Toen mijn man pas overleden was, raadde mijn schoonzuster mij aan om een hond te nemen, zodat ik gezelschap zou hebben. Zelf is ze na de dood van mijn man nooit aan mijn deur geweest.
Hoe verkeerd kan je dingen zeggen om iemand te troosten? Ik moest er opeens aan denken toen ik bemerkte dat er het afgelopen jaar wel wat door mij gekende mensen overleden zijn. Er zullen weer veel honden moeten verkocht worden…
Vannacht heb ik gedroomd van Allerheiligen, en hoe geforceerd men zich blijft vastklampen aan die herdenkingsdag. Leef met je doden, maar herdenk ze niet, want een dode heeft ons niets meer te vertellen, en troost put je ook niet uit een graf op een koud kerkhof.
Ooit schreef ik dit gedicht voor mijn vader die het altijd over “later” had, en die dacht dat dan alles zou gebeuren en dat wat hij ons nu beloofde we dan zouden krijgen. Maar ondertussen was het leven hierdoor wel een pak moeilijker voor iedereen rondom hem, en leek het wel of gelukkig zijn en genieten taboe was.
Later
Later bestaat niet
Later is de dood
Een gemiste kans
Een onvervulde droom
Later is een zoethouder
Een slechte herinnering
Een uitvlucht
Later is van de lafaard
En de vrek
Later is voor wie
Niet kan geven
En toegeven
Later is niet van ons
Maar harteloze onzin
Later is groot beginnen
En klein eindigen
Voor wie niet bewust
Nu leeft
Micheline Baetens
Leef je leven nu, en wat voorbij is geef dat een plaats, zodat je verder kunt met wat je nog hebt.
Dag vreemde man, en dag vreemde vrouw, en al wie dit leest. Ik ken jullie niet en jullie hoogstwaarschijnlijk mij ook niet, maar ik vertrouw er op dat jullie allemaal maar mensen zijn, en voor een stuk met dezelfde gedachten, gevoelens, dromen en muizenissen zitten als ik, en jullie mijn blog lezen met een gezonde ingesteldheid, en niet enkel met de nieuwsgierigheid van iemand die zelf geen leven heeft om zich mee bezig te houden.
In elk geval bedankt om mij af en toe aan het woord te laten. Elke reactie en alle commentaar is nog altijd van harte welkom. Vier het leven, ook op deze Allerheiligendag!
Mijn weblog staat deze maand ook in Hier Hoeilaart, het informatieblad van de gemeente. Ik sta erin vermeld als Duurzame held.
Vandaag is het Allerheiligen, de katholieke feestdag van de heiligen en de martelaren, en morgen is het Allerzielen, en dan zijn onze gewone doden aan de beurt om herdacht te worden. Dus eigenlijk gaan we allemaal een dag te vroeg naar het kerkhof, want niemand heeft waarschijnlijk ooit heiligen en martelaren in de familie gehad. Al kan het leven wel een echte marteling geweest zijn voor velen van hen.
Op 31 oktober, de vooravond van Allerheiligen wordt Halloween gevierd, een eerder heidens gebruik om onze doden te herdenken. Halloween heeft de laatste jaren aan populariteit gewonnen en de heiligen en martelaren verdrongen.
Wat er ook van zij, ik hoop dat mijn lezers goede geesten zijn, en dat hun doden, net als die van mij, ook op andere dagen in hun huizen en tuinen ronddwalen. Ik heb mijn dierbaren hier alvast allemaal rond de tafel gezet, want de doden die herdenk je niet, maar daar leef je mee, dag in dag uit.
Kom gauw nog eens terug
Ik zet ze hier allemaal rond de tafel:
mijn man en mijn grootouders,
mijn ouders, mijn nonkels en tantes,
mijn neven en nichten,
mijn onderwijzers en vrienden…
En ik laat ze het eens vertellen,
over hierboven en hieronder
en of ze nog willen terugkeren,
en wat ze na al die jaren
van de wereld vinden.
Ik serveer hen koffie
met kaastaart en pruimentaart
van hun bakker om de hoek
en als afsluiter een elexirke
zodat alles goed verteert.
Samen gaan ze dan terug
naar hierboven of hieronder
en ik wuif hen uit met een
“kom gauw nog eens terug.”
Micheline Baetens – 24 september 2013
De eerste sneeuw is gevallen in de Ardennen en binnenkort kunnen we ook hier de slede weer boven halen.
Ik had geen slede toen ik klein was, maar omdat ik niet zo een poppenmie was, gebruikte ik mijn poussette om de hellende trottoir en tuin af te racen.
Zo beleefde ik toch nog plezier aan wat sinterklaas gebracht had, want blijkbaar las die oelewapper mijn brieven niet.
Het jaar dat ik mij herinner dat er nog eens veel sneeuw lag, is in 1968 geweest, vijftig jaar geleden dus.
Wij zijn getrouwd op 19 december 1968 en de volgende dag konden we niet meer buiten omdat er bijna een meter sneeuw voor de deur lag. Geen groot erg natuurlijk, wanneer je pas gehuwd bent, maar wel onverwachts omdat op onze huwelijksdag zelf, er een stralende zon scheen, want we zijn nog foto’s gaan trekken in het park van Tervuren. Met een echte fotograaf toen nog en niet met de smartphone zoals nu.
Ook vaak meegemaakt als ik als kind met mijn ouders op Allerheiligen naar het kerkhof ging – want toen kreeg elk overleden familielid nog een bloemetje – dat er sneeuw lag. Het was ook een dag dat zo’n bezoek aan de begraafplaatsen een ganse voormiddag kon duren, want je kwam er altijd wel iemand tegen die je al lang geleden niet meer gezien of gehoord af. Eigenlijk leerden wij zo wel een beetje onze familie kennen, ook degene die er niet meer waren.
En de volgende dag was je dan ziek, want op zo’n kerkhof “trekt” het altijd verschrikkelijk omdat het meestal ergens hoog buiten het dorp ligt, en een open ruimte is. Dus als je al wat ouder wordt riskeer je je leven door op Allerheiligen naar het kerkhof te gaan…
Ik sta er nog altijd “Looking as a true survivor, feeling like a little kid”.
Dat vat het helemaal samen, het gevoel dat ik het allemaal gehad en overleefd heb.
Met de armen in de lucht
Met een frisse wind
door het hoofd,
telkens weer en opnieuw,
met de armen in de lucht
en ademend door het hart,
je voelen als een klein kind,
dat met een onbevangen blik,
en als een echte overlever,
wacht op wat nog komen gaat.
Micheline Baetens – 29.10.2018
Je vind een ongewoon plantje in de spoorwegberm, en plots gaat er weer een hele nieuwe wereld voor je open, want je wilt weten welk mooi natuurgeschenkje je ontdekt hebt.
Oranje havikskruid (Hieracium aurantiacum, synoniem: Pilosella aurantiaca) is een vaste plant die behoort tot de composietenfamilie (Asteraceae). De plant komt van nature voor in Europa, en wordt ook wel in siertuinen toegepast.
De plant heeft zowel bovengrondse als ondergrondse (wortelstok) uitlopers, waardoor hij een dichte zode kan vormen. De plant wordt 30-60 cm hoog en heeft zoals de Nederlandse naam al aangeeft oranje bloemen, ongeveer 2 cm groot. De stengel en de bladeren zijn behaard. Op de spatelvormige bladeren zitten klierharen.
Oranje havikskruid bloeit in juni en juli met talrijke (twee tot twaalf) hoofdjes. De vrucht is een nootje met pappus dat later uitgroeit tot het vruchtpluis.
De plant komt voor tussen het gras op droge tot vrij vochtige, iets zure plaatsen. De ervaring leert dat de plant in de tuin niet kieskeurig is voor wat betreft de grond, zolang de plek maar zonnig is. Als de grond voedselrijk is, zal de plant behoorlijk gaan woekeren.
De bloemen worden bezocht door vlinders als de kleine vos, de morgenrood en de kleine parelmoervlinder. (Wikipedia)
Tuinadvies
Omschrijving:
Oranje havikskruid is een plant uit de familie van de composieten, die in onze streken stilaan aan het inburgeren lijkt.
De plant is oorspronkelijk afkomstig de Europese bergstreken, maar heeft zich de laatste jaren ook bij ons steeds meer verspreid vanuit siertuinen.
hoogte 10cm, tot 30 cm met bloemen. Borderplant. Kruipend.
Bladhoudend / wintergroen
Heeft oranje tot bruinrode bloemen. Blad sterk behaard en iets kleverig.
De planten op zich leven niet zo lang.
Oranje Havikskruid vormt zowel ondergrondse wortelstokken als bovengrondse uitlopers, en in combinatie met de vlakke, vlezige bladrozet vormt het daardoor al snel een mat van bladeren waar andere planten niet meer veel kans tussen krijgen.
De plant zaait zich bovendien ook vrij gemakkelijk uit in onkruidproporties, en is daarom eerder een kandidaat voor een wat wildere tuin.
Plantvoorschriften :
Is geschikt voor verwildering in een kruiden- of weidevegetatie of als groep in een rotstuin.
De plant groeit op arme, zandige grond.
Plantafstand 30 cm (www.mijntuin.org)
Ik heb het plantje alvast in een bloembak op het terras gezet, en ga het zo goed mogelijk verzorgen.
O, ik weet het niet
o ,ik weet het niet,
maar besta, wees mooi.
zeg: kijk, een vogel
en leer me de vogel zien
zeg: het leven is een brood
om in te bijten en de appels zien rood
van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
leer me huilen, en als ik huil
leer me zeggen: het is niets.
Herman de Coninck
Als mensen naar je opkijken wees dan op je hoede, want ze willen hebben en zijn wat jij hebt en bent, maar beseffen en weten niet hoe hard je hiervoor gewerkt hebt, zowel fysisch als psychisch, en ze denken dat jij hen de weg kan tonen.
Maar dat is niet zo, die weg en dat harde werken moeten ze zelf willen en aankunnen en dat weet jij maar al te goed. Dus rijd je niet kapot op de problemen van anderen en laat ze zelf keuzes maken en de eigen verantwoordelijkheid nemen voor hun leven.
Wat de dichter vraagt in bovenstaand gedicht, ik zou wel willen hoor, maar het lukt niet bij anderen. Mensen leren kijken, genieten, huilen, troosten… elk voor zich om het onder de knie te krijgen.
Het leven is een leerschool, en de leerstof is niet voor iedereen hetzelfde, en ook niet elk leven is geslaagd, jammer genoeg. Aan wat het ligt dat het de ene wel lukt en de andere niet, om te bestaan en mooi te wezen? Ik weet het niet.
Heel waarschijnlijk hangt veel af van je emotionele intelligentie, en volgens mij is dat net zoals iemand ADHD kan hebben, of autistisch zijn, een aangeboren iets.
Iedereen wordt geboren met plus- en minpunten, of anders gezegd met beperkingen en talenten, en hoe je daarmee omgaat, zal gaan uitmaken of je leven al dan niet tot voldoening leidt. Tenminste ik denk dat het bij mij zo gegaan is.
Mensen inspireren kan je wel, maar de rest, blijf daar liever van af, want uiteindelijk is het hun leven en niet het jouwe.
Je kan je angsten en frustraties niet bezweren, maar je kan ze wel uitschakelen, en ja zelfs overwinnen, zodat ze je leven niet meer verlammen.
Zoek hiervoor een passie om je in uit te leven. Die zal je laten zien tot hoeveel mooie dingen je in staat bent, en geef je dan over aan elke nieuwe ontdekking van je eigen mogelijkheden. In plaats van je angsten te vergroten, vergroot je hierdoor je zelfvertrouwen, waardoor waar je bang voor bent steeds minder en minder bedreigend overkomt.
Vraag je af op momenten dat je het moeilijk krijgt in je leven, wat je graag deed als kind, waar je het meeste vreugd uithaalde. En dat kan van alles zijn. Voor mij was het de natuur en schrijven.
Het was ook één van de eerste vragen die de psychiater aan mij stelde, en dus begon ik rond mijn veertigste terug te schrijven, en leerde ik terug vreugde halen uit de natuur rondom mij, al was het dan maar enkel door in mijn tuin te werken. En tegenwoordig is het zo ver gekomen, dat ik het gevoel heb, van niets of niemand anders meer nodig te hebben om vreugde en voldoening aan mijn dagen te beleven.
Bluf en stoerdoenerij? Neen, hoor, al besef ik heel goed hoe kwetsbaar ik blijf en hoe vlug alles weer kan veranderen. Maar daar bang voor zijn, en in angst leven, neen dat niet, want dat is zinloos en dom. Mijn beiden handen kussen dat het tegenwoordig zo goed gaat, dat doe ik, en er uit halen wat er uit te halen valt, zonder alles te moeten kunnen en hebben. Het is mooi zo, en laat het ons vooral simpel en rustig houden, dat duurt nog altijd het langst.
Zojuist mijn buurvrouw gezien die ooit één van mijn katten heeft willen vergiftigen.
Ze woont al bijna een jaar in een container, omdat haar andere buren haar bouwvergunning niet willen tekenen.
Ik moest ook tekenen en heb dat dan ook gedaan, maar blijkbaar werkt karma ook onrechtstreeks en wordt ze nu gepest door tussenpersonen.
Ik vind het wel heel jammer, want ze gaat er bijna onderdoor, en dat vind ik niet menselijk.
Mensen vergeten of beseffen niet, dat ze door één gebaar een mensenleven kunnen verwoesten voor de rest van hun dagen.
Dit heeft voor mijn buurvrouw gevolgen voor haar gezondheid, haar relatie, haar werk haar financiële toestand, haar eventuele kinderen… kortom haar hele verdere toekomst.
Ze zei dat ze verwacht had dat ik het eerder zou zijn geweest die ging dwars liggen, door wat er in het verleden gebeurd is, en ze heeft zich daarvoor nog eens verontschuldigd.
Maar daar steek ik mijn energie niet in. Ik ben destijds op het gemeentehuis naar de plannen gaan kijken en heb mij laten uitleggen waarover het ging. Ze bouwt een meter korter dan ze mag, maar dat zorgt niet voor problemen.
Het leven is zo al gecompliceerd genoeg! We hebben een goede babbel gehad, en ik hoop voor haar en haar vriend dat alles vlug in orde komt, want iemand een depressie bezorgen om een metertje grond dat is echt onverantwoord.
Ja meisje, hier vertrekt een trein naar een betere wereld!
