Het recht

We hebben
Het recht niet meer
Om te versagen
En op te geven,
Om wanhopig te zijn
En te twijfelen.

Door jou
En voor jou,
Nooit meer het recht
Te verliezen,
Onze vreugde,
Onze hoop,
Onze moed,
Nu jij
Al zoveel
Overwonnen hebt.

Micheline Baetens – 24.09.2022

Reinaert

In een wijze bui schreef ik ooit dit gedicht:

In gedachten

Ik verwacht niets;
alles wordt mij gegeven.
En wat ik krijg,
neem ik aan.

Micheline Baetens (2003)

Vandaag schreef ik dit gedicht voor Reinaert en voor onszelf:

Het recht

We hebben
Het recht niet meer
Om te versagen
En op te geven,
Om wanhopig te zijn
En te twijfelen.

Door jou
En voor jou,
Nooit meer het recht
Te verliezen,
Onze vreugde,
Onze hoop,
Onze moed,
Nu jij
Al zoveel
Overwonnen hebt.

Micheline Baetens – 24.09.2022

 

Reinaert

“De nieren hebben een flinke klap gehad, en zullen nooit meer honderd percent zijn.”

Op tien dagen tijd kan een mensenleven compleet veranderen.

In hoeverre de nieren van Reinaert beschadigd zijn, en in hoeverre ze zullen herstellen, dat kan niemand ons momenteel zeggen. We hopen het beste, en ondertussen proberen we ons verdriet, onze woede, ja, zelfs onze schuldgevoelens onder controle te houden, met af en toe een uitbarsting of instorting…

Hij is er nog, en dat is het voornaamste, en hij is het mooiste geschenk dat ik ooit gekregen heb!!!

“This is the precept by which I have lived: Prepare for the worst; expect the best; and take what coes.” Hannah Arendt

God

God is een wellusteling,
Een narcist,
Die geen respect heeft
Voor wat Hij
Geschapen zou hebben,
Want anders
Maak je geen
Kleine onschuldige kinderen
Die niemand wat misdaan hebben,
Doodziek.
Wie in deze Gek gelooft,
Is medeplichtig.
Micheline Baetens – 23.09.2022

Reinaert

Reinaert ligt nog altijd op intensieve en wordt ook nog altijd in slaap gehouden.

Het positieve nieuws is dat deze namiddag de kunstlong afgekoppeld werd, en hij dit aankan. Zuurstof wordt wel nog altijd toegediend, en ook de nierdialyse blijft nodig.

Het duurt lang, heel lang en de volledige genezing zal daarna wel nog een tijdje zorg vragen. Het ergste daarbij is dat de mama en papa hun kleine, dappere jongen niet kunnen knuffelen…

Maandag moeten de ouders hun kamer in het ziekenhuis afstaan aan een ander gezin wiens baby ook op intensieve ligt.

Dan moeten ze dus ’s nachts thuis gaan slapen en de ganse dag over en weer rijden naar Leuven, en dat zolang Reinaert op intensieve ligt. Van zodra hij naar de kinderafdeling mag en een gewone kamer krijgt, kan één van de ouders terug bij hem blijven slapen. Moeilijk allemaal, maar ze zijn zo dapper!

We kunnen zo weinig doen om te helpen. Vandaag heb ik pannenkoeken gebakken om morgen mee te geven aan de papa, die eventjes naar huis komt om Cartouche te verzorgen. Die zal zich ook wat verloren voelen en haar baasjes missen…

Zondag is het dan bovendien Reinaert zijn verjaardag…

“Een Vosje is in staat om zich constant aan te passen aan een nieuwe situatie en heeft een grote overlevingsdrang.” Uit Reinaert de vos