Beste,

Als trouwe pendelaar naar Brussel is het mij uiteraard niet ontgaan dat de NMBS dit jaar haar honderdjarig bestaan viert.

Mijn moeder en ik vieren dit jaar echter een minder feestelijk jubileum: vijftien jaar NMBS-gerelateerde overlast.

Mijn moeder is inmiddels 77 jaar en weduwe. Na het overlijden van mijn vader in 2011 gingen in de Vosdellestraat in Hoeilaart de GEN-werken van start. Sindsdien is het voor haar moeilijk geworden om nog echt van rust en wooncomfort te genieten.

Tot op vandaag zijn de werken niet volledig afgerond. Regelmatig zijn er nog nachten en weekends waarin bewoners van de Vosdellestraat geconfronteerd worden met lawaai en hinder als gevolg van werkzaamheden aan de spoorinfrastructuur.

Daarbovenop investeren wij jaarlijks tijd en geld in het onderhoud van de woning en tuin. Mijn moeder doet daarvoor beroep op een professionele tuinman, en ik neem geregeld verlof om bijkomende onderhoudswerken uit te voeren. Daarbij onderhouden wij ook een deel van de aangrenzende NMBS-percelen. Tegelijkertijd moeten wij via herhaalde e-mails blijven aandringen bij NMBS, Infrabel en TUC RAIL om hun eigen terreinen behoorlijk te onderhouden.

Deze zomer is er, ondanks meerdere meldingen, nog steeds geen actie ondernomen. Het hoog opgeschoten onkruid en de overvloedige zaadvorming op de NMBS-percelen zorgen voor extra overlast in de omgeving, ook op de aangrenzende voetpaden. Bovendien bevinden zich op deze terreinen onder andere reuzenberenklauw, die bij aanraking ernstige huidirritatie en brandwonden kan veroorzaken, en Japanse duizendknoop, een invasieve plantensoort die bijzonder moeilijk te bestrijden is wanneer zij ongehinderd kan uitbreiden.

Het is dan ook opmerkelijk vast te stellen dat er blijkbaar wel tijd en middelen werden vrijgemaakt om een bord “Te Koop” te plaatsen, terwijl het torenhoge onkruid op dezelfde percelen nog steeds niet werd gemaaid.

Zolang de NMBS eigenaar is van de percelen links en rechts van huisnummer 37 in de Vosdellestraat, verwachten wij dat deze zonder verder uitstel grondig worden onderhouden en gemaaid. Bij gebrek aan een snelle en afdoende tussenkomst zullen wij ons genoodzaakt zien verdere stappen te overwegen, waaronder een melding bij de milieudienst, een procedure voor het vredegerecht en/of het inschakelen van de media.

Wij hopen evenwel dat dit niet nodig zal zijn en rekenen op een spoedige en concrete actie.

Met vriendelijke groeten,

Ik heb nog geweten dat “het stort”, waar het huisvuil van mijn grootouders terecht kwam, open en bloot tussen de huizen lag, en dat de overschot aan fruit en groenten van de kruideniers in de IJse terecht kwam, samen met de inhoud van de wc’s.

En wij speelden op dat stort en zwommen in de IJse. Wij hadden die vrijheid en bleven gezond.

Wat beklaag ik de kinderen van vandaag met hun binnen en buiten speeltuinen, met hun springkastelen en plopsalanden en dat noemen ze dan nu welvaart en gezondheid.

Ik weet het niet hoor, laat mij maar in mijn ondergoed in de IJse spelen, dikkopjes vangen in de vijvers en bloemen plukken in de weiden.

Reinaert komt morgen, en hij gaat hier in de gracht een kamp bouwen. Hij zaagt er al weken over en gelukkig kan dat hier nog, want dat is pas welvaart en gezondheid, en de vrijheid die je enkel vindt in de natuur.

De NMBS viert dit jaar zijn honderdjarig bestaan en ik vier dit jaar vijftienjaar nmbsmiserie.

Ik ben zelf zevenenzeventig en weduwe. In 2011 stierf mijn man en begonnen hier ook in mijn straat de GEN- werken en sindsdien is het gedaan met de gemoedsrust.

Elk jaar betaal ik een goede tuinman en neemt mijn zoon regelmatig verlof om mijn tuin op te knappen, omdat ik dat zelf niet meer kan.

Elk jaar ook onderhouden wij een deel van het terrein van de NMBS en vragen wij regelmatig per mail dat ze dat zelf ook komen doen.

Het worden meestal meerdere mails, en deze zomer is er nog niets gebeurd en het zaad en overhangend onkruid van de NMBS – en ja ook op de voetpaden – bevrucht rijkelijk de omgeving.

Ik weet het, ik ben maar een gewone buurtbewoner, en geen kasteelheer of dame, en dus is klagen en zagen mijn enig redmiddel om wat gedaan te krijgen, want zij zijn groot en ik ben klein…