Inderdaad, zoals elk jaar weer is 8 maart Internationale Vrouwendag. Spijtig dat die dag nog nodig is. Veel ga ik er zelf niet over zeggen, ik ben blij dat ikzelf vandaag de dag zoveel vrijheid heb dat ik kan staan en zitten waar ik wil, kan zeggen en doen wat ik wil, en vooral van alles kan genieten dat ik wil.

Waardoor en waarom Internationale Vrouwendag:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Internationale_Vrouwendag

Het zinnigste artikel dat ik er dit jaar over gelezen heb is van een man, en meer bepaald deze alinea zegt waar het nog altijd misgaat:6 uur ·

“We moeten toegeven dat het mislukt is, dat de mislukking er al van in het begin in zat, en dat we naar een totaal andere definitie moeten van de man-vrouw-relatie, of de seksualiteit in het algemeen. De seksuele revolutie moet nog beginnen, misschien zijn de vrouwen van Femen wel de voorhoede van iets totaal nieuws: tegen de religieuze moraal, tegen het macho-denken, tegen seks als onderdrukkingsmiddel. En voor een nieuwe lichamelijkheid, een sensualiteit die zich niet meer laat exploiteren, maar misschien eerder met de Kama Sutra op het nachtkastje.” Dixit: Johan Sanctorum

En dit is het volledig artikel: https://www.facebook.com/notes/johan-sanctorum/50-jaar-seksuele-revolutie-toch-vooral-een-mannenkwestie/10155427847092616/

KINDHUWELIJKEN  en VROUWENBESNIJDENIS: beelden zeggen soms meer dan woorden.
Hopelijk komt er in 2019 geen Internationale Vrouwendag meer…

Ik vraag mij toch af wat mensen met vijfhonderd of meer vrienden aan moeten op Facebook, want vaak zijn het steeds dezelfde die reageren en dat zijn er slechts een handvol. En nog zeldzamer zijn de goeie gesprekken, de menselijke gesprekken die je hebt of tegenkomt op Facebook.
Waar ik ook niet echt happig op ben zijn degene waar je denkt iets aan te hebben, omdat ze veelvuldig reageren en dan opeens alle interesse lijken te verliezen, zonder dat je ooit te weten komt waarom.
Nog erger zijn de pottenkijkers, zij die je een vriendschapsverzoek zenden, maar verder geen teken van leven meer geven. Ze lezen waarschijnlijk wel regelmatig mee wat je op je pagina zet, maar reageren nooit, of je krijgt ook nooit iets van henzelf te lezen.
Honderd vrienden, en niet meer heb ik mij voorgenomen. Momenteel is het eentje meer, maar indien het aan de andere kant van de lijn te lang stil blijft, maak ik eens een update van  mijn zogenaamde vriendenkring en hou ik slechts over wie de moeite waard is.
Want voor mij is vriendschap geen loos begrip, ook op Facebook niet. Bovendien wie echt wat interessants vindt aan, en sympathie voelt voor mijn persoontje, kan nog altijd terecht op mijn blog.
Zo’n begrip als vriendschap is trouwens heel relatief en je kan er eigenlijk alle kanten mee op. Maar het kind moet blijkbaar een naam hebben, en een wat intiemere relatie met iemand heeft men dus vriendschap genoemd.
Voor mij is het simpel, ik mag iemand, of ik mag iemand niet, of iemand laat mij totaal onverschillig. En daar kan die persoon zelf niet veel aan doen of aan veranderen, want elke relatie vertrekt vanuit jezelf.
Ondertussen heb ik via Zuckerberg wel een paar lieve mensen leren kennen, die ik niet graag meer zou willen missen. Ze verrijken mijn leven, en ze maken mij vooral gelukkiger. En dat is uiteindelijk toch de bedoeling, elkaar gelukkiger maken door je aanwezigheid, door te zijn wie je bent, en de andere te appreciëren voor wat hij of zij is.
Vriendschap is als eten, de ene vindt dat lekker, en de andere weer iets anders, maar als we van elkanders smaken kunnen genieten, wordt het een gezellig eetfestijn!
En ook op Facebook geld de gouden regel: minder is meer!!!

Ik weet het, ik lijk in mijn schrijfsels soms op een verliefde puber, een romantische hippie, die nog altijd scandeert “make love not war”, maar dat zal er wel niet meer uitgaan, ook al word ik honderd.
Ik was een hevig idealistje als puber, en blijkbaar heeft dat niets met leeftijd te maken, maar eerder met inborst en temperament. En op school werd dat dan ook nog eens aangemoedigd door de vrijheid van geest die er heerste.
Wat heb ik allemaal niet gemogen van die leraars, zelfs, samen met Rudi Van Ophem,  de hele turnzaal bezetten met onze kinderlijke gedichten, en rozen uitdelen, aan wie wilde komen luisteren. En zelfs de directeur, mijnheer Stessels, kwam kijken!
Rudi was ook leerling van ’t Kasteeltje, en even oud als ik, maar veel te vroeg overleden, rond zijn vijftigste denk ik. Hij werd leraar en is blijven schrijven.
Een toneelstuk schrijven als 15-jarige, en het mogen regisseren en laten opvoeren op het einde van het schooljaar. Over spoken, goede en slechte!
En dan ook nog eens gestimuleerd worden en bevestigd worden in mijn gedrag door een speciale prijs voor “Volharding” te krijgen, als hopeloos tegendraadse puber.
Al deze mensen blijf ik eeuwig dankbaar, en ik vergeet ze nooit!

Ik heb hier echt opeens vannacht alleen zitten huilen, om de zo vele lelijke herinneringen, en omdat niets ooit leek wat het was, niet ik, noch de anderen, en omdat dit een straatje zonder einde dreigde te worden.
En ik heb geweend omdat ik wil dat dat stopt. En omdat de laatste fase van mijn leven er eentje moet zijn, van alles of niets, van mijn leven zoals het is, oprecht en waarachtig, en zonder schone schijn. Het is genoeg geweest, al dat geforceerd en fake gedoe, van voorbeeldig zijn, of wat vooral de anderen dan voorbeeldig noemen.
Het is nu vier uur in de ochtend, en terwijl ik dit schrijf, weer ik alle stemmen die mij ooit al dit verdriet, en al die verloren tijd hebben aangedaan. De krop in mijn keel moet eruit, en voorgoed.
Ik heb gisteren mijn laatste antidepressiva pilletje geslikt. De angst, de paniekaanvallen, de wanhoop, het niets meer kunnen en niets meer voelen, ik wil het niet meer. De oorzaak of oorzaken van dit altijd weerkerende scenario van een depressie worden monddood gemaakt, door vanaf nu niets of niemand meer te gehoorzamen, naar op te kijken, of mezelf te onderwerpen. En er is in mijn leven geen plaats meer voor spoken en mensen die niet goed voor me zijn geweest of zullen zijn.
Gelukkig heeft de dood al zelf grote kuis gemaakt, en rest me nog enkel het gevecht met een maatschappij die je probeert te verbieden en te binden.
Maar ik ben nu heel veel sterker, dan dat weerloze kind van weleer, dat dacht dat het machteloos alles moest ondergaan wat de wereld in haar schoot schoof. Vanaf nu sluit ik dus nog enkel compromissen met mezelf, en wees gerust ik zal heel verdraagzaam voor mezelf zijn!

Ze gaan er aan beginnen, aan de tweede fase van de spoorwegwerken, met de bedoeling eindelijk die twee extra sporen bij te leggen.
De Vosdellestraat heeft een foldertje in de bus gekregen, en blijkbaar zullen het vooral de nachtwerken zijn waar we als buurtbewoners last van zullen hebben.
Toevallig kreeg ik vandaag ook een haiku doorgestuurd van een vriend, die mij blijkbaar associeert met de spoorweg en mijn temperament vergelijkt met dat van een stoomlocomotief. Mooi, grappig en ook nog waar, deze haiku.

Micheline dicht
Wegens Stomende druk,
des Mensens barsten.

H.J.

Het is tevens een variant op een knipooggedicht dat ik vandaag schreef.

Als ik nu niet (knipooggedicht)

Als ik nu niet
zou kunnen schrijven
zou ik barsten
denk ik
als een overrijpe
tomaat.

Ik vind de haiku beter, subtieler…

We zullen dus deze maand wakker liggen van den trein in de Vosdelle. Misschien en hopelijk is die miserie dan voorgoed achter de rug, en kunnen we aan de lente beginnen!

Volgens de krant De Morgen zijn er steeds meer en meer “grijze” echtscheidingen. Oorzaak: gepensioneerde mannen die zich met het huishouden gaan bemoeien.
Ik denk dat een paar van mijn vriendinnen zich hierin wel zullen herkennen, en gelukkig heb ik door mijn weduwschap dat probleem niet.
Maar ik kan er inkomen, dat het vervelend moet zijn, om ganse dagen als echtpaar op elkaars lip te zitten, vooral als er geen leven naast het werk was, en de paren zich niet voorbereid hebben op al de tijd die vrijkomt.
Ik zou het niet meer kunnen, samen leven met iemand. Na zeven jaar is mijn vrijheid zo waardevol, dat ik constant iemand bij mij niet meer zou kunnen verdragen. Maar verder kan het nog alle kanten op wat een relatie betreft.
Het huwelijk, als enige werkende relatievorm heeft trouwens afgedaan, mensen zijn te zeer individu geworden en elk wil wat anders, en de vrijheid dat ook te bekomen. Mensen kunnen tegenwoordig zelf wel beslissen wat voor hen werkt, vroeger deed de kerk en de staat dat in hun plaats, maar tegenwoordig zijn mensen mondige burgers die zich niet zomaar in een keurslijf laten wringen, al ondervind ik nog dagelijks dat velen hun eigen gevangenis bouwen en die ook in stand houden, ondanks het feit dat het hen diep ongelukkig maakt.
Ik hou teveel van de mensen, van sommige toch, om dat niet heel erg te vinden. Maar ik heb gemakkelijk praten, ik heb niemand meer waar ik verantwoording moet aan afleggen, en ik hoef dus ook geen blad meer voor de mond te nemen als ik met recht en rede iets wil aanklagen, en ik ben ook niet langer verantwoordelijk voor iemand anders welzijn, zodat ik met alle gemak en in de mate van het mogelijke mijn goesting kan doen.
Mijn gevangenis is opgeblazen, samen met mijn schroom en schuldgevoelens. Ik had bijna levenslang gekregen, maar heb het dan toch klaargespeeld om uit te breken, en de vrijheid te nemen om te zijn wie ik al altijd geweest ben, maar dan nu openlijk.

In het duister
leven slechts zij
die kwetsbaar zijn
voor het licht.

Verborgen,
veilig en onzichtbaar.
Een volgzame schaduw
op wacht.

Hier spreken we
niet over angst noch twijfels
Hier wachten we
tot we wakker worden.

Guy De Smet 

Soms kom je iemand tegen waarvan je zegt “waar heeft die al die tijd gezeten, en waarom heb ik die niet eerder ontmoet?”
Een mens, een vriend ook, zoals je die al altijd gewild hebt. Iemand die je vertrouwt, en waarvan je weet dat die je nooit pijn zal doen.
Aan die persoon draag ik dit gedicht op van Toon Hermans. Toon die eigenlijk ook zo een mens was, een clown die eerst het hart volgde en dan het verstand, maar nooit ten koste van anderen. Een mooi mens!Meer heb ik hieraan niet toe te voegen! Tenzij Toon zelf aan het woord te laten:

Spelen met woorden, het mooiste spel dat er is, en daar nog wat humor bij en ik ben verkocht!
Vandaag drie gedichten gebaard, of geworpen zoals ik het graag noem. Die uitdrukking komt van mijn psychiater van destijds. Katten werpen hun jongen, dichters werpen hun gedichten, en zeker als het iemand is die zoals ik schrijf: ofwel is het in één ruk en direct goed, of anders deugt het niet en werp ik het maar beter weg.
Ik denk dat ik ook een nieuw woord uitgevonden heb: knipooggedicht.

Een slechte minnaar (een knipooggedicht)

Een slechte minnaar
trekt zich altijd
te vroeg terug,
zowel met woorden
als met daden.

Micheline Baetens – 04.03.2018

Bestaat het woord “knipooggedicht” eigenlijk wel? Wie er meer over weet, laat het mij aub weten!
Verder heb ik vandaag de ganse dag naar Italiaanse liedjes geluisterd, in de hoop dat die boef van een Berlusconi, niet terug aan de macht komt in Italië. Mooi land, maar o zo corrupt en misdadig! Niet voor niets misschien dat veel van onze politici daar een tweede verblijf hebben…
Ik ga hier als extraatje, en zomaar, een hele mooie foto bijzetten, van Audrey, toen zij en David een weekje in Rome waren. Toch een knappe schoondochter hé, dat ik heb! Hetgeen ze draagt heeft ze bovendien zelf ontworpen en gemaakt. Een echte diva!!!

De zon heeft de sneeuw alweer opgelikt, en wat overblijft zijn drassige tuinen en vuile wegen. Triestig eigenlijk, en de zon kan de natuur maar gedeeltelijk opfleuren. En binnenkort komen er dan de maartse buien aan en daarna de aprils grillen, het is dus nog lang geen lente.
Ondanks dat, heb ik mij toch een kleedje met korte mouwen aangetrokken. Ik heb lange tijd geen kleedjes gedragen, en ik besteedde ook minder aandacht aan mijn uiterlijk, als het maar gemakkelijk zat, was het goed.
Maar nu doe ik terug wat meer moeite, en in een jurk voelt een mens zich toch al wat vrouwelijker. Bovendien moeten we er voor zorgen dat onze leeftijd ons blijft flatteren, en dat vergt soms wel een kleine inspanning, al is er niet veel te verhelpen aan dat ouder worden, want de jaren eisen sowieso hun tol.
Toch kan elke leeftijd zijn charme hebben, als je hem maar waardig draagt, en je niet anders gaat gedragen dan je gewoon bent.
En dat doen de meeste oudere mensen dus wel. Opeens zitten ze in een apart clubje, krijgen aparte activiteiten toegespeeld, en maken aparte reizen, om nog maar te zwijgen hoe belachelijk ze zich daarbij soms maken.
Terwijl voor mij nog altijd het beste gezelschap gemengd is, en liefst zo gemengd mogelijk. Bovendien ben je maar zo oud als je je voelt, en dan vooral in je hoofd, want de rest van het lichaam, ja ik geef het toe, dat herinnert je soms wel aan je leeftijd. Maar naar het schijnt hebben jonge mensen dat ook, en zeker als ze de dingen niet met mate gedaan hebben…
Dus oud of jong, gewoon leven zo gelukkig en zo comfortabel als je kan, en heel erg goed voor jezelf zorgen!

Neen, het was vandaag niet de eerste sneeuw van de winter, maar misschien wel de laatste, en het heeft vandaag ook voor het eerst echt gesneeuwd dit jaar. Minder prettig en zelfs hondsgevaarlijk was de eerste ijzel van het jaar: regen op een bevroren wegdek, en niemand durft of kan nog de baan op.

Gelukkig is het daarna dan beginnen sneeuwen, en dan kan je al gemakkelijker rijden en David en Audrey zijn toch veilig thuis geraakt van hun werk.
Eigenlijk heb ik niet veel zinnigs gedaan vandaag, buiten veel gechat op Facebook. Ik ben en beetje verslaafd geraakt aan Zuckerberg geloof ik. Maar gelukkig zijn er die internetvrienden, zeker in de winter, en al zeker wanneer een mens niet buiten kan.

Remco heeft nu ook voor de eerste keer sneeuw meegemaakt, en hij was er niet echt happig op, met dat lange haar in dat natte spul. Je moet hem zien zagen onder mijn kamerraam om terug binnen te mogen.
Facebook, mijn katten, mijn zoon en schoondochter, mijn kippen die vandaag geen eten gekregen hebben, en een huis dat een thuis is, en waar iedereen welkom is die wat warmte kan meebrengen, meer hoeft er momenteel niet te zijn voor mij.
Laat het gerust nog maar wat winteren, wij houden het hier wel gezellig en levendig!