Je kan niet blijven rouwen, het zou hypocriet zijn tegenover de overledenen. Het leven is te mooi om te verwerpen aan eeuwigdurend verdriet. Het enige blijvende spijtige is dat zij die er niet meer zijn, al zoveel gemist hebben en nog zullen missen. Een extra reden om ervan te genieten, want je zou moeten slaag krijgen als je dat niet doet.
Bijna de ganse dag heeft de zon geschenen, op deze overlijdensdatum. Er staken weer twee dichtbundels en een laat verjaardagskaartje in de brievenbus, en zelf heb ik ook twee gedichten uit mijn mouw geschud.
Iedereen om mij heen is lief en begripvol, we hebben weer een paar keer goed kunnen lachen, en we zijn gezond. En via dit blog krijg ik genoeg aandacht om dagelijks een camion mee te vullen!
Wat ik wel altijd vervelend vind, is dat mensen je “sterkte” wensen als je verdriet hebt, alsof verdriet taboe is en geweerd moet worden. Verdriet moet niet geweerd worden, verdriet moet een plaats krijgen in je leven, en je moet er troost in vinden dat je het een plaats hebt kunnen geven en geleerd hebt om er mee om te gaan.
Bovendien zal verdriet jou aanzetten om het anderen te besparen, en het anderen niet nodeloos aan te doen. En als verdriet je dan bovendien ook nog in staat stelt om extra lief te zijn voor jezelf en de anderen, is het helemaal zinvol geweest.
We moeten onze kinderen dus niet alleen leren gelukkig te zijn, maar we moeten ze ook leren verdrietig te zijn, er zouden heel wat minder depressies en zelfdodingen zijn, daar ben ik echt van overtuigd.

12 februari, het tussenschot tussen twee uiterst belangrijke datums, enerzijds mijn verjaardag en aan de andere zijde de stervensdatum van mijn man.
Het was precies om middernacht van 10 naar 11 februari 2011 dat hij met zware ademnood weggevoerd werd met de MUG naar het ziekenhuis. Longontsteking.
Maar wij dachten, hij spartelt dit ook wel weer door, hij is al zoveel doorgesparteld. Geboren in 1945 met diabetes, maar niet echt het zorgenkindje uitgehangen, nooit,  en altijd zo gewoon en zo gezond mogelijk geleefd, tot op zijn vijftigste de sluipmoordenaar die diabetes is, zijn ware gedaante liet zien.
Het begon met een tenenamputatie aan de ene voet en tien jaar later met een beenamputatie aan het andere been. Tegelijkertijd een openhartoperatie en drie overbruggingen, om gemakkelijker te kunnen revalideren.
En revalideren, dat deed de dappere patiënt met klasse! Wel soms wat overmoedig, want hij is nog eens tweemaal gevallen en moest terug de spoed in. Gelukkig waren vrouw en zoon ondertussen volleerde verplegers geworden, en konden we hem wat intomen, en sorry voor de uitdrukking, ook eens serieus onder zijn voeten geven.
Zes jaar heeft hij het nog volgehouden en zijn beenprothese met waardigheid gedragen.
Als fervente sportman vond hij troost in petanque spelen, en hij ontwikkelde ook een nieuwe passie, en trok erop uit met zijn fototoestel. Dit is één van zijn foto’s.
Maar op 11 februari, op mijn 61ste verjaardag ging het dus mis, en kwam hij terug op de intensieve terecht van St.-Luc in Brussel.
Hoe hij het klaargespeeld heeft weet ik nog altijd niet, want veel kon hij mij niet vertellen, omdat dat teveel van zijn krachten vroeg en hij nog altijd met dat zuurstofmasker opzat, maar vanop zijn ziekenhuisbed in de intensieve heeft hij dus naar de bloemenwinkel Sterlitzia gebeld, die mij de volgende ochtend een boeket kwamen afleveren voor mijn verjaardag.
Dus wij waren ons nog van geen kwaad bewust, en dachten dat alles wel in orde zou komen. Hij vertelde mij ook dat het de eerste keer geweest was dat hij met plezier was binnengegaan in het ziekenhuis, want voelen dat je aan het stikken bent moet verschrikkelijk zijn.
Zijn been heeft hij laten amputeren, enkel plaatselijk verdoofd, dus hij was goed bij zijn hoofd en heeft dat bewust beleefd, maar geen adem meer krijgen dat is onhoudbaar. Alle organen laten het afweten en je verliest al je krachten.
De zondagmiddag 13 februari mochten we een uurtje bij hem, en om vijf uur heb ik hem nog gebeld. Het laatste dat hij toen gezegd heeft is “ik ga je laten want ik ben een beetje moe”.
En om 8 uur ’s avonds ging de telefoon…

In De Zevende Dag, een tv programma op zondag, ging het groot debat over singles. Binnen enkele jaren zou minstens de helft van de Vlaamse bevolking alleenstaand zijn. “Herpartneren”, is het nieuwste woord dat ik daarbij gehoord heb.

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180206_03341969?utm_source=standaard&utm_medium=social&utm_campaign=send-to-a-friend

Voor velen is single zijn blijkbaar nog een taboe, en is een koppel vormen nog altijd de norm, maar stilaan worden alle rupsen vlinders…Ik ben binnen twee dagen al 7 jaar single of alleenstaand, maar ik heb het overleefd, want uiteindelijk komt alles goed, omdat we dus niet alleen zijn op de wereld. We zijn naar het schijnt met 8 miljard!
David en Audrey zijn ook langs geweest voor mijn verjaardag. We hebben gezellig pizza besteld, een lekker wijntje gedronken, en zonder veel tralala zoals we het graag willen, hebben we deze dag samen beleefd. Volgend jaar ben ik 70 en dan geven we een groot feest, heeft Audrey gezegd. We zien wel!
Nu nog even een uurtje voor mezelf om de dag af te sluiten, de vele gelukwensen op Facebook nog eens te overlopen, en mijn laatst geschreven gedichten op mijn blog zetten, want we zijn productief de laatste tijd.
En hoe voel ik mij nu? Alleenstaand? Ja toch wel, uiteindelijk wel, maar is dat niet zo voor iedereen?
Ouder? Anders? Neen hoor, enkel een dag die weer eens voorbij is, en ook dat is voor iedereen zo.

Zojuist mijn laatste dag als 68-jarige beleefd, en dus nu 69 en ik vind het een oud getal.
Er gaat een tijd komen, denk ik, dat ik mijn leeftijd niet meer ga zeggen, want het stigmatiseert zo, men pint je erop was, terwijl het echt maar een getal is, en je mentaliteit dezelfde blijft.
Mijn cadeautjes heb ik zelf gekocht, o.a. een drietal dichtbundels en daarbij hoort natuurlijk de laatste bundel, verschenen in januari 2018, van Remco Campert, mijn lievelingsdichter.

Het eerste gedicht van de bundel is een gedicht geschreven na de IS aanslag in Zaventem.

Zaventem

Afgerukt been bot bloed
laaiend vuur in de vlieghal
zij zit met het hoofd van haar kind in handen
schedel beroofd van dromen
hij merkt in een tel van eeuwigheid
dat zijn benen ontbreken
en sterft

bommengordels aangegord
bliezen de baarden zich rechtvaardig op
puur en genadeloos in hun jacht op maagden

zullen wij ook zo paradijsgericht zijn?
god ontferm u
en schaf religie af

Remco Campert

Naast dichtbundels heb ik mijzelf ook in de bloemetjes gezet, en in De Nieuwe Serre in Huldenberg een drietal bloemstukken gekocht, waaronder natuurlijk hyacinten, want die ruiken altijd zo heerlijk in huis, en zo krijg je het gevoel dat de lente stilaan dichterbij komt.
We worden dan wel ouder, maar de geneugten van het leven blijven hetzelfde, en worden zelfs nog intenser.

Waarom zegt men altijd “de goeie ouwe tijd”? Dat moet toch zijn “de goeie jonge tijd”! Al was die jonge tijd niet altijd en voor iedereen leuk, denk maar in tijden van oorlog, of denk maar aan een jeugd die niet zonder problemen verlopen is, want niet iedereen heeft het geluk om in de beste omstandigheden op te groeien.
Maar ook een problematische jeugd heeft ondanks alles zijn mooie momenten, denk ik. Voor mij zeker de tijd bij mijn grootmoeder, mijn schooltijd en de zorgeloze momenten gedurende 43 jaar huwelijk. Wonderlijk genoeg, ook nu de dag van vandaag, al ontbreekt er af en toe iets of iemand.
Ondanks al die nostalgie naar vroeger, leeft een mens toch maar best in het hier en nu en ga je bij voorkeur toch maar liefst mee met je tijd, en dat op elke leeftijd. Het is meegaan, of achterblijven! Ik ben gelukkig mee, denk ik, en soms heb ik de indruk dat ik zelfs een stukje voorop loop.

Doe wat je wilt zal de gehele wet zijn;
Liefde is de wet, liefde geleid door de wil, en;
Iedere man en vrouw is een ster.
Aleister Crowley

Voor mijn leeftijd, of misschien juist door mijn leeftijd en alles wat ik in mijn zogenaamde goeie ouwe tijd meegemaakt heb, heb ik weinig taboes en sta ik volledig open voor alles wat op mij afkomt. Ik ontdek en leer nog elke dag, en kan ook nog kinderlijk blij en verwonderd zijn.
Het leven is en blijft spannend en ik hou ervan! Zeker nu en in deze tijd dat er zoveel mogelijk is, en dat men zoveel vrijer denkt dan vroeger. Er is ook niemand meer die mij kan verplichten van water in de wijn te doen of rekening te houden met verwrongen situaties. De wijn is puur, en gedronken met mate smaakt hij heerlijk en gezond!

Ik ben gedurende de dag op stap geweest met een “oude” schoolvriendin”. We zijn in ’t Gebroken Hof in Eizer – Overijse een hapje gaan eten voor mijn verjaardag. Nini Dewals zat een leerjaar hoger dan ik in het Kasteeltje, maar we zijn beiden opgegroeid in de Leegheid in Overijse en heb dus veel gezamenlijke herinneringen en kennen dezelfde mensen. Op onze leeftijd is het altijd leuk om daar nog eens over te kunnen praten.
Nini is familie van Jef Kapee, ooit de bekenste beenhouwer van Overijse, en de beenhouwerij lag vlak aan de school. We gingen er dikwijls een broodje met gehakt halen en dan deed Kapee er altijd extra kruiden op, want dat hadden jonge meisjes nodig vond hij, met een monkellach. Zijn zoon Eugene, de Gen Kapee, die het later overnam van Jef, was net dezelfde, en ook nog een stuk nieuwsgieriger en probeerde ons altijd uit te horen over ons verkeer met de jongens.
Pater Janssen, die godsdienst gaf in het Kasteeltje zei altijd dat je de pensen van Jef Kapee ook de vrijdag mocht eten, want dat er toch geen vlees in stak. Vrijdag mocht je namelijk destijds van de Katholieke kerk op vrijdag geen vlees eten, maar die van Kapee dus wel omdat die bespaarde op het vlees en mindere kwaliteit afleverde, vertelde de pater als grapje.
Maar het lekkerste van Jef vond ik zijn kip-kap, zijn kapee zoals wij in het dialect zeiden. Vandaar dus ook zijn bijnaam.
Voila Nini, als je dit leest, ik heb een deel van je familie vereeuwigd op mijn blog, en Jef Kapee is nu gekend over heel de wereld. Alleen spijtig dat zijn kip-kap dat niet is, want daar heb ik nog altijd dikwijls goesting naar!

Tijden veranderen, woorden ook.
Waarom zegt men “kwajongens” en nooit “kwameisjes”? Het woord bestaat niet eens!
Als een meisje ondeugend en wat wild is zegt men “het is een echte kwajongen”.
Als een vrouw dezer dagen zelfzeker en moedig is zegt men “het is een vrouw met ballen, of een vrouw met kloten aan haar lijf”.
Wel ik vind dat wij die mannelijke attributen niet nodig hebben om te bewijzen wie of wat we zijn, integendeel.
Dus, vrouwen en mannen, stop met dergelijke uitdrukkingen.
Wij zijn gewoon en vanzelfsprekend allemaal vrouwen, en net als mannen allemaal anders, en hebben net als mannen onze specifieke aardigheden en onaardigheden.
Dus vanaf nu zegt iedereen “kwameisje”, tegen elk meisje dat ondeugend en wat wild is!
Zelfs de Canadese Premier, en bovendien een feminist zoals hij zelf zegt, is er ook mee bezig en hij wil het Engelse woord “mankind”, veranderd zien in “peoplekind”. Overdreven? Misschien wel, maar toch ook ergens veel logischer en bij de tijd klinkend.

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180207_03343693

Blijkbaar moet onze taal vervrouwelijkt worden, zoals onze taal ook tegenover andere rassen moet aangepast worden. De vraag is hoe ver we daarin moeten gaan, want daar is de laatste tijd nogal wat over te doen geweest.
Negers mag je niet meer zeggen, en blank blijkbaar ook niet meer, dat moet wit worden. Dus zijn er nu zwarte en witte mensen (zoals zwarte en witte pensen!), in plaats van negers en blanken.
Anderzijds, zo wit vind ik mij zelf eigenlijk niet, en ik vind blank wel een juister woord, en niet iedere donkere mens is ook zwart. Dat wordt dus moeilijk, en begint sterk op muggenziften te gelijken, terwijl hoe wij naar anderen kijken en er over oordelen tussen onze twee oren zit. En krijg het daar maar eerst eens aangepast, vind ik.

Ze zijn charmant, geven je aandacht, krijgen je vertrouwen en veroveren uiteindelijk je hele persoonlijkheid om die volledig te kunnen controleren. En wanneer je ze dan na verloop van tijd door hebt en de relatie verbreekt, proberen ze de controle over je omgeving te krijgen en hoe mensen over jou gaan denken. Want zichzelf in een slecht daglicht of in vraag stellen, dat nooit!
“When a narcist can no longer control you, they wil instead try to control how others see you”, https://www.zensitivitynoordwijk.nl/narcistische-persoonlijkheidsstoornis heb ik ergens gelezen, en inderdaad, ik heb dit meer dan één keer ondervonden.
Politici zijn daar bijvoorbeeld ook heel straf in, maar je komt ze ook frequent tegen in je persoonlijke leven. Men noemt ze narcisten naar de mythe van Narcissus.

Het verhaal van Narcissus is vooral bekend van Ovidius, die deze Griekse mythe in Latijnse dichtvorm heeft overgeleverd (Metamorfosen 3.341-510). Ook Pausanias (8.29.4 en 9.31.6) en Plinius (Naturalis historia 21.75) vermelden Narcissus. De versie van Ovidius vertelt het verhaal vanaf de metamorfose van de nimf Echo tot en met de metamorfose van Narcissus.

Versie van Ovidius
Narcissus was een knappe jongeman die leefde voor de jacht. Velen werden verliefd op hem. Zijn moeder had van de ziener Tiresias de voorspelling gekregen dat hij zou blijven leven als hij zichzelf maar niet kende. Narcissus wilde echter niets van liefde weten en wees iedereen af. Enkel de jacht interesseerde hem.

Op een dag zag de mooie nimf Echo Narcissus tijdens een jacht in de bergen. Ze werd meteen verliefd en volgde hem waar hij ook ging. Echo kon echter vanwege een eerdere straf niet meer zelf het woord nemen, maar alleen anderen napraten. Daarom wachtte ze tot Narcissus eerst zou spreken. Op een dag werd Narcissus gescheiden van zijn gezellen en hij hoorde iets in zijn buurt. Hij vroeg “Is daar iemand aanwezig?” en Echo antwoordde met “Aanwezig”. Narcissus keek in het rond maar zag niemand, waarop hij de stem vroeg om zich te vertonen. Echo antwoordde met dezelfde woorden, waarop hij vroeg waarom de stem hem negeerde. De nimf herhaalde zijn vraag, waarop de jongeman voorstelde: “Laten we samenkomen!”. Wederom herhaalde de nimf met heel haar hart hetzelfde, naar hem toe rennend. Op dat moment trok Narcissus zich echter terug, roepend dat ze van hem weg moest blijven.

Echo werd helemaal verscheurd door deze belediging. Narcissus verliet haar en de nimf trok zich in schaamte terug in de bossen. Vanaf die dag leefde ze in grotten. Geleidelijk aan vervaagde ze van verdriet tot haar fysieke vorm verdwenen was en enkel haar stem nog overbleef. Met haar stem is ze nog steeds klaar om op elk moment te antwoorden. Tijdens een wandeling in de bergen is Echo nooit veraf, altijd klaar om het laatste woord te hebben.

Met Narcissus ging het niet veel beter. Dit was niet de eerste keer dat hij zo wreed een aanbidder wegjoeg. Zo was er op een dag een maagd die hem tevergeefs probeerde te verleiden. In een gebed aan de goden vroeg ze om Narcissus ook eens te laten voelen hoe het was om iemand lief te hebben die je liefde niet beantwoordt. Volgens sommige bronnen was het een wraakgodin, volgens anderen was het Aphrodite zelf die haar gebed beantwoordde en haar wens in vervulling deed gaan.

Zo kwam Narcissus op een dag aan bij een heilige vijver, waarvan het water kristalhelder was, waar de herders nooit langskwamen met hun kuddes, waar geen berggeit of ander dier zich vertoonde. Zelfs bladeren en takken van de bomen durfden er niet in te vallen. Overal rondom groeide het gras mooier dan elders en de rotsen beschutten het tegen de zonnestralen. Moe van het jagen besloot Narcissus om daar even tot rust te komen en zijn dorst te lessen met het water. Toen hij zich voorover boog zag hij zijn weerspiegeling in het wateroppervlak, maar hij dacht dat het een mooie geest was die in de vijver leefde.

Zo bleef hij daar zitten, in bewondering starend naar deze verschijning. Hij werd verliefd op zichzelf.

Hij bracht zijn lippen naar het water in een poging om de verschijning te kussen, hij stak zijn armen uit om het beeld te omhelzen. Het beeld vluchtte weg maar kwam terug toen het water weer kalm was en trok opnieuw zijn aandacht. Hij kon zichzelf er niet meer toe brengen om van het water weg te kijken, hij dacht niet meer aan eten en drinken, of aan rust. Hij probeerde ermee te spreken, maar kreeg geen antwoord. Hij begon te huilen maar zijn tranen verstoorden het beeld, waarop hij begon te schreeuwen en vroeg of de verschijning wilde stoppen met hem steeds te verlaten. Zo ging het een hele tijd verder, en Narcissus takelde af. Hij verloor zijn kleur, zijn levenskracht en zijn schoonheid. Echo bleef echter dicht bij hem en bleef zijn verdrietige kreten herhalen. Uiteindelijk kwijnde Narcissus helemaal weg en stierf. De nimfen rouwden om hem, vooral de waternimfen, en bereidden zijn lijkverbranding voor, maar het lichaam was nergens te vinden. Het enige wat van hem overbleef was een bloem (volgens sommigen was dit door toedoen van Aphrodite, die hem uit medelijden toch nog liet voortleven, zij het als bloem), geel van binnen, en omringd met witte blaadjes, die nu nog steeds herinnert aan Narcissus. Narcissus zou zelfs, eenmaal aangekomen in de Onderwereld, in de rivier de Styx nog naar zijn spiegelbeeld hebben gekeken.
(bron: Wikipedia)

Het was de beroemde psychiater Sigmund Freud die de benaming “narcisme” introduceerde in de psychologie en het beschrijft als een persoonlijkheidsstoornis van mensen die voortdurend bezig zijn met hun eigen schoonheid en grootheid.
Van narcisten wordt onder meer gezegd dat ze een gebrek aan inlevingsvermogen hebben, niet in staat zijn kritiek te verdragen en in contact met anderen vooral bezig zijn zichzelf belangrijk te maken.
Doet dat geen belletje rinkelen? Bij mij een hele klok!

Ik hou van cultuur met een kleine “c”, die van het leven met een grote “L”, en daarom heb ik “the sun and her flowers”, de tweede dichtbundel van Rupi Kaur besteld. De poëzie is nog niet vertaald in het Nederlands, maar haar schrijfsels zijn zo zonneklaar, dat ze voor mij ook in het Engels te begrijpen zijn. Ik wacht vol spanning op de postbode!
Ik heb ook iets heel gevaarlijks gedaan, vandaag. Ik heb mijn hart blootgelegd en dat is voor veel mensen shockerender dan het lichaam ontbloten. Maar ik heb het erop gewaagd, omdat ik hou van uitdagingen en risico’s nemen, waar anderen alleen maar beter van kunnen worden, als ze dat willen.
En als ik val, en mij pijn doe, zal het mijn pijn zijn en toch de moeite waard zijn geweest, omdat ik mij niet hebben laten leiden door vooroordelen en taboes, of door wat anderen denken en mij zouden kunnen aandoen. Dat is vrijheid, en dat is trouw aan jezelf blijven. En het zal pijn doen, vreselijk pijn doen, dat weet ik nu al…
Ik heb in mijn leven genoeg angst gekend, en mezelf genoeg geweld aangedaan. Ik word deze week negenzestig en het is dus hoog tijd dat ik wat vrijer en gewaagder ga leven.
Daarom ook dat ik mijn Facebook pagina openbaar hou, ondanks de vele wat ongewone tijdlijnen en commentaren. Ik ga mezelf niet censureren, dat zullen anderen wel doen!

Ik zou graag een clubje oprichten met mannen en vrouwen, jong en minder jong, om samen eens over dat boekje van Rupi Kaur van gedachten en meningen te wisselen, want er zijn de laatste tijd zoveel misverstanden en lelijke dingen geponeerd tussen beide seksen dat dit clubje wel eens hoog nodig zou kunnen zijn, om de lucht op te klaren en elkaar terug wat liever te gaan zien.
Vergeet niet, als we onze kinderen gelukkig willen maken, we mekaar wat beter zullen moeten leren verstaan.
Door alle acties tegen seksueel geweld en ander grensoverschrijdend gedrag lijkt het of er op deze aardbol geen enkele goede man meer rondloopt en iedere vrouw al wel eens verkracht is geweest. Het gaat zo ver dat men schilderijen met blote borsten uit de musea haalt en elke man wantrouwig staat tegenover iedere vrouw die zichzelf geëmancipeerd of feministe noemt.

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10215536494154350&set=a.3537562966642.163199.1499411146&type=3&theater
Het zou toch niet mogen dat emancipatie alleen maar geleid heeft tot meer verdeeldheid en onbegrip tussen man en vrouw. En zoals iemand repliceerde op Facebook: “Het enige dat de emancipatie voor deze generatie opgebracht heeft, is dat we nu alles peperduur hebben, afgestemd op tweeverdieners, veel miserie dus, en vrouwen die zuipen als mannen, en voor het eerst sukkelen met de combinatie gezin en werk een nieuw fenomeen”.
Iedereen zou dus ook overspannen rondlopen en we zouden dus ook veel te veel dingen kopen die we niet echt nodig hebben. Het enige wat ontbreekt is een warm nest.
Persoonlijk denk ik echter, dat er niet veel vrouwen zijn die nog moeder aan de aard willen spelen.

Ikzelf heb er wel voor gekozen toen ik in verwachting was van mijn zoon, en daarbij veel kritiek gekregen van familie en omgeving. Je wordt vlug als luiaard en profiteur beschouwd, maar ik ben er nog altijd van overtuigd dat dat een juiste keuze was, en mijn zoon is er mij dankbaar voor geweest. Hij had veel minder luxe, “maar ik kon altijd met mijn vriendjes spelen”, zei hij eens. Dat is waar, want alle andere moeders gingen uit werken en waren dus nooit thuis, en Ik paste voor een stuk op hun kinderen als die hier kwamen spelen.
Mijn man en ik hebben in elk geval geprobeerd om er het beste van te maken, en onze zoon is een prachtige volwassen man geworden, die intelligent en evenwichtig in het leven staat. Hij is mijn enige steun en toeverlaat geworden, en ik ben hem daar heel dankbaar voor!