Geen klusjeszaterdag deze week.
David is vrijdag geweest, want zaterdagmorgen moest hij in Overijse naar de begrafenis van een jonge mens die op een dramatisch wijze gestorven is. Daarna reden ze naar Mechelen om hun Zuid-Afrika reis te bespreken, want in april gaan ze voor veertien dagen naar Kaapstad. Een week geleden zijn ze ingeënt, en zijn ze ook hun malariapillen gaan halen.
Na Mechelen reden ze dan door naar Herstal, naar de papa van Audrey. Die heeft een tijdje geleden in Franrijk een ongeval gehad met het rotsklimmen. Ze blijven daar overnachten en komen morgen terug naar huis. Hopelijk valt het weer wat mee om te rijden, want het is tegenwoordig elke dag ander weer.
Ik heb dus een lang alleenzaam weekend, maar we gaan niet zielig doen, en het ons wel gezellig maken. Met alles wat er tegenwoordig binnenkomt via tv of internet, kan een mens zich moeilijk alleen voelen op de wereld.
En verder is er het geschreven woord dat telkens en telkens weer onze horizon verbreedt. Zo raad ik momenteel alle mannen aan om met Valentijn de poëziebundel “Melk en honing” van Rupi Kaur voor hun lief te kopen, en hem vooral eerst zelf uit te lezen. Gegarandeerd succes bij het lief! En misschien moeten die mannen, wanneer woorden hen ontbreken om hun dames op te hemelen en te verleiden, daar dan af en toe ook eens iets uit voorlezen, en dat hoeft heus niet alleen met Valentijn te zijn!

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/03/31/ineens-leest-bijna-iedereen-die-ene-dichtbundel-7776888-a1552607

De poëziebundel “Melk en honing” is vandaag al toegekomen en dit gedicht draag ik op aan mijn psychiater:

dank je wel

jij spleet me open
op de eerlijkste
manier die er is
om een ziel open te splijten
en dwong me te schrijven
in een tijd dat ik dacht
dat ik nooit meer zou kunnen schrijven

Rupi Kaur

Eén van de eerste dingen die ik aan mijn psychiater Frans Denayer zei was: “Ik kan niet veranderen”, en hij antwoordde: “Een mens kan ’s avonds slapen gaan en ’s morgens grijs opstaan.”
Veranderen moest ik niet, ik moest enkel mijn vergeten waarheid terug vinden, en weer worden wie ik was. En het is gelukt, na een tiental jaren therapie, praten en in de spiegel kijken die je psychiater je voorhoudt. Je psychiater is de spiegel waarin je naar jezelf kijkt, waar je mee praat en waar je ook zelf de antwoorden aan geeft. Want als het een goede psychiater is luistert hij maar enkel naar jou, en ben jij het die de antwoorden vindt.

Mijn psychiater heeft mij ook terug aan het schrijven gekregen en hij las in die tijd elk gedicht dat ik schreef. Hij zei ook dat elk gedicht op een verlossing leek, en beweerde dat ik mijn gedichten schreef zoals een kat haar jongen werpt, in één worp, en daar lagen de woorden.
Eigenlijk is dat wel zo, hoe vlugger geschreven hoe beter ik ze ook zelf vind. Gelukkig hebben we onze miserie die een bron van inspiratie kan betekenen en ons ook wijzer maakt, zodat we eveneens de mooie dingen van het leven kunnen appreciëren en beschrijven. En wie zei ook weer “wat je niet doodt, maakte je sterker”?

Weer de helft van een, kast opgeruimd. Wat een geluk dat ik een grote kelder heb! Maar op een zekere leeftijd is minder meer en ik ben zeker dat mijn eventuele kleinkinderen hier nog veel plezier gaan aan  beleven.
Ook een deel kookboeken en creatieve boeken meegegeven aan mijn zoon, want die kookt graag en Audrey is een creatieve duizendpoot. Alles komt dus goed terecht.
Tijdens de finale van mijn leven wil ik alleen maar lezen en schrijven, en wat lezen betreft enkel de essentie, en die zit meestal enkel in de poëzie. Schrijven zal ik doen naar best vermogen, maar verwacht van mij geen hoogdravende literatuur, maar enkel het leven zoals het is.

David heeft vandaag ook mijn nieuwe laptop gebracht en dat wordt even wennen, maar moeder is nog genoeg bij de pinken om elke verandering aan te kunnen.

Ik doe nooit de gordijnen van mijn kamervenster dicht, want ik kan niet slapen in het donker, en hier kan toch niemand binnenkijken. (En wat dan nog!)
De blauwe supermaan stond pal in mijn venster vannacht en ik heb genoten van het spektakel, samen met Bella en Remco, want ik heb heel onrustig geslapen, en dat was al een tijdje geleden.
Zouden er dan toch magische krachten uitgaan van die onbewoonde bol? In elk geval het was ook een volle maannacht toen ik ongeveer tweeënveertig jaar geleden samen met mijn man naar Leuven reed om te bevallen. Heel de tijd stond de maan in de voorruit van de wagen de weg te tonen en te belichten. Het was dus geen ster zoals met kerstmis, maar een fantastische, warm gloeiende volle maan.
http://www.standaard.be/cnt/dmf20180131_03332829
De bevalling heeft daarna nog wel zesendertig uur geduurd, en moest uiteindelijk gebeuren met een keizersnede (zoals destijds bij alle groten der aarde!): op 19 november 1976 om 9u20.

Ik heb voor mezelf een vroeg verjaardagscadeau besteld: een poëziebundel van Rupi Kaur, een jonge Canadese dichteres.
https://en.wikipedia.org/wiki/Rupi_Kaur
De bundel heeft de titel “Melk en honing”.

Dit schreef ze zelf over de bundel:

dit is een overlevingstocht
door poëzie
dit is het bloed zweet tranen
van 21 jaar
dit is mijn hart
in jouw handen
dit is
het lijden
het liefhebben
het breken
het helen
– rupi kaur

En dit schreven de kranten:

‘Rupi Kaur heeft een wijsheid die haar leeftijd overstijgt. Haar
prachtig oprechte gedichten zijn eenvoudig en toch krachtig en
verwoorden universele menselijke ervaringen (…) Melk en honing
is de bundel die elke vrouw op haar nachtkastje zou moeten
hebben liggen.’ huffington post

‘Haar gedichten en tekeningen doen echt iets met je en vormen
een boodschap van hoop, heling en kracht voor lezers over de
hele wereld.’ the guardian

Een paar van haar gedichten met haar prachtige, veelzeggende eenvoudige tekeningen:

Ik had dus een aantal vroegere gedichten teruggevonden, en die staan nu dus bewerkt en verwerkt op deze blog.
Voor een deel ervan ga ik een aparte bundel maken die “De verwerking” zal heten. Het zijn de gedichten die ik schreef tijdens en na mijn eerste depressie. Ze zijn hard en rauw, maar daar wou ik dus niets aan veranderen. Wellicht zou ik ze vandaag, na ongeveer twintig jaar, niet meer zo schrijven, omdat alle wrok en verbittering verdwenen is en ik wat begripvoller en wijzer geworden ben.
Het is echter belangrijk dat aangetoond wordt wat een mismeesterde jeugd met een kind en mens doet. En wat ik nog erger vind is dat ook de volgende generatie, dus de kinderen van die kinderen, daar ook slachtoffer van kunnen worden.
Een depressie die drie jaar geduurd heeft is niet alles voor zo’n jong kind dat mijn zoon toen was. Hij heeft daardoor ook zijn studies aan de VUB opgegeven en heel veel huiselijke warmte en steun moeten missen, en dat blijf ik dus mijn leven lang heel erg vinden en vergeef ik mezelf en mijn ouders nooit.

Ik weet het, we moeten ook mild zijn voor onszelf, en dat ben ik ondertussen wel, maar het is zo een verkwisting van tijd en energie, dat ik het als een mislukking blijf beschouwen.
Als het waar is dat een mens de kinderen krijgt die hij verdient, heb ikzelf toch enorm veel geluk gehad en een fantastische zoon gekregen, ondanks alles!

Door mijn oude gedichten openbaar te maken, kan ik een beetje wraak nemen op de hele wereld waarin kinderen niet geloofd worden. En zeker al niet als je een tiener bent, want dan ben je aan het rebelleren, en dat is normaal!
“Wat durft die nu allemaal zeggen over haar ouders? Een schande!” Inderdaad, de schande is het kind dat aanklaagt en begrip zoekt en een oplossing vraagt.
Natuurlijk was ik aan het rebelleren, en nog zo geen beetje. En toen, als tiener kon ik het nog, later niet meer, toen de manipulatie en afhankelijkheid zo erg gemaakt werd, dat ik voor het welzijn van mijn gezin, maar alles nam, wat een normaal mens nooit zou aanvaarden.
Hun plan dat al van in mijn jeugd in elkaar gestoken werd,  was gelukt, ze hadden dat weerbarstige kind dat altijd riep “ik word nooit zoals jullie” klein gekregen.
De bundel gedichten die ik ” De verwerking” zal noemen, is voor al die weerbarstige kinderen die nooit gehoord werden en zullen worden, zolang volwassenen niet wat meer naar hen luisteren, hen geloven en vertrouwen.
Vergeet toch ook niet dat deze kinderen de eventuele ouders van morgen zijn, die ervoor moeten zorgen dat hun kinderen in een rechtvaardige wereld kunnen leven. Het moeten dus goede, sterke en evenwichtige volwassenen kunnen worden.

Facebook is alleen voor de leuke dingen die je overkomen, met de nare ga je alleen slapen en sta je ’s morgens ook weer alleen op.
Voor nu heb ik er wel een paar dagen genoeg van om het volk te entertainen met die leuke dingen, en uren te chatten om niets te zeggen. Laat nu maar een andere clown voor het spektakel zorgen, ik ga mij ergens rustig tussen het publiek zetten.
Zuckerberg, de stichter van Facebook, doet wel zijn best om de mensen bij elkaar te brengen, maar zelfs hem lukt het niet om de verbondenheid tussen mensen weer op de agenda te zetten.
Ze kunnen of willen het niet meer. Ze zijn het verleerd om rekening te houden met elkaar, elkaar te vertrouwen, te troosten en graag te zien. Ze kunnen niet meer luisteren, ze horen nog enkel zichzelf, en de ego’s worden met de dag groter.
Af en toe heb je eens een goede gesprek of goede discussie en dan komt er weer zo’n lolbroek, die zichzelf tot grappigste van den hoop gepromoveerd heeft, de boel verpesten. Volgens mij dient al die lol om de grote leegte op te vullen…
Daarom even pauze nu, want het grappige is er voor mij eventjes vanaf, en andermans verhaal hoef ik momenteel ook niet te kennen, ik heb er genoeg aan om het mijne op te schrijven, want dat is nog lang niet af.
Niemand hoeft het ook echt te lezen, zolang ik het maar kan vertellen, en Windows een venster op een kiertje wil zetten naar de wereld toe, werkt dat voor mij therapeutisch en bevredigend. Meer hoeft dat niet te zijn!

Na de zoveelste discussie op Facebook, over oudere vrouwen die op jongere mannen vallen, de zogenaamde toyboy’s, zoals ze ten onrechte genoemd worden, wil ik een poging doen dit taboe, en deze discriminatie de wereld uit te helpen. Zal waarschijnlijk nog niet direct voor morgen zijn, maar alle beetjes helpen.
Ieder mens heeft het recht om te houden van wie zij of hij wil, en degene die daar problemen mee heeft, moet maar eens naar de psychiater gaan. Dat heb ik ook tien jaar gedaan, en dat heeft geholpen bij mij!
Ik ben nu zeven jaar weduwe, en na alle miserie en zorgen, voel ik mij vandaag in topvorm, jong en dynamisch. En daarom ben ik het beu om mij te moeten verantwoorden en rechtvaardigen, omdat ik de voorkeur geef aan jongere mannen. Ik val er op, want ze zijn boeiend, ze zijn intelligent en lief, ze zijn knap, ze zijn eerlijk, ik leer ervan, ze durven praten over alles wat voor mijn generatie nog taboe is, ze zijn open, grappig, en ze zeggen wat ze denken…
Mijn zoon trouwt binnenkort met een tien jaar jongere vrouw, en waarom zou ik dan geen relatie mogen hebben met een jongere man? Kan iemand mij daar een serieuze reden voor geven, gegrond en zonder vooroordelen?
Elke vrouw, en ook elke man heeft het recht om te houden van wie zei of hij wil, en stop met op alles etiketjes te plakken die de lading helemaal niet dekken, integendeel, ze discrimineren.
Nogmaals, iedereen heeft het recht om te houden van wie zij of hij wil, of het nu jong of oud, man of vrouw is. De manier waarop blijft tenslotte voor iedereen hetzelfde: eerlijk, oprecht en met respect.

Weet je wat ik nog altijd het liefste eet, en wat mijn grootmoeder altijd voor mij klaarmaakte als ik er om vroeg? Aardappelen, met melksaus (melk, nootmuskaat, en een klontje boter) en een zacht gekookt eitje, of een stukje goedkope vis.
Ik ben begonnen met mijn kast in de eetkamer op te ruimen, om plaats te maken voor wat anders. Daarbij heb ik toevallig een handgeschreven recept van mijn moeder teruggevonden, een recept om smoutbollen te maken, en zelfs het recept van de wafels van mijn grootmoeder!
Mijn moeder had bovendien een heel mooi en karakteristiek handschrift dat ik overal zou herkennen. Hier komt het recept van de “smoutbollen” en ik schrijf het op met de eventuele taalfouten van mijn moeder:
bij drie eidooiers doe je 1 pakje vanillesuiker en een halve soeplepel bakpoeder, dan schep je er zorgvuldig 100gr bloem bij, en nu het geheim: je roert 250gr gewone platte kaas bij het beslag, voorzichtig meng je nu het heel stijf geklopt eiwit onder het deeg. Niet te lang roeren, het deeg moet luchtig blijven. halve vette platte kaas.

De ingrediënten voor wafels van mijn grootmoeder:
1 kg bloem
6 eieren
1/2 kg kristalsuiker
1/2 kg margarine
10 gr alcali
1 snuifje zout

Ik weet nog dat mijn grootmoeder altijd Solo nam als margarine, en dat alcali een goedje is dat je bij de apotheker ging halen en verschrikkelijk rook naar ammoniak. Het deeg werd ook de avond tevoren gemaakt, en de wafels pas de volgende dag gebakken.
Eet smakelijk!