Mensen vragen zich wel eens af, of ik niet bipolair ben, en nu dus in een manische periode zit, want blijkbaar is vrolijk of gelukkig zijn, nu ook al een ziekte.
Wees gerust, ik ben in perfect geestelijk evenwicht, nu mijn lichaamsgewicht nog, maar dat is een ander paar mouwen.
Mensen hebben soms rare ideeën over jou, maar gelukkig zijn er ook de anderen, zij die blij zijn met jou, zoals je bent. En dat is dan wederzijds. Want ondanks het feit dat ze haast nooit wezenlijk aanwezig zijn, zijn er een paar mensen die ik heel graag zie.
Natuurlijk David en Audrey, maar ook nog mensen die mij ooit hun meest kwetsbare kant durfden tonen, en waarvan ik weet dat ze eerlijk en oprecht zijn, met de juiste bedoelingen en met de schoonste menselijke eigenschappen. Warme mensen, gevoelige mensen en tedere mensen. Bezorgd ook, altijd bezorgd om de anderen. Mensen met  goede humor, mensen die graag lachen.
Het zijn er een handvol, mannen en vrouwen, jong en oud. Ik noem ze geen vrienden, want het woord vriendschap schiet hierbij tekort en is te banaal. Het zijn mensen waarmee je een dag, een jaar, een half uur… van je leven doorbrengt, en de juiste mensen op het juiste moment, met de juiste woorden, de juiste gebaren, die je net dan nodig had, waaraan je net dan plezier kon beleven.
Waarschijnlijk trek je door je eigen gedrag zulke mensen aan, dus je krijgt wat je geeft, en je hebt het voor een groot deel aan jezelf te danken dat je dergelijke ontmoetingen heb.
Misschien krijgt een mens wel de vrienden die hij of zij verdient. In elk geval, indien jij oké bent, zal wie je aantrekt ook wel oké zijn., of je moest je al heel sterk vergissen, of bewust kiezen voor mensen waarvan je weet dat die niet deugen voor jou. En dat kan natuurlijk ook. Maar besef dan goed, dat het niet aan hen ligt, maar aan jezelf.
Ben ik weer aan het preken, in plaats van aan het spreken? Ja, ik weet het, ik ben een verschrikkelijke wijsneus. In onze familie, langs de kant van mijn moeder, hadden ze daar een bijnaam voor, maar die vertel ik nu wel lekker niet!

Binnenkort twee weken alleen op de wereld, allez toch in Europa, als Audrey en David in Afrika zitten.
Buiten de “vrienden” van Facebook heb ik nauwelijks contact met mensen. Ik heb geen familie en al zeker geen verwanten, nauwelijks vrienden, en in het dorp krijgen ze mij niet te zien. De enige mensen die ik ken staan op Facebook, en dan soms nog niet eens als mens, maar eerder met de foto van een dier of iets dergelijks.
O ja, ik vergat de fluoriderende mannekes van ’t spoor, maar of dat mensen van vlees en bloed zijn, of eerder van lego, dat weet ik ook nog niet met zekerheid.
Mijn buurvrouw heeft tijdens een wandeling met de hond, foto’s genomen van de werken boven op de perrons, want ik zie hier alleen maar wat er onder de brug gebeurt. Zolang ik dat in het oog kan houden en er geen brokken gemaakt worden, ben ik al tevreden.
Vannacht heb ik ze wel horen werken, en af en toe een flinke slag gehoord, maar blijkbaar hoort dat er allemaal bij.Ziezo dat moeten dan de twee extra sporen worden, die alle fileleed rond Brussel gaan oplossen…
Ze doen maar, zolang ze mijn tuin en mijn katten maar gerust laten!

Dit is het meest zinvolle dat ik ooit geschreven heb, en maar weinig mensen schijnen te begrijpen wat ik ermee bedoel, en ze zien het zeker niet als de rebelse houding die ze van mij gewoon zijn, integendeel.
En nochtans is dit één van de strafste houdingen die je kan aannemen in het leven, en dat heeft dus niets met volgzaamheid te maken, dit is pure wijsheid, of denkt iemand misschien dat het leven hem of haar in de watten gaat leggen?!
Dit is een levenshouding, een filosofie, en de enige die men in het leven kan aannemen, je hebt gewoon geen andere keuze.
Wat je met het gekregene doet dat is een andere zaak, en waarschijnlijk voor iedereen anders. Maar je hebt te aanvaarden wat je krijgt en al je verwachtingen die doen er gewoon niet toe. Dat komt later. Eerst heb je de aanvaarding, en daarna komt de verwerking. En na de verwerking? Dat zien we dan wel weer wel!
Je zal je angsten, onzekerheden en twijfels moeten overwinnen, en als je in je hoofd naar perfectie streeft, zal dat de eerste illusie zijn die je verliest of moet opgeven.
Wat je overkomt zal niet rechtvaardig zijn, meestal niet! En ook daar zal je moeten kunnen mee leven, samen met de pijn  en de ontgoocheling dat het allemaal anders had gekund.
Maar wees gerust, er overkomen ons nog genoeg mooie dingen, die ons voldoende sterk zullen maken om de klappen van het leven op te vangen.
Dat is dan misschien ook de beste wens die je aan je kinderen kan meegeven, dat ze weerbaar genoeg zullen zijn om het leven aan te kunnen, en het te aanvaarden en te verwerken, om er daarna te kunnen van maken wat binnen hun mogelijkheden en verlangens ligt.

Vroeger kende je als vrouw je plaats: je begon niet eerst zelf te flirten, je liet je ten dans uitnodigen en je liet je verleiden.
Tegenwoordig moet je als vrouw alles zelf doen, en hoe vaak je daarbij ook op je gezicht valt, geen man die er aan denkt van je te komen oprapen. Emancipatie noemen ze dat. Maar van en voor wie?!
Natuurlijk is het bovenstaande als grapje bedoeld, maar het is wel zo, dat je als vrouw nu veel meer initiatief en risico’s moeten durven nemen als pakweg zo’n vijftig jaar geleden.
https://www.youtube.com/watch?v=emAe6IClGys
Beter zo? Misschien wel, als daar dan toch maar weer niet altijd een argwanend vraagteken bijgeplaatst wordt, vooral als het al wat oudere vrouwen betreft.
Jonge vrouwen, de meisjes van tegenwoordig, voor hen is het de normaalste zaak van de wereld, die gaan ervoor, en krijgen ook veel minder met vooroordelen te maken, en dat is maar goed ook. We blijven immers geen muurbloempjes!
Bovendien binden die jonge dames zich niet meer zo vlug en definitief. Na de studies nog eerst volop genieten van de vrijheid en het leven, ze hebben immers tijd en keuzes genoeg. En vooral veel plezier maken onder elkaar!
Van jong naar oud nog eens. Zopas hoorde ik op tv door een jeugdige, zwarte krullenbol zeggen: “Door het krimpen van hun hersenen en het groeien van hun eenzaamheid, komt het dat oudere vrouwen de ganse dag willen vogelen”.
Zo zie je maar, niemand is in deze maatschappij veilig voor de idiote kronkels en houding van slimmeriken met een grote mond, en waarschijnlijk zullen we dat ook nooit zijn. Taboes en vooroordelen, misschien wel, maar domheid, dat ga je echt nooit de wereld uit krijgen.
Maar misschien heeft die jonge gast wel gelijk. Ik ga het straks eens aan de dokter vragen, want die komt toch seffens mijn bloeddruk controleren…

Wie dit blog regelmatig leest, weet dat ik naar school geweest ben in ’t Kasteeltje in Overijse, en er is geloof ik niemand die zoveel van zijn school gehouden heeft als ik.

Voor mij kon de vakatie niet vlug voorbij zijn, want schooltijd was mijn speeltijd. Thuis was luisteren, bang zijn om iets verkeerd te doen, was werken en de anderen laten spelen. Thuis was straf.
Maar school dat waren, de boeken, de nieuwe lessen, de aanvaarding, de waardering, de vrijheid, en natuurlijk school dat waren de dromen en niet te vergeten, school dat waren de jongens, de oude en de nieuwe, en elk schooljaar een ander liefje.
School dat was een kasteel, met vele donkere kamers, en niet alleen die van fotografie, maar kamers tot op de zolder, en tot in de kelder.
School dat was die prachtige omgeving, met dat grote voetbalveld, de vijver met de waterkiekens, de boomgaard, waar het altijd naar afgevallen appelen rook, school dat was waar je elk plekje even leuk van vond, en waar iedere leerkracht een stuk van je leven werd.
Op mijn vijftiende was het voorbij. Nog wel een paar jaar avondles, Engels en Duits, maar dan voorgoed afgelopen.
Echter nooit uit mijn hart en herinneringen, werkelijk een schat aan deugddoende herinneringen, die van het kind de volwassenen gemaakt hebben, die het nu nog altijd is.
Vandaag stond er onderstaand artikel in de krant. Hopelijk maken ze er iets moois van!
https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20180317_03414584
Ik ga het zeker blijven volgen!

“Mie Bloem”, zei mijn moeder tegen mij. Inderdaad, ik heb er mij zelfs bijna laten dood voor rijden, voor een boeketje wilde bloemen, en dat een paar maanden voor ik ging trouwen.
Ik zag er mooi uit, door met mijn gezicht op een rooster terecht te komen, na met mijn fiets over een auto te zijn gevlogen. Gelukkig op maar een paar meter van huis, en toen mijn moeder de slag hoorde zei ze direct: “Dat is ons Micheline!”.
Ik kon niet naar huis komen van een wandeling, of ik had bloemen mee. Een paar keer zo in het water terecht gekomen, en ook wel eens een paar buitelingen met de fiets gemaakt. En goei kleren of schoenen moesten ze mij ook niet geven, want dan kon ik, ondanks het mooie tuiltje, ook nog eens een pak slaag krijgen als ik thuiskwam.
Vandaag ben ik met David naar de Aveve (den boerenbond) in Tervuren geweest. Ik dacht eerst naar De Nieuwe Serre in Huldenberg te gaan voor lentebloeiers, zoals viooltjes en sleutelbloemen, maar het heeft nog gevroren vandaag, dus maar vlug enkel naar de Aldi, en vlak ernaast is dan de Aveve.
Maar ik heb het mij toch niet kunnen laten om even binnen te springen, en een paar potten voor binnen te kopen. Het huis is meteen aangekleed en gezelliger!
Onderweg hebben mijn zoon en ik ook eens goed kunnen lachen, vooral hij met zijn moeder, die op van alles en nog wat iets heeft aan te merken.
Zoals die verschrikkelijk lelijke evenementen borden overal te velde. Bezoedeling noem ik dat, en sluikstort! Spuuglelijk, en ze doen afbreuk aan o.a. de schoonheid van een open veld of een mooie berm. Dit keer was het Radio Lipstick die de Druivenstreek ingenomen had met zijn reclame. Wanneer gaat men dat nu eindelijk eens verbieden, er zijn veel betere, moderne manieren om publiciteit te maken, zonder dat men de natuur moet verminken!
Gezellig hoor, met mij op stap gaan!

Mensen doen tegenwoordig precies of hun lot uitsluitend in handen van de politici ligt, en dat is immers niet zo.
Er zijn scharen genoeg om die touwtjes door te knippen, en ik heb er een schuif vol van. Het volstaat gewoon om je niet te laten doen, te gaan dwarsliggen, of als dat niet helpt van zo hard mogelijk te schreeuwen, en desnoods op te vallen.
En schrijven helpt ook, elke dag een brief of mail als het moet. Op den duur durven ze ’s morgens hun brievenbus of mailbox niet meer openen!
Af en toe moet je veel geduld en de nodige volharding hebben, maar ik kan je verzekeren, het zijn ook maar mensen, en die willen liefst van al met rust gelaten worden en hun goesting kunnen doen. Met hun verkiezingscampagne bezig zijn, bijvoorbeeld.
En zo krijg jij je zin, of beter gezegd, krijg jij waar je recht op hebt, en ligt je lot terug volledig waar het hoort: in je eigen handen!
Ook bij politici geldt dat je behandeld wordt zoals je vraagt om behandeld te worden. Kijk ook nooit op naar niemand die iets bereikt heeft dank zij vele andere mensen om hem of haar heen, wat meestal toch zo is in de politiek. Enkel zij die een groot netwerk aan relatie hebben zullen min of meer kunnen mee snoepen van de macht.
En weet je nog, of ken je het gezegde nog: de beste stuurlui staan aan wal? Wij dus, de bevolking die met haar beiden voeten in de dagelijkse werkelijkheid staat!
Dus geen gezever, en geen machteloosheid omdat een bende wereldvreemde rakkers, met hier en daar gelukkig een verlicht brein tussen, de wereld averechts doen draaien. Want jou leven, jouw lot, heb jij voor een veel groter deel in handen, dan men je wilt doen geloven, en niet alleen in dat stemhokje!

Dit verwacht ik van iedereen die om mij geeft, niks meer en niks minder!!!

LIEDJE  van Judith Herzberg 

Lieg alsjeblieft niet tegen me
niet over iets groots niet over iets
anders. Liever hoor ik het
vernietigendste dan dat je liegt
want dat is nog vernietigender.

Lieg niet over liefde
iets dat je voelt of iets dat je
zou willen voelen. Liever word ik
bedroefd dan dat je liegt
want dat is nog bedroevender.

Lieg niet tegen me over gevaar
want ik voel toch je angst
en wat ik gewaar word is waar
of ik ken je niet en dat
is nog gevaarlijker.

Lieg niet tegen me over ziekte
liever kijk ik die diepte in
dan dat ik mij verlies in één
van jouw lieve verzinsels
want daarmee verlies ik me dieper.

Lieg niet tegen me over sterven
want zo lang we er zijn
vind ik dat toegangsloze
niet mededelen wat je denkt
erger en zo veel doder.

En dit is de gezongen versie van Herman van Veen
http://www.michelinebaetens.be/wp-admin/post-new.php
Meer heb ik daar niet aan toe te voegen.

Zo een jonge gast van vijfendertig, vader van een jong gezin, die je chat nadat hij op Facebook je gedicht gelezen heeft: “Want liefde kan je zien als een tweede zon voor wanneer die andere er niet is. Zonder die liefde kan niets leven. En ik word graag omringd door mensen”.
Dat is toch schoon, dat geeft je toch hoop dat alles nog goed komt, en herstelt je geloof in de mensen. Een volkomen vreemde die je dit bekent!
Voor dergelijke taal val ik! Dan kan het mij niet schelen of iemand naief of goedgelovig is, want wie hierop vertrouwt zit goed in elkaar.
Spijtig genoeg zie je die houding heel weinig bij oudere mensen. Die zijn eerder verbitterd en volledig op zichzelf teruggetrokken.
Daarom ook, dat ik kies voor jongere mensen, die hebben nog hoop, verwachtingen, geloof en vechtlust. En blijkbaar praat ik hun taal, want zij begrijpen mij, en ik hen.
Het is écht  hoor, dat men maar zo oud is als men zich voelt, en vooral met welk een mentaliteit je in het leven staat.
https://www.youtube.com/watch?v=gHQc0W9Wn3M

https://www.youtube.com/watch?v=Frj2CLGldC4

Kijk maar naar een bepaalde beroemdheden, o.a zoals Rod Stewart en Bob Dylan om er maar een paar te noemen. Die zijn ook boven de zeventig, en zijn ook nog altijd niet oud en out te noemen.
Zit ik verlegen met mijn leeftijd, wil ik hem vergeten, camoufleren, verloochenen…? Neen hoor, het is echt zo, dat ik mij veel gelukkiger, levendiger, vrijer, grappiger, geïnspireerder… voel, dan pakweg een tiental jaar geleden. Dit is sinds een tweetal jaar één van de gelukkigste periodes van mij leven.
Hoe dat komt, ik weet het niet precies, maar ik denk dat het ligt aan het feit dat ik nu helemaal mezelf kan en durf zijn, zonder frustraties en terughoudendheid.
Is het misschien dàt wat ze “zich vrij voelen” noemen? Inderdaad, ik denk dat het dit heel sterk benaderd, en het mooiste daarbij is dat het mijn eigen verdienste is, en enkel en alleen aan mij ligt.
En wat misschien nog positiever is, is dat als je werkelijk authentiek bent, je veel meer mensen lijkt aan te trekken, mensen die je niet eens kennen van haar nog pluim.
Maar mensen schijnen dat blijkbaar te merken dat je oké bent, en ergens die tweede zon met je meedraagt.
Laat ze maar schijnen, zowel één als twee!

Nog dit: “De waarheid is dat ik oud word, zei ik. We zijn al oud, zei ze met een zucht. Wat er gebeurt, is dat je dat zelf weliswaar niet zo voelt, maar dat iedereen het aan je kan zien.” (Gabriel García Marquez, Memoria de mis putas tristes)