En we zijn al terug maart! Het jaar zal weer veel te vlug voorbij gaan, zeker met wat er nog allemaal in mijn persoonlijk leven te gebeuren valt.
Gisterenavond was het dus de tv-uitzending van Huizenjagers waaraan Audrey, David én Cartouche hebben meegedaan.
Geen van de drie huizen die ze bezocht hebben, beviel hen helemaal, en vermits je een huis in de meeste gevallen toch maar één keer koopt, hebben ze elk aanbod afgeslagen.
Het was wel én vooral een leerrijke ervaring, en ze zullen uiteindelijk wel vinden wat ze zoeken. Bovendien ze zitten daar voorlopig goed in de Kouterstraat en nu moet er eerst wat energie en aandacht in hun trouw gestoken worden.
Maar toch nog eerst op reis, naar Zuid-Afrika, naar Kaapstad. Ze vertrekken de eerste april en ik hoop dat het een geslaagde voorhuwelijkse reis wordt.
Ik zal dan wel veertien dagen alleen zitten, maar ik ben een groot meisje, en ik trek mijn plan wel, heb ik altijd al gekund, dus ook dit keer zonder twijfel.
De avond ervoor komen ze nog eens heel uitgebreid smullen van mijn uitstekende vol-au-vent, en de volgende middag vliegen ze dus echt!
Cartouche, daarvoor zijn al babysitters geregeld, en hun kat zullen ze wel missen, maar ginder zullen ook wel grote katten genoeg zijn.
Het wordt een boeiend jaar voor die twee, en ze verdienen alle geluk van de wereld!

Weet je waar ik het meest blij mee ben? Wel, dat is dat ik een rijk innerlijk leven heb, zoals dat zo mooi gezegd wordt.

Ik zit hier hele dagen alleen in mijn huisje, ga niet vaak weg, en toch maak ik de meest onwaarschijnlijke zaken mee, omdat mijn inwendige tuin er eentje is zoals mijn favoriete Griekse filosoof Epicurus beschrijft in zijn pleidooi voor het goede leven.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Epicurus
http://www.johanbraeckman.be/documents/artikels/Epicurus.pdf
Mijn innerlijk tuintje heeft  al alle seizoenen en getijden meegemaakt, van guur tot warm, en van lente tot winter. Afwisselend, en op elke leeftijd.
Het is ook niet altijd gemakkelijk qua onderhoud zo’n volle tuin, die af en toe overwoekerd wordt door onkruid en ongedierte, en er is ook verwaarlozing geweest, heel lang trouwens, en dan was er nogal wat werk aan, om er terug iets moois en vruchtbaars van te maken, maar het is gelukt.
En of het gelukt is! Ik beleef momenteel één van de schoonste periodes van mijn leven, en je moest eens weten welke ongewone plantjes en boompjes hier nu groeien, bloesems dragen en vruchten schenken. En ze smaken, ze zijn lekker, ze zijn gezond, wellustig, divers van smaak, en zeker niet alledaags!
Ik wens ieder mens zo een tuin, maar vrees dat de meesten een uiterlijke tuin verkiezen om daar al hun energie en verlangens in te steken, in de hoop daar hun geluk te kunnen uithalen. Tevergeefs echter! Epicurus, die wist beter, en ik ondertussen ook.
Zo even ook nog dit gelezen, en het past perfect bij de rest:

Je hoeft he kamer niet te verlaten.
Blijf aan je tafel zitten en luister.
Luister zelfs niet, wacht eenvoudigweg.
Wacht zelfs niet, wees stil en alleen.
De wereld zal zich vrijwillig aan je
aanbieden om ontmaskerd te worden.

Franz Kafka

Ik weet het nu wel, een nieuwe relatie is niks voor mij!
Ik ben waarschijnlijk al veel te lang alleen en te zeer gesteld geraakt op mijn vrijheid, ofwel een dikke egoïst geworden die nog enkel zijn goesting wil doen, maar echt neen deze eerste, en meteen laatste date, heeft mij bevestigd in mijn vermoeden dat ik geen mens ben om zich terug vast te binden. Over en out!!!
En dat is toch wat al die oudere, alleenstaande mannen willen, een relatie waarop ze kunnen terugvallen, en een vrouw die voor hen kookt en hun kleine en grote pijntjes verzorgd. Maar dit meisje heeft dat lang genoeg gedaan, en mag er niet aan denken, dat het haar weer overkomt.
“Laat mijn maar lopen langs de straten”, zou Vermandere zingen, en liefst alleen!

Of nog beter zoals Ramses zongen:

Dit meisje is zodanig geëvolueerd dat geen man van haar leeftijd haar nog kan volgen of inhalen, of het moet degene zijn die dit beseft:

Voorschrift

Vrouwen die te veel spreken
zijn als murmelende beken,
die men vergeeft, maar vergeet.
Vrouwen die steeds bedenken
dat zij zich zelf wegschenken,
schenken hun kleed alleen.
Zoek naar de wijze, ware,
die nooit zichzelf verspilde
en nimmer toekwam aan sparen,
wier ogen het altijd beter
gezegd hebben dan haar stem:
hier ben ik, God vergeef me,
neem mij zoals ik ben.

Han G. Hoekstra

Wie een levensles wil, hoeft enkel maar een gedicht te lezen; de minste moeite met de minste woorden, maar met de grootste waarheid, om nooit meer te vergeten. Neem nu dit:
Ouder worden

Wie plotseling ervaart dat hij de geur
niet meer ruikt van haar jas, de glans
van haar haar niet meer ziet, hoe smal
haar handen, aarzelend haar mond,

die weet: wij kunnen niets meer dan
alleen maar ouder worden, elk voor zich.

Sterven van steeds meer dorst,
leven met steeds minder water.

Anton Korteweg

Doet mijn denken aan het boek, ‘Liefde is een werkwoord’, en blijkbaar is het dat levenslang, want anders wordt het leven in en in triest.

Of dit ogenschijnlijk simpel gedicht, over hoe schijn bedriegt, of wat lijkt niet altijd is, en zeker niet voor iedereen:

Ogenschijnlijk

Ogenschijnlijk heeft het ene
niets te maken met het andere.

Ogenschijnlijk schuilt er
voordeel in een baan.

Ogenschijnlijk zal er nog
een heleboel verand’ren.

Ogenschijnlijk staan de sterren
hier niet ver vandaan.

J.A. Deelder

Geef het leven een kans, geef jezelf een kans om te leven, en toon aan de anderen hoe je dat doet, ook al is het maar in een gedicht.

Het gaat een wat aparte week worden.
Dinsdag heb ik een afspraak of een date zoals ze dat zeggen. Wat het uiteindelijk is en was, zal ik pas dinsdag weten, ik hoop in elk geval dat het gezellig wordt.
En woensdag is er dan Huizenjagers op tv, met David en Audrey én Cartouche, waar ik natuurlijk ook heel benieuwd naar ben.
Er zijn nogal wat nieuwe mensen in mijn leven gekomen de laatste tijd, en dat is boeiend, en wat vooral plezant is, is dat die vriendschappen ook groeien.
Mensen willen elkaar ontmoeten, en niet alleen op Facebook, maar ook lijfelijk, wat toch nog altijd veel meer betekent dan een Facebook account, wanneer je elkaar echt wilt leren kennen.
Ondertussen is hier ook de winter echt ingetreden en heeft iedereen het koud, ook in huis, want stoken kost geld, en we zijn allemaal toch wat zuiniger geworden. Ik kan me voorstellen dat een echte winter, een groot probleem is voor veel mensen wat de energiekosten betreft die haast onbetaalbaar zijn geworden.
Schandalig eigenlijk, vooral vanwege de politiek, want dat is echt de belastingbetaler uitmelken om de putten van hun jarenlang wanbeleid opgevuld te krijgen. En ze weten goed genoeg dat we niet zonder die energievoorzieningen kunnen. Schandalig eigenlijk, vooral omdat er zowel geld verkwist worden aan luxe projecten  zoals het GEN van de NMBS, waar niemand beter van wordt.
Alle nutsvoorzieningen worden afgebouwd, of worden onbetaalbaar, en het is vooral in de winter dat de meeste mensen dat heel goed voelen.
In oktober zijn het verkiezingen, eens zien of er daarna iets gaat veranderen. Ik hoop het, maar erin geloven is wat anders, want met de politiek is het zoals met de liefde tegenwoordig: veel beloven maar weinig geven, doet de zotten in vrede leven!

Het woord “vriendschap” werd uitgevonden door ons mensen, voor iets wat eigenlijk niet bestaat, want eigenlijk zijn alle mensen gelijk.
Of we iemand gaan graag zien, en of we de ene mens liever zien dan de andere, hangt enkel van onszelf af en is iets wat we zelf willen, en waar de ander of de anderen geen enkele inspraak bij heeft of hebben. IK kies van wie ik ga houden, en je hebt een hels geluk als bij toeval die ander ook kiest om dan jou te houden.
Het moet “klikken” zegt men vaak wanneer men het over de liefde heeft, de liefde die meteen ook eigenliefde is, want wanneer klikt het? Het klikt als de persoon waarop we ons oog hebben laten vallen genoeg eigenschappen heeft die onze eigenliefde kunnen bevredigen.
En klinkt dat opportunistisch? Ja, en dat is het ook. En is dat verkeerd? Neen, dat is puur menselijk.
Zegt men ook niet, je moet eerst van jezelf kunnen houden voor je van anderen kan houden? Inderdaad, en wie niet van zichzelf houdt, zal ook niet weten waarom hij of zij van die andere houdt, en dus is dat “houden van” waarschijnlijk ook gedoemd van mettertijd uit te doven.
Ben ik verkeerd? Doe ik de liefde tekort door deze redenering? Misschien wel.  Maar onvoorwaardelijk van iemand houden, wie kan het? Ik durf er mijn hand niet voor in het vuur steken.
De enige onvoorwaardelijke liefde die ik voel, is de liefde voor mijn kind, en zelfs dat kan niet iedereen opbrengen.

Volgende week woensdag komen mijn zoon en schoondochter op tv. Ze hebben namelijk meegewerkt aan een aflevering van Huizenjagers, want ze willen graag een betaalbare woning vinden.
De uitzending begint om 19u45 op VIER. Er zijn twee draaidagen geweest, de eerste bij hen thuis, en de tweede met het bezoek aan drie woningen die te koop stonden. Ik ben vooral benieuwd naar het begin, bij hen thuis, en vooral om hun kattin Cartouche bezig te zien, want naar het schijnt is het een echte tv-vedette.
Hoe de uitzending uiteindelijk afloopt vertel ik hier natuurlijk niet, en of ze al dan niet de woning van hun dromen gevonden hebben, ook niet, daarvoor moet er eerst gekeken worden.
http://communicatie.vier.be/nieuwe-huizenjacht-geopend-in-het-dijleland#
Vanavond ben ik door mijn kinderen ook getrakteerd op een Catalaans etentje in een restaurant in Waterloo. Een heel speciale culinaire ervaring, want ik had nog nooit tapas gegeten. Het was heel lekker en je kan uitgebreid proeven van alles en nog wat.
Het restaurant was ook typisch Catalaans, en je kon er ook de Catalaanse streekproducten kopen en ze hebben een enorme keuze aan wijnen. Een echte aanrader “L’ Accent Catalan in Waterloo.

Dinsdag ben ik weer uitgenodigd voor een etentje, dit keer in Genval, want ik heb een date, en dat is ook weer heel spannend, maar meer vertel ik daar nog niet over. Eerst zien wat er van komt, en niet vooruit lopen op de zaken.

Regeltjes, er zijn zoveel regeltjes waaraan we ons dienen te houden, vanaf onze geboorte tot aan onze dood. En we stellen er ons meestal geen vragen bij.
En wie stelt die regels trouwens op?
Momenteel is een zekere Thierry Baudet, een Nederlands rechts politicus, er voor te vinden dat masturberen strafbaar wordt. De jonge heer, vindt namelijk dat hij zichzelf moet sparen voor zijn vriendin, en hij is een ware kruistocht tegen masturbatie begonnen.

Of dat ook geldt voor alleenstaanden, weet ik niet, maar als we weten dat masturberen onze gezondheid bevordert, zowel geestelijk als lichamelijk, zou ik er maar niet mee stoppen.
Dit maar om te illustreren dat regeltjes ook maar gemaakt zijn door mensen, en soms met heel slechte bedoelingen. Regeltjes zijn gemaakt om ons in de maat te laten lopen, macht over ons te hebben, en ons te manipuleren.
Een maatschappij moet geordend zijn, want anders wordt de onrechtvaardigheid nog groter dan ze nu al is, maar daarnaast moet een mens zelfstandig denken, en zelf uitmaken, wat al dan niet zinvol is, en zolang men anderen niet benadeelt, denk ik dat we wel een aantal verbodenen over boord kunnen gooien.
Bovendien, het is niet omdat je je aan de regeltjes houdt dat je per se een goed mens bent. Soms moet je de regel overstijgen, zelfs om ook anderen te kunnen helpen. Denk maar aan Robin Hood!
Er zit van jongs af aan zoveel in waardevols ons, dat door regeltjes en wetten, genadeloos wordt dood geklopt. Het begint al in de kleuterklas met binnen de lijntjes te moeten keuren, terwijl de mooiste tekeningen spontaan ontstaan.
Daarom moeten we kritisch blijven, en met een open geest naar de wereld en de mensen kijken, want door regeltjes ontstaan er ook veel vooroordelen, die met ons aller toestemming in stand gehouden worden. En als we willen dat er af en toe iets verandert in de wereld zullen we enkele regels bewust en met voorbedacht rade moeten overtreden!

Ik heb een gedichtenbundel met oude liefdesgedichten op de kop kunnen tikken. Alle gedichten behalve twee zijn geschreven door mannen. Toch wel opvallend, maar misschien normaal in die tijd, wie weet.
En de eerste dagen van de lente is het viooltjestijd, één van mijn lievelingsbloemen, maar dan wel het wilde viooltje, en gelukkig is mijn tuin ervan vergeven. Ze stonden hier in de vroegere bermen van de spoorweg, en ik heb ze gelukkig kunnen redden van de ondergang.

HET VIOOLTJE
Als ’t viooltje in ’t lindelommer
’t Geurig vijftal openplooit,
Mag het vrij zich schoner roemen
Dan de rijkstgekleurde bloemen,
Waar zich woud en dal mee tooit.

Vriendelijk gloort zijn gloeiend purper,
Knikkende van morgendauw, –
Van zo’n droppel overtogen,
Blonken me eens twee dierbare ogen
Van nog liefelijker blauw!

’t Zonlicht doet de dauwdrop drogen
Eer de morgen middag wordt, –
Ach, de traan der afscheidsrouwe
Blonk in ’t oog der ongetrouwe
Ook zo lieflijk, ook zo kort.

Nicolaas Beets ( 1814-1903)