Reinaert

Het Lieveheersbeestje
Ik zit hier rustig in mijn zetel te genieten van het nieuwjaarsconcert, en plots komt er van ik weet niet waar een Lieveheersbeestje op mijn schouder gevlogen. Laat ik dit nu een teken van een gezegend 2023 zijn? En ja, waarom niet?!
Dinsdag, 3 januari wordt mijn kleinzoon geopereerd aan zijn voetje, en iedereen hoopt dat het een geslaagde operatie wordt waardoor hij hopelijk geen handicap aan zijn beentje overhoudt.
En hop, het Lieveheersbeestje zit nu aan het venster. Zal ik het vrij laten?

Reinaert

Maandag heeft Reinaert  in het UZ Leuven, voor de tweede keer een gips gekregen aan zijn linker voetje en been. De eerste gips heeft totaal niet geholpen.

Hij was samen met papa en mama om 7u30 in het ziekenhuis en na twee uur wachten werd de nieuwe gips, dit keer onder volledig verdoving, aangebracht.

Binnen twee weken zullen ze moeten teruggaan, en dan wordt, weer onder volledige verdoving (ze verdoven met een maskertje), gekeken of dit tweede gipsje veel effect heeft gehad of niet. Zo ja, dan krijgt hij gewoon een derde gips. Zo neen, dan gaan ze een kleine ingreep doen aan zijn kuit om die langer te maken. Zo een ingreep noemt men een achillespeestenotomie. Dit doen ze ook vaak bij baby’s die met een klompvoet geboren worden. Hij zal dan ook een derde gips krijgen, maar dan wel voor zes weken. De ingreep is gepland op 12 december. Dagkliniek met eventueel één overnachting.

Ondertussen heeft hij zijn “laarsje” al getoond aan turnjuf Loesje, de kiné, want die heeft zijn hartje al veroverd (hij begint bijna te wenen als hij terug naar huis moet!), en krijgt hij een antibioticakuur tot men alle resultaten over zijn immuunsysteem en dat van de ouders verzameld heeft. Dat zal ongeveer in juni 2023 zijn.

Reinaert slaapt goed, eet goed, is vrolijk en klaagt niet van pijn. Dit kind is een voorbeeld voor ons allemaal!

De dagkliniek heeft vanmorgen ook naar de ouders gebeld om te vragen hoe het met hem was, en ze mogen altijd bellen als er vragen of problemen zijn. Chapeau voor UZ Leuven!

Ondertussen herneemt het “gewone” leven zich langzaam. Reinaert is naar de kermis geweest, hij krijgt thuisonderwijs, en de Sint wordt verwacht!

 

 

Reinaert

Reinaert heeft vandaag zijn eerste sessie kiné gekregen van de “turnjuf”, en dat is voor beiden prima verlopen. Juf Loesje lijkt in de smaak te vallen van Reinaert en hij heeft ondertussen ook terug wel meer zelfvertrouwen opgebouwd!

Zondag is er zijn vriendje Jack op bezoek geweest en heeft hij een prachtig boek gekregen dat hem kan helpen om zijn gevoelens te uiten.

Deze namiddag heeft hij samen met mama en papa een bezoekje gebracht aan zijn klasje in het Kasteeltje. Tussen hem en zijn beste vriendinnetje Apolline heeft men kunnen merken dat het nog altijd grote liefde is en ze hem zeker niet vergeten is. Heerlijk!

Met de juffen is overheen gekomen dat Reinaert vanaf volgende week een enkele uren thuisonderwijs zal krijgen. Dat zal hem voorzeker deugd doen en misschien helpen om de rest van het schooljaar zonder teveel moeilijkheden te kunnen uitdoen.

Elke dag is weer spannend, verrassend en plezierig. Enkel nog afwachten hoe het donderdag zal zijn voor hem, want dan heeft hij een afspraak in Leuven bij Immunologie. Maar in de namiddag komt hij dan op bezoek bij Oma en zullen we er wel voor zorgen dat het weer gezellig wordt. De Sint is namelijk al geweest!

 

 

Reinaert

Vandaag viert David zijn 46ste verjaardag en ik denk dat hij dit keer het mooiste verjaardagcadeau ooit gekregen heeft: de thuiskomst van Reinaert!

Dit bericht zette hij dan ook vandaag op zijn facebookpagina:

“Geen mooier cadeau voor je 46ste verjaardag dan je zoontje die na twee maanden hospitalisatie eindelijk thuis is. Hier zal hij zijn revalidatietraject verder zetten.
Het zag er even niet goed uit. “Levensbedreigend” was het woord dat Audrey en ik de eerste dag te horen kregen in een aparte kamer op de intensieve zorgen van het UZ Leuven. Ik zat op een stoel, maar voelde de zwaartekracht harder dan ooit op dat moment. Reinaert had twee virussen opgelopen die hem een longontsteking bezorgden, en daarbovenop kwam een streptokokken bacterie die zich verder verspreidde over zijn lichaam. Hierdoor ging hij in een toxische shock en hadden vooral zijn hart, longen en nieren het heel moeilijk. Dat alles op een zeer korte tijd. Dat was 14 september.
Hij is toen meteen in een kunstmatige coma gebracht, zodat ze een kunstlong en kunstnier via katheders in zijn hals konden “aansluiten”. Die namen even alles over, samen met een hele hoop medicatie. Dat heeft zo’n 4 weken geduurd. Daarna kon alles afgekoppeld worden. Gelukkig geen schade aan de nieren etc. Maar toen begon de ontwenningsfase… Want dat klein ventje had torenhoge dosissen van morfine en slaapmedicatie gekregen. Dat heeft ook toch zo’n dikke 2 weken geduurd. Ook zwaar om te zien als ouder hoe je driejarige moet afkicken. Hij had er op een gegeven moment hartritmestoornissen van. En we moesten heel die tijd ook wachten om te zien of hij hersenschade had of niet.
Vandaag kunnen we gelukkig en vol overtuiging zeggen dat alles oké is in dat hoofdje van hem, buiten hier en daar wat overgevoelig en een angst/wantrouwen voor nieuwe gezichten en witte schorten.
Maandag 17 oktober mocht Reinaert uiteindelijk intensieve zorgen verlaten, en verbleef ik samen met hem op de afdeling kinderneurologie voor zijn revalidatie. Audrey pendelde elke dag heen en weer tussen Overijse en Leuven. Hij kreeg kinesitherapie en ergotherapie, en een logopedist, psychologe en diëtisten werden eveneens ingeschakeld voor zijn verder herstel.
Deze week kregen we dan het bericht dat Reinaert (en ik) naar huis mochten en dat er overgeschakeld zal worden op ambulante kiné. Sinds gisterenmiddag zijn we allemaal terug thuis.
Reinaert moet nog verder leren stappen. Dat kan hij niet omdat hij lange tijd in bed gelegen heeft, en zijn kuitspieren hierdoor zijn verkort. Hij kan niet plat op de voetjes staan. Momenteel wachten we tot zijn linkerbeentje voor een tweede maal in het gips kan, want daar zijn de spieren het meest verkleind. De ingreep is gepland voor 28 november, en ondertussen blijft hij kinesitherapie krijgen van de papa en van een kinesiste hier in eigen gemeente, die ons door verschillende mensen werd warm aanbevolen.
Wij zijn het personeel van het UZ Leuven, en in het bijzonder dokter Lars Desmet van IZ ontzettend dankbaar dat zij er alles aan gedaan hebben om deze foto mogelijk te maken.”
David Joly – 19.11.2022
Ik zeg het nogmaals, het zijn helden, alle drie!!!

Reinaert

Gisteren kreeg Reinaert onverwacht bezoek van Kabouter Klus en gisteren kregen wij ook te horen dat Reinaert, samen met papa en mama definitief naar huis mag.

Vandaag zijn ook nog de Cliniclowns langs geweest, maar ook en vooral  veel mensen die Reinaert verzorgd hebben, om hem en de ouders het beste te wensen.

Vanaf volgende week gebeurt de revalidatie dan verder thuis. Elke weekdag naar de “turnjuf” en op 28 november naar de dagkliniek van UZ Leuven om nog een tweede gipsverband rond zijn linker beentje te doen.

Daarvoor zal hij deze keer wel in slaap gedaan worden, en er gaat daardoor morgen voor het vertrek naar Overijse nog een gesprek met de anesthesiste aan vooraf.

Het gips komt er dus op 28 november, en op 24 november is er een afspraak  met de dokter om het over het immuunsysteem van Reinaert te hebben, want het wordt van in het begin al onderzocht, of daar al dan niet problemen mee zijn. We hopen van niet, al zal twee jaar corona maatregelen ook wel meegespeeld hebben.

Verder kan voor Reinaert ook thuisonderwijs aangevraagd worden, maar dat wordt ook nog bekeken met ’t Kasteeltje, hoe en of dit het best kan georganiseerd worden.

Dit zal dus waarschijnlijk mijn laatste blogverslagje zijn dat ik met Facebook deel. Natuurlijk blijft mijn blog verder toegankelijk voor al wie het interessant genoeg vindt om te lezen wat in mijn dagdagelijks leven gebeurt en wat me beroert, en geuit wordt via mijn creativiteit.

Wij danken iedereen heel hartelijk die met ons deze vooral bange periode heeft meebeleefd en nu onze vreugde deelt.

Wij hebben daardoor ons verdriet en onze onzekerheid langs de buitenkant kunnen dragen en niet alleen moeten verwerken, en dat was een grote steun. Bedankt, en voor iedereen nu al een gezond en vrolijk jaareinde!

Reinaert

Vandaag is Reinaert dag op dag twee maanden in UZ Leuven en gisteren heb ik hem voor de eerste keer teruggezien. En het was een heel blij en gezellig weerzien. Direct een dikke zoen, en hij voelde zich ook weer onmiddellijk thuis. Wist nog alles perfect staan en Oma was het magische woordje die dag.

Alles is terug zoals vroeger, behalve het stappen lukt nog niet doordat hij zo lang in dezelfde positie moest slapen. Vooral het linkerbeentje waaraan hij geopereerd werd moet nog kiné krijgen en waarschijnlijk ook nog een tweede gips. Eindelijk kon ik hem ook de trein geven die ik gekocht had voor zijn verjaardag en het bleek een goeie keuze.

 

 

Rond vier uur zijn ze terug vertrokken richting ziekenhuis en het cadeautje is natuurlijk meegegaan. Moe gespeeld is onze dikke vriend in de auto in slapen gevallen, want Oma kan toch zo vermoeiend zijn…

Oorlog

Over de eerste wereldoorlog konden mijn ouders niets vertellen. Mijn vader was namelijk van 22 en mijn moeder van 25. Maar van de tweede oorlog wel.
Mijn grootmoeder en grootvader zijn eventjes op de vlucht geweest maar niet verder geraakt dan “de Vlaanders” zoals mijn moeder vertelde, en toen ze terug thuis kwamen was hun radio gestolen.

Mijn twee ooms en oudste broers van mijn moeder, Frans en René, die zaten ondergedoken op zolder bij mijn grootouders, vanwaar ze gemakkelijk konden wegvluchten als er gevaar was.
Mijn moeder beweerde altijd dat ze nooit honger heeft geleden onder de oorlog en met sinterklaas kreeg ze een appelsien. Mijn tante Nathalie daarentegen, die de oudste was van de hoop, zegt dat ze wel honger geleden heeft. Waarschijnlijk gaf mijn grootmoeder eerst en meest de kleine kinderen wat ze in huis had…
Wat ze ook altijd ophaalde was dat ze “dat groot bakkes van een Degrelle” van op de Pensmarkt tot bij haar thuis had horen schreeuwen.
Mijn vader die 18 werd toen de oorlog uitbrak is nooit gemobiliseerd geweest, omdat er geen legerkostuums meer waren. Die had dus dubbel geluk: geen legerdienst en niet naar de oorlog.
Dergelijke verhalen moet men blijven vertellen opdat oorlog voeren ooit zou stoppen.

Reinaert

Reinaert heeft deze week zijn gips gekregen, die hij tien moet dragen om zijn linker voetje weer helemaal in orde te  krijgen.

En daarom hebben wij hem eens extra “verwend”, en met wat kan je dat beter dan met superzachte knuffels die hij zelf mag kiezen?!

Gelukkig zijn er in een ziekenhuis ook leuke dingen te beleven, zoals speelgoedwinkeltjes! Van mama en papa heeft Reinaert Christophe, de krokodil, (naam gekozen door de gekke papa!) mogen kiezen.

Mémé Magda, de tante van mama, heeft Ridder Muis meegegeven en daar hoort natuurlijk Draak bij en daarvoor heeft Oma gezorgd.

En straks komt Moeke op bezoek met het huis van Bing uit de tekenfilmreeks. Na al tijd zware weken verzacht dit toch een beetje de pijn van alles.

Het leven zou een kind dit nooit mogen aandoen, maar gelukkig is er de liefde van de mensen om hem heen, die ervoor kan zorgen dat al dit leed kan gecompenseerd worden met cadeautjes en warme knuffels.

Reinaert

Gisteren vertelde de papa van Reinaert mij dat het ongelooflijk is hoe hij tijdens elke sessie kiné en ergotherapie de therapeuten doet versteld staan, zelfs meerder keren per dag. En hoewel het soms moeilijk of pijnlijk is, hij soms traantjes laat… op het einde zwaait hij altijd lief of gooit een kusje. zoals nu bij de ergotherapeut die er spontaan kippenvel van kreeg…

En toch zal zijn linkerbeentje eventjes in het gips moeten, om het rekken van de achillespees te bevorderen. Waarschijnlijk een tiental dagen, en ik hoop dat dat écht het laatste is wat moet gebeuren.

Reinaert verdient (net als oma op het einde van haar schooltijd) een speciale prijs voor VOLHARDING! Voor mij was er een boek, voor hem zal dat veel en veel meer worden!!!

En neen, ik overdrijf niet!