Reinaert

Alles wat voor mij belangrijk is, zit in het ziekenhuis.

Gisterenavond is mijn schoondochter eventjes bij mij op bezoek geweest, en morgen komt mijn zoon, en hopelijk zie ik ook volgende week mijn kleinzoon, eventueel via videochat…

Reinaert worstelt momenteel met het afkicken van de slaapmedicatie. Drie zijn er al zijn lijf uit, er resten er nog twee, en hopelijk vindt hij daarna wat rust.

Het is hard voor de ouders om hem zo te zien, maar ze moeten erdoor, en de dokters zeggen nog altijd dat Reinaert zelf er zich niet van bewust is. Hopelijk!

Hopen, meer kunnen we niet, en volhouden, want Reinaert geeft ons het goede voorbeeld.

En dat is zo onrechtvaardig, monsterlijk onrechtvaardig! “Positief denken”, zeggen sommigen. Hoe kan je hier nu positief over denken?! “Het kan nog altijd erger”, en moet ons dat dan troosten?! Ja, misschien wel, maar niet nu…

Elk dag maakt de papa een verslagje over de toestand van Reinaert, dat hij dan doorstuurt naar familie en vrienden. Vandaag schreef hij dit:

Reinaert heeft opnieuw veel last van de ontwenningsverschijnselen: koorts en heel onrustig. 3 soorten medicatie zijn nu volledig afgebouwd, nog zeker 2 te gaan (dexdor en fentanyl).

Ze hebben vandaag geen nierdialyse laten doen omdat ze vonden dat hij al redelijk goed plast. Toen ik om 11u aankwam voor het eerste bezoek was ik verrast door de hoeveelheid en de kleur van zijn urine. Zijn hoofdje zag er ietsjes minder gezwollen uit dan gisterenavond. Dus de plasmedicatie doet goed zijn werk. Nu moet de klaring door de nieren nog verder op gang komen. Wat de plasmedicatie betreft, die hebben ze opgedreven van 3 tot 6 keer per dag. Ze gaan dan zien wat dat geeft, en als ze morgenochtend blij zijn met het resultaat, dan is het best mogelijk dat er opnieuw nog geen nieuwe dialyse nodig is.

Omdat hij een beetje koorts heeft (het maximum was 38,7) hebben ze een bloedstaaltje genomen om te zien of er eventueel iets aan het broeden is. Maar de dokter is zo goed als zeker dat het met de ontwenningsverschijnselen te maken heeft. Laten we hopen.

David Joly – 04.10.2022

Reinaert

“Moge de sterkste winnen!” Je hoort het elke dag op tv. Maar dit keer heeft de sterkste helemaal en echt gewonnen!

De strijd is nog niet helemaal gestreden, maar de ergste gruwel is overwonnen.

Reinaert gaat vandaag zijn vierde week op intensieve in, maar zelfs de verpleegkundigen verbazen zich over de snelle vooruitgang van de laatste tijd. Waarschijnlijk zal hij eind deze week van de beademing mogen.

De kunstnier is ook weg maar hij krijgt nog om de twee dagen dialyse, al doet hij al wel veel zelf en goed pipi, en de bloedonderzoeken laten zien dat de niertjes meer en meer “klaren”.

Het is nu de laatste dagen vooral zoeken naar een goed evenwicht tussen van het ene meer geven en van het andere afbouwen.

De Momo en Konijn, zijn favoriete knuffels en vriendjes, liggen bij hem al van in het begin van de opname, en houden hem gezelschap tijdens deze dappere strijd die naar het ontwaken moet leiden. Lijkt wel een tweede geboorte…

We missen hem zo, en we zien hem toch zo graag!

Bedankt ook aan iedereen die ons tot nu toe gesteund heeft, dat doet deugd!

 

Reinaert

Zal ik ooit nog onbezorgd kunnen genieten van mijn kleinkind…? En de ouders gaan zij dat kunnen van hun kind, met de ervaring die ze nu hebben…?

Vandaag zei de verpleegster die er van in het begin bij was, dat ze gevreesd heeft dat hij het niet zou halen…

Het lijkt of het bij mij nu pas echt doordringt, of dat ik nu pas die gedachte durf toelaten, nu alles terug beter begint te gaan…

Ik heb ook nog niet kunnen wenen. Schreeuwen van de angst en de pijn, maar huilen kan ik niet…

Hopelijk binnenkort wel, van vreugde dan, en juichen, heel hard juichen…

Reinaert

Waar ze bij Reinaert nu mee bezig zijn is het afbouwen van de slaapmedicatie (fentanyl en midazolam) die hem in kunstmatige coma moest houden, en te vervangen door valium, die er moet voor zorgen dat hij rustig blijft, want er hangt nog van alles aan zijn kleine lijfje, o.a. de kunstnier, zuurstof en ook zijn geopereerd beentje is nog niet helemaal genezen.

Ook de afkick verschijnselen van de slaapmiddelen moeten ze tegengaan en later ook die van de valium.

Bij dat beentje moest chirurgisch ingrepen worden, omdat een spier in het beentje de bloeddoorstroming verhinderde, waarbij er zich water opstapelde omdat ook de niertjes niet goed werken. De insnede in het beentje loopt vanaf de enkel tot onder de knie, maar geneest gelukkig goed…

Het is ongelooflijk en onrechtvaardig dat een perfect gezond kind plots zo ziek kan worden, en zelfs gevaar loopt te sterven. Een geluk daarbij is dat hij niet afziet en zich ook niets zal herinneren van de weken in coma…

De papa en mama verblijven nog altijd dag en nacht in het ziekenhuis en zij snakken ernaar om hun lieve en dierbaarste schat te kunnen knuffelen, want tot nu toe kan dit niet. De huidhonger is immens!

Apolline zijn vriendinnetje van in de crèche, waarmee hij nu in de eerste kleuterklas zit, heeft een tekening gemaakt voor Reinaert, en is die thuis in de brievenbus komen steken.

Ze mist haar vriend wiens boekentas en jas ze altijd ging halen, en wiens plaats naast haar nu leeg is…Niemand vergeet hem, ook de juffen niet, die regelmatig reageren. En vermits liefde alles overwint…

Merci, Apolline!