En toch, ik hou van de trein, ik ben er zelfs naar genoemd!
Micheline was een klein Minerva treintje dat zowel op het spoor als op de weg kon rijden.
Mijn grootvader, die spoorwegarbeider was, koos mijn naam.
https://www.youtube.com/watch?v=StlQwYVAdnU&gl=BE
https://nl.wikipedia.org/wiki/Micheline
Of hoe toeval niet bestaat, en een naam je leven kan bepalen, zullen we maar denken.
Voor alle duidelijkheid er mag morgen niet gemanifesteerd worden, er mogen geen spandoeken omhoog gehangen worden en burgers mogen niet komen op plaatsen die afgezet werden voor het hoog bezoek. Dus veel ambiance zal er niet te beleven vallen, maar dat is ook niet nodig, die komt wel weer daarna, als de werken hervatten!
Ook op de sporen zal er morgen nog heel wat te beleven vallen. Wel enkel voor de genodigden!!!
En het mag precies allemaal wat geld gekost hebben! Wij zijn toch gulle burgers, nietwaar! Wedden dat Poppeia voor de catering zal zorgen?
http://www.madeinvlaamsbrabant.be/nieuws/rip-delicatessenzaak-poppeia-in-overijse/
Sophie heeft wellicht vandaag de ganse dag achter haar kookpotten gestaan voor de walking lunch van morgen (grazen op een weide!).
Eet smakelijk, dames en heren, en hopelijk verteert alles goed, want we willen onze straat proper houden. Maar dat zien we morgen dan wel weer…
Een oproep voor morgen!
Klaagmuur: GEN-werken Hoeilaart spoorlijn 161https://www.facebook.com/groups/209278029205401/permalink/1220028441463683/?pnref=story
Voorstel: buurtbewoners die niet naar werk of school hoeven, verzamelen zich WOENSDAG 28 MAART OM 9:45UUR BIJ DE BETAALAUTOMAAT ONDER HET SPOORWEGVIADUCT. Daar is het zeker droog. Ik zal zorgen voor een thermoskan met koffie. Wie voor koeken? Dan vieren we ons eigen feestje in gepaste soberheid. De verf van het spandoek is nu droog en zal dan al op een voor de minister zichtbare plek zijn opgehangen. Uw belangstelling maakt het verschil, afwachten niet. Alleen al er bij zijn is een signaal. Ik hoop op een WAARDIG protest en op een kort gesprek met BELLOT, dus dat de minister ons niet langer zal negeren. Keert hij ons de rug toe, dan zet ik mijn zwaarste middel in: boos kijken tot 14 oktober, verkiezingsdag. Als er tweetaligen bij zijn is dat mooi, want Bellot spreekt amper Nederlands.Ter plekke kunnen we vragen van journalisten beantwoorden die de andere kant van het feestverhaal willen horen.WENS: ieder moet zijn eigen zeg kunnen doen, wie de hoogwaardigheidsbekleders bloemen wil overhandigen voor hun succesbeleid moet ook een faire kans krijgen. Toch zijn er ook buurtbewoners die al 5 jaar (!) vruchteloos aan het procederen zijn tegen Infrabel over de bouwschade. Het gaat er om dat zij zich door ons gesteund voelen. Solidariteit is niet van gisteren.
Mijn antwoord:
Waardig? Zo waardig als wij behandeld werden tot nu toe? Komaan zeg, ge zijt hier niet op school en in de kleuterklas! Durf tenminste écht te zijn, als je wilt voor vol aangezien worden!!!
En waarom zou ik solidair moeten zijn, met mensen die nooit enige vorm van solidariteit jegens mij betoond hebben Het was en is nog altijd, gedurende die vier jaar, elk voor zich geweest.
De enige die mij ooit geholpen heeft is Marc Vanderlinden, door mij met de juiste persoon in verbinding te stellen bij de NMBS, waardoor ik zelf en alleen mijn problemen heb kunnen oplossen. Verder heb ik nooit enige solidariteit ondervonden, dus ga ik mij nu ook niet zitten belachelijk maken.
Leve de kracht van het individu en het vrije woord, al dan niet met waardigheid!
Morgen gaan we ons dus enkel als toeschouwer gedragen. Al mijn woede heb ik al gekanaliseerd in mijn schrijfsels, en voor de rest doen we voort zoals we bezig zijn: we trekken onze plan en lossen onze problemen zelf op. En als het niet meteen lukt, kloppen we erop!!!
Eigenlijk, feitelijk, zou ik moeten stoppen met Facebook, en op zoek gaan naar een alternatief om mensen te vinden met het hart en het verstand op de juiste plaats,
Want Facebook is toch maar een surrogaat ontmoetingsplaats. Je gaat de ontmoeting en de confrontatie nooit ten volle aan.
Het is maar een pleister op een houten been, in deze wereld waar niets nog is wat het zou moeten zijn.
Misschien stop ik er wel mee, en loop ik de tuin in, steek een paar aardappelen in de grond, en wacht tot die beginnen te groeien.
Uiteindelijk blijft met de meeste “vrienden” alles toch bij wat over en weer gepraat, gelach, en gezwans, en buiten die met wie je ook nog naast Facebook contact hebt, wordt het nooit een echte ontmoeting, laat staan een relatie van vlees en bloed. Er ontbreekt een dimensie.
Een gesprek bestaat immers uit veel meer, dan wat geschreven tekst. Er is de lichamelijke aanwezigheid, de taal die dat lichaam spreekt, de nuances die je daardoor beter kan aanbrengen en begrijpen. Er is de lach, de blik, de geur, de handdruk, de kus, de hele houding,…
Vandaar ook eigenlijk dat ik er niet in geloof dat therapie via internet echt goed kan werken. Een psychiater moet je kunnen bekijken, een psychiater dat is een spiegel die het hele beeld moet kunnen opvangen.
Kortom, ik ben al dat geklets op Facebook een beetje beu, want uiteindelijk weet je toch niet wat je er aan hebt, en wat je er mag van verwachten.
Het is misschien maar een spelletje, en dat mag af en toe, maar het moet uiteindelijk tot meer leiden, in elk geval voor mij toch.
Eigenlijk is Facebook voor mensen die er niet ten volle voor durven gaan, noch voor de vriendschap, noch voor de liefde!
Verleden week kregen we hier in de Vosdelle dit foldertje in de brievenbus.
De NMBS, het gemeentebestuur, de pers, en zelfs onze premier Charles Michel, gaan hier dus op 28 maart een feestje bouwen, en dit staat er op het programma:
10.00 uur: onthaal pers.
10.30 uur: onthaal VIP’S met koffie (tent – privéterrein Charles Coppensstraat).
11.00 uur: verplaatsing VIP’s richting symbolische locatie (station Hoeilaart – in het verlengde van perron 1).
11.45 uur: terugkeer VIP’s en pers onthaaltent.
12.00 uur – 13.30 uur: walking lunch.
Wij, buurtbewoners zijn niet uitgenodigd. Wij werden tijdens de werken genegeerd, en nu dus ook.
Mijn man is in februari 2011 overleden, en in april 2011 zijn de werken hier begonnen tot en met 2015, dag en nacht, en wij werden gevangenen in onze eigen straat en huis.
Een mens zou van minder door de knieën gaan, en de handdoek in de ring gooien. Ik heb het gelukkig en met de nodige pillen overleefd, maar het is nu wel genoeg geweest!
En nu geven en krijgen die heren dus een feestje, door ons betaald! En fier dat ze zijn! Ik hoop dat het woensdag stront regent, of toch tenminste modder!
Dit spel hier, dit hele luxe project, het zogenaamde GEN moest klaar zijn in 2010!!!!!!!!!!!!!!!!!! Nu wordt echter voorspeld dat de eerste treinen pas in 2025 pas op die twee nieuwe sporen zullen kunnen rijden.
De bedoeling van de extra sporen is of was om de files rond Brussel op te lossen, door te zorgen voor een vlotter openbaar vervoer. Ik heb hier niet eens een bus! En als de mensen de trein zullen willen nemen, zullen ze ook eerst met hun auto tot hier moeten geraken.
Dus als alles pas klaar is in 2025, zullen er al lang geen files meer zijn, maar zal iedereen thuis zitten, omdat men met de auto toch nergens meer geraakt. http://www.standaard.be/cnt/dmf20171230_03274274
Maar dat is politiek: postjes scheppen, die bemannen met partijgenoten, al dan niet bekwaam, en die maken dan plannetjes waar niemand iets aan heeft en die enkel geld kosten, geld van de belastingbetaler, ons dus, die hier ondertussen ook nog eens met de miserie zitten, ’s nachts niet kunnen slapen, en ’s morgens met schrik opstaan en angstig de voordeur open trekken. En dan heb ik het nog niet over schade die aangericht werd aan de huizen en tuinen…
Ondertussen zijn de bermen en de geluidsmuren, de zogenaamde bloembakken, niet afgewerkt. Zowel muren als taluds zouden ongevormd worden tot een natuurlijke bloemenpracht, maar waarin tot nog toe enkel netels en distels welig woekeren, en waar regelmatig met gif gespoten wordt om de sporen onkruidvrij te houden. Je weet wel, voor het milieu…
En dan nog zoiets hartverwarmend, de reacties van wie hier niet woont, de reacties van het algemeen belang dus, waarvoor een beter openbaar vervoer tenslotte dient. Het enige wat onze medeburgers, in wiens achter- of voortuin men (nog) niet geweest is, als vorm van solidariteit kunnen zeggen is: “Dan moet je maar verhuizen, je wist toch dat je aan de spoorweg ging wonen, als je bouwde.”
http://www.timvandenput.be/
Een volk heeft inderdaad de politici die het verdient, dus daar moeten we ons alvast geen zorgen over maken.
http://bellot.belgium.be/nl/home
En onze politici hier in Hoeilaart, die hebben totaal niets in de pap te brokken, ook al zit onze burgemeester dan in het parlement, en ze hebben blijkbaar ook geen enkel gevoel van solidariteit, want anders zouden ze de buurtbewoners wel betrokken hebben bij dit evenement, en dat zou pas geloofwaardig en geruststellend geweest zijn. Ze kunnen uit protest nog altijd wegblijven, maar dat is enkel hardop dromen, vrees ik…
Je zou vandaag drieënzeventig geworden zijn, en je hebt al zoveel gemist, en wij jou al zolang.
Je moeder vertelde altijd dat de kerselaars bloeiden toen je geboren werd, het was volop lente, en misschien kwam het daardoor dat je zo’n optimistisch kind en positieve mens was. Moedig ook, heel moedig, en koppig, niet van zijn stuk te brengen.
Na acht maanden merkte men nochtans dat er iets scheelde, dat er iets niet helemaal in orde was. Het was diabetes, je metgezel voor de rest van je leven.
Maar je liet die valse vriend geen meester over je spelen, je was immers een ram die zich op elke rots, hoe ongemakkelijk ook, staande kon houden.
Je deed het veel beter dan de meesten van ons, ondanks het feit dat het steeds zwaarder werd, en die sluipmoordenaar je lichaam aantastte en verwoeste.
Maar eerst zou je leven, volop, net als ieder ander. Je zou gaan werken zonder ooit echt ziek te zijn, je zou trouwen en een zoon krijgen, die alles na-aapte wat zijn vader deed, en je zou de dokters verbazen, en je zou een tevreden mens blijven, ondanks het feit, dat je steeds meer en meer moest afgeven.
Toen je voor de zoveelste keer het ziekenhuis in moest, was het een longontsteking, die je dit keer liggen had. Zes jaar ervoor had je al een been moeten afgeven, en was je hart stevig onder handen genomen geweest, en dit keer sneed men ook nog eens je adem af.
Maar we hadden nooit gedacht voorgoed, toch was het zo, het was voorbij, dat leven van dat vrolijke kind, dat begon in één van de mooiste naoorlogse lentes.
Gelukkig heb je het niet beseft, en dat is een troost, want je zou het waarschijnlijk niet aanvaard hebben, en je met je hele lijf verzet hebben, zoals je dat je ganse leven gedaan had, tegen die ziekte waar je had mee moeten leren leven.
Maar je bent er nog hoor, nog elke dag, in onze gedachten en in ons hart, en we houden je in eren!
Zou het kunnen dat je gevoel voor humor samenhangt met je manier van leven, en je goede en slechte ervaringen?
Het meest leerde ik van mijn miserie, en humor is pas goed als hij doorleefd werd. Mensen zouden misschien hun miserie wat meer moeten koesteren, maar de wereld kan daar niet tegen, er mag niet eens over gepraat worden, laat staan om gelachen.
Als ik bijvoorbeeld zeg dat ik tijdens mijn depressie drie maanden in het zothuis gezeten heb, schrikken mensen, maar toch is dat de gezondste manier om met vooroordelen en pijnlijke situaties af te rekenen.
Natuurlijk kan je dat niet altijd en met alles. Eerst moeten de dingen verwerkt zijn, er moet tijd over heen gegaan zijn, en dan pas lukt het wel eens om de slappe lach te krijgen van iets wat vroeger uiterst pijnlijk was.
Gisteren was ik heel kwaad om iets, waar ik vandaag samen met mijn buurvrouw heel hartelijk om gelachen heb. Dus hoe vlugger je met iets klaar bent, hoe rapper je er de grappige kant van inziet.
Het is ook wel zo dat wie alleen maar grappig kan doen, zelden nog au serieus genomen wordt, en meestal is de humor dan ook navenant. Dus ook daar is kwaliteit en spontaniteit een vereiste.
Maar iemand de slappe lachen bezorgen, zoals een paar van mijn vrienden dat kunnen, is het leukste geschenk dat je kan krijgen, en je zou het elke dag moeten mogen ontvangen. Niet omdat het leven al triestig genoeg is, maar omdat alles relatief is, en humor daar de uiting van is. Het is een cliché, maar lachen is inderdaad gezond, en net als genieten van seks, compleet gratis! En die twee te samen en op hetzelfde ogenblik kunnen doen, zou dat niet de hemel kunnen zijn?!
Ik weet nog heel goed, ik was zevenendertig, net zoals in deze ballade, ik stond in de slaapkamer te stofzuigen, en opeens besefte ik dat ik dood kon gaan, en dat er geen hemel was, waar ik het veel beter zou hebben. Dood was dood, en gedaan, voorgoed! Vroeg of laat realiseren we ons dat allemaal maar dan is het voor velen al te laat. Ze zijn dan ofwel ziek, of hebben de moed niet meer om nog verandering in hun leven te brengen.
En dat komt enkel en alleen door onze cultuur en het systeem waarin me leven, want in feite op je achttiende ben je meerderjarig en mag je je eigen weg gaan, maar dan zijn we al zo verpest dat we met plezier de weg volgen die anderen voor ons hebben uitgestippeld. En hoe ouder je wordt hoe beter je gaat beseffen dat je een willoos slachtoffer bent geweest..
Vandaar dus wat mensen schamper “dat oud zot” noemen, dat is gewoon je laatste kans om er nog iets van te maken zoals jij het wilt. Grijp ze, doe er iets mee! De meeste van je verplichtingen zijn weggevallen, de meeste mensen die je zouden kunnen hinderen of tegen houden ook, en je bent sterker, wijzer, relaxter, zelfzekerder en realistischer geworden.
Er is niet veel meer dat je kan tegen houden, enkel je zelf, ziekte of de dood. Maar voor dat laatste is het nog te vroeg, amuseer je nu maar eerst, je hebt het verdient, na een leven lang je best doen! 
Kennen jullie het? De meesten waarschijnlijk door Nancy van de soap Thuis: friends with benefits.
“Een relatie zonder verantwoording aan elkaar af te hoeven leggen maar elkaar wel kunnen ontdekken op seksueel gebied. Een friends with benefits-relatie klinkt dan ook veel mensen goed genoeg in de oren om de gok te wagen.”
Oké, als bij dat “ontdekken” ook nog een boeiend gesprek hoort en veel gevoel voor humor, zie ik dat wel zitten.
Toch wel één voorwaarde voor mij: niet met tien tegelijk, kwestie van het een beetje gezond te houden. 
Soms denk ik, dat ik te vroeg geboren ben, of in elk geval toch niet met mijn volle bewustzijn geleefd heb.
Ik heb het al gezegd, een mens zou zijn of haar leven omgekeerd moeten kunnen beleven, dan wisten we tenminste van in het begin al, wat we niet moeten doen, en welke keuzes we niet moeten maken.
Maar helaas in 1949 lag mijn leven al uitgestippeld: school, werk, trouwen, kinderen, huisje met tuintje…
Wat niet uitgestippeld was, waren deze laatste beleefde en nog te beleven jaren, daar wist ik niets van, dat stond en staat nog nergens beschreven. Eindelijk volop avontuur en onzekerheid!
Deze laatste levensperiode daar doe nu ik eens lekker mijn zin mee, toch als mijn geestelijke en lichamelijke gezondheid het volhouden. Laat de verrassingen maar komen, ik ben ondertussen wel sterk genoeg om er open voor te staan, en wil van deze “fin de carrière jaren” een apotheose maken, die de mensen een andere kijk zal geven op ouderdom en mogelijkheden op latere leeftijd. Geen bingo voor mij, maar het lot blijven uitdagen!
