Onwetend, maar overspel

Hoe zij zich voorbereidt op de thuiskomst van haar man:
zij schuift een stoel tegen de zon,
wrijft haar lichaam soepel,
stemt haar inwendig orkest,
legt onder haar korte zomerjurk
een geur van naaktheid uit.
Zij schudt haar hormonen op.
Diep in zichzelf kijkt zij of de tijd
haar niet teveel heeft aangetast.
Zij droomt zich een pose, een opgetild
worden, een hunkering, die in haar lichaam
slaat, zij laat een kreet ontsnappen
om de hangende galm te beproeven.

Hoe zij zich invouwt in afwachting.

Thomas Lieske

Vandaag 11 november 2018 is het Nationale Vrouwendag in België. Ik moet drieëntwintig geweest zijn, toen die dag de eerste keer plaats vond in 1972.

http://www.dewereldmorgen.be/artikels/2012/03/08/waarom-de-vrouwendag-in-belgie-op-11-november-valt

Elk jaar wordt Nationale Vrouwendag georganiseerd op een andere locatie, en dit jaar is het Schaarbeek geworden, dus hartje Brussel.

Zelf ben ik er een paar keer naartoe geweest, ik herinner me namelijk die van Antwerpen nog, maar meer uit nieuwsgierigheid, dan uit overtuiging, want ik vind het maar een eenzijdig gedoe.
Bovendien was ik in die tijd thuiswerkende ouder en dat was “not done” voor die hele feministische beweging, want dan was je financieel afhankelijk van je man, en dus niet geëmancipeerd.Ik denk dat mijn man eerder afhankelijk was van mij, en mijn goede zorgen – hij was namelijk diabetespatiënt – en zeker later toen hij nog ernstiger ziek werd en zelfs gehandicapt. Emancipatie en onafhankelijkheid zitten immers niet in je portemonnee, maar in je hoofd.

In september 2014 daagde Delphine Boël haar natuurlijke vader, de vroegere koning Albert II van België voor het gerecht, omdat hij haar weigerde te herkennen als zijn dochter, geboren uit een buitenechtelijke relatie. In oktober 2016 werd Albert ten persoonlijke titel opnieuw gedagvaard, en nu in 2018 heeft het gerecht hem verplicht van een DNA staal af te staan, waaruit moet blijken of Delphine al dan niet zijn kind is.

Velen denken dat Delphine dit doet voor de erfenis. Maar ook al is dat zo, dan nog sympathiseer ik met haar, en hoop ik dat ze uiteindelijk haar gelijk haalt en dat krijgt waar ze recht op heeft, en dat is tenminste de waarheid.

De meeste mensen beseffen niet welk een impact dergelijke situaties op het leven van een kind hebben. Ik heb tot mijn twaalfde de naam van mijn moeder gedragen, omdat ze nog niet getrouwd was met mijn vader toen ik geboren werd, en ik kreeg dus het etiket bastaardkind mee. In 1949 waren de wetten anders dan nu, en het is pas een tiental jaar later dat mijn vader mij zijn naam heeft mogen geven, door mij te adopteren. Mijn ganse lagere schooltijd heb ik moeten uitleggen waarom ik de naam van mijn moeder droeg en iedereen er van moeten overtuigen dat mijn vader wel degelijk mijn vader was. Zoiets “vormt” je als kind, en wel voor de rest van je leven. Een outsider was je, en blijf je. Gelukkig maar, kan ik nu relativerend zeggen.

Ik heb dus tot mijn twaalfde jaar Micheline Caron gegeten, en sommige mensen in mijn familie of oud-leerlingen van de school vergissen zich nog altijd, en noemen mij nu nog altijd verkeerdelijk zo. Ik heb ooit, toen ik al lang getrouwd was, nog correspondentie gekregen op die naam.

Op de trouwboek van mijn ouders stond ik als een geadopteerd kind, zodat je je uitleg moest blijven doen. Misschien dat ik daardoor zo mondig geworden ben, omdat ik het altijd moest uitleggen, willen of niet!

Hoe de vork juist in de steel zat gingen mijn ouders mij pas vertellen na mijn plechtige communie. Dus toen ik anderen moest overtuigen, zat ik zelf nog met veel vragen en dat maakte het des te moeilijker en waarschijnlijk werd ik daardoor ook niet altijd geloofd. In school ik werd wel heel goed opgevangen door de leerkrachten.

Een outsider, een buitenbeentje, een beetje anders, een vechtertje… is ideaal om af en toe eens op te vallen tussen de grote hoop, want wie wil er nu immers niet graag af en toe een speciaal kind gevonden worden, en het hoeft daarom niet eens een koningskind zijn?!

Ik ben op bezoek geweest bij een ‘oude’ vriendin. We kennen mekaar al twintig jaar en ik heb ook haar man gekend, die destijds als kind polio kreeg, en op latere leeftijd verlamd raakte, omdat er ook nog eens de ouderdom bovenop kwam.

Ondanks zijn beperking heeft hij wel altijd gewerkt als zelfstandige en o.a. zijn eigen woning zelf gerenoveerd toen dat nodig bleek.

Voor hij overleed heeft hij mij gevraagd om af en toe voor zijn vrouw te zorgen opdat die graag eens ergens naartoe ging, maar daar alleen geen mogelijkheid meer voor zou hebben, wegens geen vervoer.

Zolang mijn man nog leefde hebben we dat dan ook gedaan, maar vermits ik zelf niet per auto kan rijden, is dat mettertijd heel moeilijk geworden.

Ze is nu vooraan in tachtig, blind aan één oog, en de kanker vreet haar langzaam op, maar de moed en het doorzettingsvermogen heeft ze behouden.

Ondanks het feit dat ze ook een inwonende zoon heeft, zorgt ze zelf en alleen voor haar tuin en huis. En dat revolteert mij, en daar word ik zelfs een beetje depressief van, maar het zijn mijn zaken niet. Gelukkig heeft ze een goedkope tuinman gevonden, die de klusjes opknapt die een vrouw niet kan doen, maar vermits ze het niet breed heeft, kan ze die ook niet alles laten doen.

Haar tuin is haar therapie heeft ze altijd gezegd, daar wordt ze gelukkig van, en ze blijft het dus doen, ook al lijkt het mij in haar toestand een bijna onmogelijke opdracht.

Het meest is ze bang dat ze de functie over haar handen zou verliezen, daarom heb ik haar een doos knutselmateriaal en haakgaren gebracht, zodat ze ook in de winter die handen in beweging kan houden. In ruil heb ik dan weer een paar mooie planten gekregen, zowel voor binnen als voor buiten.

Mensen zoals mijn vriendin willen hun leven in eigen handen houden, en daar heb ik een immens respect voor! En ook al lijkt het soms onmenselijk, het blijft toch wel het allerbelangrijkste, dat je nog elke dag zelf kan beslissen hoe je het leven en de problemen aanpakt. Je gezondheid moet je meestal mettertijd afgeven, maar je vrijheid die wil je nooit kwijt!

Snoeitips

In november mag je beginnen met het snoeien van uw bessenstruiken. Bij kruisbessen en rode bessen snoei je 2/3 van de groei van het voorbije jaar in. Bij braam- en frambozenstruiken snoei je de takken waar vruchten aan hebben gehangen tot aan de grond af. De jonge, nieuwe scheuten laat je staan en mag je langs draden leiden en binden.
Dode takken kun je nu gemakkelijk uit struiken en bomen verwijderen. Je kan ze versnipperen en de houtsnippers kunnen dan terug onder bomen worden aangebracht. Indien gesnoeide takken in een uithoek van de tuin op een hoop worden gelegd zullen deze dienst doen als egelhuisje.

Bron: www.tuinadvies.be

Voor deze winter heb ik een egelhuisje besteld, want vroeger zaten hier altijd egels, zelfs met jongen, maar de laatste jaren zie ik ze niet meer. Hebben de treinwerken hen weggejaagd, of is het een algemeen probleem, ik weet het niet?Ik heb meteen ook het stevigste en dus ook duurste gepakt. Ze krijgen dus een chique villa met een grote tuin, als ze willen!Je kan natuurlijk ook gaan improviseren, zoals hierboven uitgelegd, en tegelijktijdig voor wat beschutting zorgen, zodat ze er ook hun jongen veilig kunnen werpen en opvoeden.Egels zijn fascinerende dieren en in de tuin zijn ze een weldaad, vooral omdat ze de bladluizen consumeren. In de winter moeten ze wel wat bijgevoederd worden, zodat ze een vetreserve kunnen aanleggen om de winter door te komen, en dat ga ik dan ook doen.

Mijn brief aan Sinterklaas ligt weer klaar. Ik vraag hem elk jaar hetzelfde, maar dit jaar wordt het extra moeilijk, want de post staakt, en ik weet niet of de Sint mijn brief ooit zal krijgen. Misschien verstuur ik hem maar beter via email…

Er is hier in België en Nederland ook al een hele tijd een ganse heisa aan de gang rond de figuur van Zwarte Piet, die zou niet meer zwart mogen zijn, want dat is racistisch.

Wat was het leven vroeger toch veel simpeler, en toen was een kinderfeest nog een feest, nu is het enkel veel gekibbel en gezeur.

In het derde leerjaar, ik was toen negen ben ik te weten gekomen wie Sinterklaas uiteindelijk was, en ik heb het ook meteen aan mijn jongere zus verteld, die daar niet blij mee was. Ja, ik ben altijd al een slecht vel geweest!

Tot mijn twaalfde is de Sint blijven komen, zowel bij mijn ouders als bij mijn grootouders. Van mijn grootmoeder kreeg ik trouwens elk jaar een pop, die allemaal nog als nieuw waren, toen ik ophield met er mee te spelen. Mijn moeder heeft er een deel van aan de kinderen van mijn zus kunnen geven.

Op school was Louis Dewilder met zijn mooie stem en uitspraak onze Sinterklaas, en was er ook altijd een sinterklaasfeest bij “Kezze”, één van de danszalen van Overijse, en dan kregen we warme chocolademelk, met een eierkoek van bij Danhieux. Ik vraag mij trouwens af, of ze die nog altijd bakken?!Op de vooravond van Sinterklaas moeten kinderen altijd hun schoentje zetten, met wat lekkers in voor het paard van de Sint, maar dat hebben wij thuis nooit gedaan. Brieven heb ik wel geschreven, maar veel haalde dat niet uit, de poppen bleven maar komen!Brief aan Sinterklaas

Alleenstaande vrouw zoekt een lief,
Liefst eentje met het hart op de tong
En het verstand op de juiste plaats.

Lieve Sint, het hoeft geen nieuwe man te zijn,
Maar wel een open geest
En met veel gevoel voor humor.

Soms moet hij wel tegen een stootje kunnen,
Én hij moet zeker van katten houden,
En natuurlijk heel veel van mij!

Dank u Sinterklaas,
De groetjes,
Ook aan Zwarte Piet.

Micheline Baetens – 17 november 2014

Vandaag is ons Estée acht jaar bij ons. Ze kwamen met zijn drieen, drie tijgerkatjes. Het  had gesneeuwd en het was koud, en men had ze waarschijnlijk hier afgezet. We hebben ze eerst gemakshalve B.H.V. genoemd, omdat men in die tijd volop bezig was met het kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen.
Brussel-Halle-Vilvoorde was een kieskring in België van 1963 tot 2012. Hij strekte zich uit over de bestuurlijke arrondissementen Brussel-Hoofdstad en Halle-Vilvoorde. Sinds de opheffing in 2012 vormt het Brusselse deel een eigen kieskring en hoort het Vlaamse deel bij de kieskring Vlaams-Brabant.
Van onze BHV is alleen Estée bij ons willen blijven, de twee ander katjes hebben andere oorden opgezocht.
Het was trouwens niet de eerste keer dat we pleeggezin werden van katjes die blijkbaar een nieuwe thuis moesten hebben. We hebben er zo een tiental gehad, die hier langs kwamen. Sommigen bleven en anderen verdwenen weer na enkele weken.
Iris is hier ook ooit in de zomer gearriveerd, nog voor dat we Estée hadden, en onze Axel die vorig jaar overleden is, hebben we ook zestien jaar kunnen houden. Bella en Remco die hebben we zelf gekozen, in plaats van zij aan ons.
We hebben wel altijd katten gehad, en één van onze eerste katten die we gewoon Poes noemden, is vierentwintig jaar oud geworden. Ik zou niet zonder katten kunnen, denk ik. We passen blijkbaar ook bij elkaar, anders zouden er waarschijnlijk ook niet zoveel voor dit huis gekozen hebben, denk ik. We lijken ook wel wat op elkaar, van karakter en mentaliteit. We maken nooit ruzie, want ieder kent zijn plaats, en we weten wat we aan elkaar hebben. Betere relaties bestaan er niet!

Mensen beseffen niet dat je als alleenstaande vrouw heel andere dingen tegenkomt dan zij, en daardoor de wereld op een heel andere manier leert kennen. Je moet soms namelijk serieus hard en cynisch uit de hoek durven komen, om de strontvliegen van je af te kunnen slaan.

Een alleenstaande vrouw is zo een beetje als loslopend wild: je mag daar op schieten en je mag die neerhalen! En als ze dan ook nog open van geest en een openhartige babbel heeft, ben je al helemaal een gemakkelijke binnen te halen prooi, denken ze.

Ze mispakken zich wel heel erg, die strontvliegen, want zo gewillig is degene waar ze het op gemunt hebben niet, en een vrouw wordt steeds handiger, alerter en directer in het neermeppen van mannen wiens verstand zich op een zeventig centimeter van de grond bevindt.

Toen ik jong was, en met jongens flirtte, of op tijd en stond op één van hen verliefd werd, heb ik nooit een gebrek aan respect ondervonden. Nu zijn het mannen van boven de vijftig en veel ouder, en blijkbaar hebben die in de loop van hun opgroeien alle wijsheid, respect en genegenheid achter zich gelaten en zijn ze verworden tot empathieloze, vulgaire en domme klootzakken.

Natuurlijk mag ik niet veralgemenen, maar ze maken mij het wel heel erg lastig. Moet ik dan alle mannen, nu ik bijna zeventig ben, gaan wantrouwen? Ik denk het niet, en ik zou er ook niet in slagen, want er zitten wel hier en daar een paar leuke, grappige, wreed wijze, en natuurlijk ook knappe tussen.

Mag ik dan nog wel flirten, gekscheren en lief zijn met mannen? Ik denk het wel, maar het probleem is dat degenen met wie je dat op een respectvolle wijze kunt, met heel weinigen lijken te zijn. Jammer, maar dat zal zo ook wel bij vrouwen zijn, dat zijn ook niet allemaal zuivere zieltjes en oprechte, eerlijke dametjes.

Misschien hebben we wel de mannen en vrouwen die we verdienen in een maatschappij waar banaliteiten meer succes hebben, dan doorleefde authentieke gevoelens, ervaringen en verlangens.

Recept bewaarwafeltjes

Ingrediënten
250 g zachte boter
250 g kristalsuiker
1 zakje vanillesuiker
3 eieren
1 koffielepel arachide-olie
150 ml melk
500 g zelfrijzende bloem

Recept
Splits de eieren.
Meng de zachte boter met de suiker en vanillesuiker. Voeg de eidooiers, olie en melk toe. Meng er geleidelijk de gezeefde bloem onder en meng tot een mooi, glad beslag.
Klop het eiwit stijf en spatel het voorzichtig onder het beslag.
Laat het wafelijzer heet worden, smeer het in met wat olie en bak de wafels goudbruin. Laat afkoelen op een taartrooster.

Bron: www.lekkervanbijons.be

Eerst dacht ik het recept van mijn grootmoeder te maken, maar ik vind niet meer alle ingrediënten, zoals o.a. alcali , dat toen per gram verkocht werd bij de apotheker. Naar het schijnt mogen de apothekers dat niet meer doen. Dit recept lijkt erop, ik moet enkel de gewone bloem vervangen door zelfrijzende bloem, wegens gebrek aan alcali.

Het recept van mijn grootmoeder:

1 kg patisseriebloem
6 eieren
1/2 kg kristalsuiker
1/2 kg solo margarine
10 gr alcali
1 snuifje zout

Het deeg een dag op voorhand maken en op een koele plaats zetten.Morgen dus bakken en hopelijk bewaren ze ook goed!

IJsewandeling in Huldenberg en Loonbeek.

David en Audrey zijn vandaag gaan wandelen, en hebben mij deze foto’s doorgestuurd. Dit is dus ook de Druivenstreek! Een mens moet echt geen kilometers rijden om in een stuk prachtige natuur te zitten.

Op zondag je boodschappen online doen, gratis geleverd krijgen, en ook nog eens 18.52 euro aan promoties uitsparen, dat lijkt mij pas verstandig en spaarzaam consumeren!

Het vraagt tijd om de juiste keuzes te maken, maar een uurtje achter je laptop zitten lijkt mij toch nog altijd veel comfortabeler dan een drukke winkel binnen te stappen. Je kan veel beter je budget in het oog houden en je koopt merkelijk minder, omdat je ook niet verlijdt wordt om te kopen wat je niet echt nodig hebt.Vandaag dus besteld, en dinsdag wordt alles netjes geleverd, verzorgd en vers. Ik heb nog nooit iets onfris of bedorven in mijn boodschappen gevonden, en als er per vergissing iets ontbrak of misaangerekend werd, werd dat binnen de kortste keren rechtgezet. Ik doe nu al ongeveer vijf jaar mijn boodschappen via inernet en op al die die tijd heb ik hooguit vijf maal met een vergissing te maken gehad.
De mensen die leveren zijn ook steeds uiterst vriendelijk en meestal op het afgesproken tijdstip aan de deur, en als dat niet lukt, wegens teveel verkeer of iets derlijks, word ik altijd telefonisch verwittigd.En van wie krijg ik al die goede service? Wel, van mijnheer Louis Delhaize en zijn personeel, waar vanaf komende dinsdag ook mijn schoondochter deel van uitmaakt.

Na achter jaar Xandres in Waterloo, begint Audrey aan een nieuwe uitdaging en job in de Delhaize van Overijse. Het wordt de knapste en liefste kassierster van het land, en ik wens haar veel werkvreugde en een pak leuke collega’s.