes https://leomesmangedichten.com/2015/02/07/kraai-van-ted-hughes/
https://www.youtube.com/watch?v=18DdJO9Lg-s
Ted Hughes was een Engelse dichter met veel ervaring in de liefde, maar blijkbaar heeft ze hem niet veel geluk en voldoening gebracht. Maar is het niet net dat wat de dichter nodig heeft?

Mijn stelling: je belangrijkste troef om iets voor mekaar te krijgen, is zelfzekerheid.
Maar blijkbaar heeft voor veel mensen het woord zelfzekerheid nog altijd een negatieve bijklank, zoals, een dikke nek, een stoefer, een bluffer…Dat is echter geen zelfzekerheid, dat is iemand die net niet zelfzeker is!
Zelfzekerheid of zelfvertrouwen, kan alleen maar positief zijn, maar het is het eerste dat men ons als kind probeert af te nemen. We moeten vooral bescheiden blijven en liefst ons zo klein mogelijk maken.
Lees maar eens een goed boek hierover, niet van de een of andere goeroe, maar bijvoorbeeld het boek “Beter zorgen voor jezelf”, geschreven door Marc Buelens en Ann Vermeiren. Je gaat nogal je ogen open trekken!
Opeens wordt er je duidelijk dat men ons maar al te vaak verkeerd opgevoed heeft, en men ons vooral gemanipuleerd heeft opdat we braaf in het rijtje zouden lopen, en mee blaten met de kudde.
Het boek biedt een heldere, toegankelijke uiteenzetting van de vier gouden stelregels om beter voor jezelf te zorgen: ken jezelf, waardeer jezelf, kies en bemin je keuze, verander je kijk op de wereld en verwen jezelf.
Dit boek was voor mij een grote hulp en leidraad om eindelijk mijn vergeten waarheid terug te vinden, en om dat kind dat ze hadden klein gekregen en gehouden, te heropvoeden.
Ik kan het iedereen die met zichzelf en de wereld worstelt heel warm aanbevelen. En als je het dan gelezen hebt, dan begint het pas en is er vooral veel werk aan de winkel, of moet ik zeggen, vooral veel werk aan jezelf, wil je terug tot jezelf komen en daarin kunnen groeien, want het is een proces dat nooit stopt.
Zelfzorg is eigenlijk een klavertjevier, mede door de vier bovenvermelde stelregels, en omdat je er zonder enige twijfel een gelukkiger en sterker mens door wordt.
Je wordt er zelfs uiterlijk mooier van, wat ook niet te versmaden valt, in een wereld vol lelijke mensen. Zelfzekerheid, je straalt het uit op den duur!

Wat zijn er toch vele mooie liedjes en gedichten. Een mens zou van minder om de vijf minuten verliefd worden!

Vandaag terug verliefd geworden op de Righteous Broters en na een eerste kennismaking verliefd geworden op de gedichten van de onlangs overleden dichter Menno Wigman. Schande dat ik deze dichter niet eerder gelezen heb, maar ik ben maar sinds kort terug volop bezig met poëzie. Bij mij verloopt alles in fases,  en dan ga ik er opeens weer tenvolle voor.
https://nos.nl/artikel/2214855-dichter-menno-wigman-51-overleden.html
Niets is ooit verledentijd, en wat ik graag deed, zal ik graag blijven doen, maar er is zoveel dat ik af en toe moet keuzes maken omdat “voor alles” de tijd ontbreekt.
Nu is het dan terug volop schrijven, en misschien laat ik daardoor dit jaar de groentetuin over aan Audrey en David, want die willen al lang wat eigen groentjes klaar kunnen maken. Het zijn beiden prima koks, heel creatieve koks ook, en proberen graag iets nieuws uit.

Toch heerlijk zeker, dat je elke dag met nieuwe plannen, nieuwe verwachtingen, nieuwe ontdekkingen, mag wakker worden, en dat rond je zeventigste!
Want dit is helemaal niet evident als ik soms het geduld neem om naar het onterecht geklaag en gezaag van anderen te luisteren, die geen enkel initiatief meer nemen, of geen enkele nieuwe uitdaging durven aangaan, buiten dat belachelijke seniorengedoe.
Geloof mij, het leven is aan de believers en aan de durvers, ook als je al wat ouder bent!

Opgestaan in twee keer, vanmorgen.
Met pen en papier én de versgebakken croissants terug rond 9u in bed gekropen, en na wat gemijmer en geschrijf, terug in slaap gevallen tot 12u.
Eigenlijk wel wat veel geschreven vandaag, vandaar ook waarschijnlijk dat ik deze namiddag eventjes in de zetel in slaap gevallen ben. Of zou het kunnen dat ik oud word?! Neen,natuurlijk niet, is gewoon een schoonheidsslaapje!
Ik beken, ik trek graag selfie’s, foto’s van mezelf dus. Ik zie mijn eigen dan ook graag. Ik ben niet de mooiste, en zeker ook niet de grootste, slimste, slankste, jongste, braafste, … maar voor mijn leeftijd mag ik er zeker nog zijn, en van zodra ik mijn mond opendoe, val ik nog meer op…
Iedereen moet trouwens in de eerste plaats van zichzelf houden. Het is het fundament om als een tevreden mens door het leven te kunnen gaan. Valse bescheidenheid, en dergelijke onzin zijn er alleen maar om je klein te houden. En ik meet al maar 149 cm!
Bovendien is het noodzakelijke van-je-zelf-houden, nog iets heel anders dan narcisisme, want narcisten willen voortdurend bevestigd worden van hun uniek zijn. Een narcist is bovendien nooit tevreden over zichzelf, en zal er alles aan doen om geen concurrenten in de buurt te hebben. Narcisten moeten vooral bewonderd worden om wie ze niet zijn! Ze blazen zich op als kikkers! Maar als je ze kust worden ze echt niet die bewonderenswaardige persoon die ze graag zouden willen zijn. Eigenlijk houdt een narcist helemaal niet van zichzelf.
“Hou van jezelf, zoals van de anderen”, heeft een knappe gast ooit eens gepredikt, en dat is het enige waar het allemaal om draait, en indien we dit allemaal zouden doen, was er veel miserie de wereld uit.

Vertrouwen! Veel moeilijker nog dan van iemand houden, is iemand vertrouwen.
De mensen die ik compleet vertrouw kan ik op de vingers van één hand tellen, maar echt wantrouwen doe ik niemand, enkel machthebbers zoals politici en predikers neem ik niet altijd au serieus.
Nochtans ik ben al heel mijn leven in het zak gezet geweest door manipulators en opportunisten, maar dat zal wel bij iedereen het geval zijn. Het uitzonderlijke is, dat sommige mensen dat vertrouwen nooit meer schijnen terug vinden.
Maar wat dan? Welk soort leven heb je dan? Want vertrouwen is de basis van elke relatie. Zonder vertrouwen is een gezonde relatie nooit mogelijk.
En wat word je dan? Een holbewoner zonder voeling met de omgeving? Iemand die verdrinkt in zelfmedelijden? Iemand die zich boven de anderen stelt? Iemand zonder mededogen? Iemand die zich nauwelijks kan inleven in de anderen? Iemand die niet meer kan liefhebben? Iemand die zo verbitterd is, dat hij anderen bewust gaat misbruiken en pijn doen?
Wat moeten we zeggen tegen iemand die zodanig gekwetst en ontgoocheld werd, dat hij of zij niemand nog vertrouwt? Ik weet het niet, en nochtans ik wou dat ik het wist.
Misschien moeten we gewoon zijn wie zijn en zo aantonen dat de wereld niet alleen verkeerde mensen telt. Meer kunnen we niet, denk ik.
Als je alle vertrouwen in de mensen kwijt bent, is er maar één manier om daar wat aan te doen, en dat is geleidelijk aan je angsten overwinnen, en het leven en jezelf pal in de ogen kijken en vooral eerlijk zijn met jezelf. Want daar schuilt het meeste en grootste wantrouwen: in jezelf!

Deze namiddag lekker relax zitten babbelen met mijn zoon, zo’n twee uurtjes over de toekomst en over onszelf en over wie ons lief is.
En we hebben ook weer eens goed gelachen, want het is toch zo een droge humorist mijn zoon!
Toen ik zei dat ik bij het afkicken van de antidepressiva de indruk had dat mijn voorhoofd van ene kant naar de andere schoof, verzekerde hij mij dat dat ook werkelijk te zien was.
En toen ik beweerde in al mijn hoogmoed dat de Vosdellestraat hier na mijn dood wel mijn naam zou krijgen, als befaamde plaatselijke dichteres, antwoordde hij, dat ze hier zelfs een straatje zullen bijmaken, en dat zullen ze dan het Knipoogsteegje  noemen, wegens mijn knipooggedichten.
Het is een zotteke, mijn zoon. Complimentjes geeft hij bijna nooit, maar soms zitten ze wel verpakt in zijn humor.
We hebben mekaar altijd goed verstaan en mijn man zei altijd dat we twee handen op één buik waren, niet tussen te komen, en altijd van hetzelfde gedacht.
Is waar, en is gelukkig nu meestal nog zo, al zijn de rollen wel af en toe omgekeerd, en luister en leer ik eerder van hem. En we hebben gelukkig ook nog altijd dezelfde humor en een onverbreekbaar vertrouwen in elkaar.
We zien elkander graag, onvoorwaardelijk!

Er zijn in de vrije natuur twee dingen waar ik niet kan aan weerstaan: bloemen en stenen.
Breng mij geen kitscherig vakantiesouvenir mee, maar een mooie steen gevonden in de vrije natuur, en liefst met de plaats bij waar je hem gevonden hebt.
Trouwens, wanneer het juwelen betreft, hou ik het meest van halfedelstenen, en parels. Verder is mijn favoriet accessoir, een mooi lipstick, en ik ga de soorten die ik al heb niet opgebruikt krijgen, of ik zou ze moeten opeten! Meer make-up hoef ik trouwens niet op, maar als ik zonder mijn lippen een kleurtje gegeven te hebben, buiten ga, voel ik mijn slecht gekleed.
Wat er ook bij moet, is parfum, en geen goedkope. Het lekkerste geurtje is Pleasures van Estée Lauder. Bovendien, alles wat ik aan schoonheidsartikelen koop is van Estée Lauder.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Estée_Lauder
Tijdens Internationale Vrouwendag waren er hier en daar op internet dagacties, met sterk verlaagde prijzen op bepaalde schoonheidsproducten, en dat is ideaal om je tegen een redelijke prijs een goed product aan de schaffen. Sommige parfums kon je kopen met tot 75% vermindering. En dan kan ik het mij natuurlijk niet laten!

Natuurlijke schoonheid blijft als vrouw wel altijd je hoogste troef, maar hier en daar de natuur wat bijkleuren en een fris geurtje geven is een niet te versmaden extraatje, vooral als de jaren je al hier en daar wat glans afgepakt hebben. En het mooiste juweel dat je kan dragen, is en blijft je glimlach, dus er vooral voor zorgen dat je die nooit verliest!

“De hel dat zijn de anderen”, zei Sartre, en inderdaad af en toe is dat waar. En het zijn de ongelukkigen, de gefrustreerden die het gevaarlijkst zijn.
O neen, ik hoef hier niet in detail te gaan, en ik hoef ook niet persoonlijk te worden, en iedereen zal dit al wel eens tegengekomen zijn. Maar telkens als er zo heel hard, en onverschillig, met opzet op je hart getrapt wordt, zakt de grond onder je voeten weg.
Het zijn lafaards, ik weet het, en meestal zijn het ook grote bangeriken met een grote mond, maar dan wel bang van alles wat ons mens maakt.
Bang van het onzekere, van de kwetsbaarheid, de verbondenheid, de genegenheid, bang van de andere, bang van de eigen gevoelens, bang zichzelf te verliezen.
Vandaar ook dat ze zichzelf boven de anderen verheven voelen tot ze van hun sokkel vallen, en dan misschien, heel misschien inzien dat falen des menses is!
Mijn hart ligt weer eens aan diggelen, voor de zoveelste keer. Maar na huilend naar blik en borstel te hebben gezocht en de stukken bij elkaar geveegd te hebben, ben ik nu op zoek naar de juiste lijm. Misschien zal ik hem niet direct vinden, maar dat geeft mij dan wel de tijd om rustig weer op mijn positieven te komen, en with a little help from my friends zal dat wel lukken.

Arme jij, die nu helemaal alleen, en zonder mij die in jou geloofde,  je stukken zal moeten lijmen en de kreukels van je geest gladstrijken, wat heb ik mededogen met jou. En echt ik wou dat ik je kon helpen, maar helaas… Je kan mensen niet helpen, dat moeten ze zelf doen, en je kan mensen ook niet veranderen, ook dat moeten ze zelf willen. Wat je wel kan doen is van mensen blijven houden, ook tegen beter weten in.