Vandaag zat er een eekhoorntje in de tuin, en het was een mooie, hoor, een inheemse, en je moest hem zien zwieren met zijn staart, een echte acrobaat.

In het Zoniënwoud zitten tegenwoordig ook veel Siberische grondeekhoorntjes, die ooit als huisdier gehouden werden, maar wanneer het diertje niet gezellig meer werd gevonden, werd het in de vrije natuur losgelaten, waar het zich vermenigvuldigde aan een serieus tempo.https://nl.wikipedia.org/wiki/Siberische_grondeekhoorn

Maar mijn eekhoorn is een Europese, een échte dus! Naar het schijnt zijn er in Europa elf verschillende soorten eekhoorns.

https://www.natuurpunt.be/pagina/eekhoorn

Ik zal dan nu ook maar een eekhoornhuisje in mijn tuin hangen, in de hoop dat Kraakje  blijft komen om zijn buikje te vullen.

Ik hoorde iemand zeggen dat hij troost vindt bij de sombere schilderijen van Munch. En ik begrijp dat, want je vindt geen troost bij iemand die je per se wilt opvrolijken of afleiden van je verdriet, maar bij iemand die je begrijpt en met je meehuilt.

Hetzelfde kan je hebben als je een gedicht of een boek leest waarin precies beschreven wordt hoe jij je voelt of hoe jij denkt. Het bevestigt je en je denkt niet langer dat je gevoelens abnormaal of overdreven zijn. Hetzelfde haal je uit muziek.

Empathie en troost, iedereen heeft er behoefte aan in deze onverschillige en oppervlakkige tijden. Het is een menselijk talent dat niet genoeg gecultiveerd wordt en dreigt verloren te gaan.

Maar je kan het ook moeilijk leren, je hebt het of je hebt het niet, zoals dat gaat met alle kunsten.

Iemand schreef mij vandaag “het was een tamelijk emotionele dag vandaag”. En ik vroeg hem “zijn er andere?”.  Inderdaad is niet elke dag een emotionele dag? Divers, altijd anders, maar altijd emotioneel, met een grote variatie aan gevoelens? Voor mij in elk geval wel, en ik steek ze zelden weg. Waarom zou je dat trouwens ook doen? We zijn wie we zijn en we voelen wat we voelen, daar kan je niet omheen.

Geloven in jezelf en je gevoelens durven tonen kan trouwens je leven redden en als je dan ook nog eens begrepen wordt, al is het dan “maar” door een schilderij van Munch, ben je al helemaal gezegend.

Van de meeste mensen weet ik trouwens niet wat ze voelen, want die spreken daar nooit over. Het blijven illustere onbekenden, en ik zou hen wel eens graag leren kennen…

Verleden jaar hadden we een slakkenplaag in de tuin, en die vraten alles op wat ze tegen kwamen. Dit jaar lijken de mieren het goed te doen.

Maar in tegenstelling tot slakken doen mieren weinig kwaad in de tuin, en als ze al op je groenten of bloemen zitten is het om de bladluizen, die wel minder vredelievend zijn, te melken, en de lieveheersbeestjes eten die dan wel weer op. Het enige wat je met mieren moet doen, is ze uit je huis houden.

We zijn tuiniers en mogen geen tuinbarbaren worden die elk diertje dat ze tegen komen meteen als boosdoener beschouwen. JIJ bent uiteindelijk wel op HUN terrein gekomen, en niet omgekeerd!

Net hetzelfde met “onkruid”. Het bestaat gewoon niet, want elk plantje schijnt wel voor iets goed te zijn.

Dus onkruid en ongedierte bestaan niet, hetzij tussen de menselijke soortgenoten en die noemt men dan onmenselijk. Komt veelvuldig voor en wel elk jaar opnieuw. Sommigen zeggen dat het zelfs toeneemt.

Onlangs stuurde mijn zoon mij volgend chatbericht:

“Gisteren ben ik mijn doktersattest in de brievenbus gaan steken een beetje verder in de straat, en dan gaan wandelen (zoals je kon zien op de foto gisteren). Toen ik gisteren een mail stuurde naar mijn niveau’s A, kreeg ik van mijn Vlaamse chef (eentje van Groen) enkel de reactie dat ik “rijkelijk laat” was met dat de melden. Van mijn Waalse chef kreeg ik “Soigne toi bien, David. Courage”. Typisch… Dat zat mij dwars. En toen ik begon aan mijn wandeling, stond de overbuurvrouw (een oude weduwe) net buiten. Ik zei: “Amai, uwen hof staat schoon.”. Haar oogskes blonken direct. Klapke mee gedaan en dan verder getrokken. Is dat nu zo moeilijk om wat vriendelijk te zijn tegen elkaar?”

Gisteren is mijn buurvrouw langs geweest om te kijken hoe het met mij ging, vermits ik haar had laten weten dat ik aan rust toe was. En de avond ervoor had ik naar mijn buurman gebeld, wiens vrouw verleden week begraven is, om te zeggen dat hij altijd welkom is voor een koffietje. Simpel toch hé, mens zijn!

Mijn zwarte hond zit momenteel weer elke morgen aan mijn bed. Ik ben overspannen en heb van de dokter roze pilletjes voorgeschreven gekregen en een week rust.

Overspannen zijn uit zich bij mij in angstaanvallen en paniek, en dan ben ik totaal de pedalen kwijt en denk compleet irrationeel. Een elektriciteitcabine die op ontploffen staat en dreigt uit te vallen!

En hoe komt dat? Teveel hooi op mijn vorm genomen, zowel mentaal als fysiek. Als de adrenaline stroomt, en dat is bij mij nogal hevig, ga ik boven mijn krachten zowel geestelijk als lichamelijk. Lichamelijk zijn de klachten minimaal, maar geestelijk uit zich dat in een totale ommekeer, en lijk ik wel een andere persoon.

Angst brengt je ook wel in een vicieuze cirkel, want op den duur heb je angst voor de angst.  De rede is weg, en je brein is niet langer van jou.

En wat is de oplossing, hoe kan je deze toestand voorkomen? Door te doseren! Maar voor iemand als ik lijkt dat dus lastig te zijn. Ieder mens heeft blijkbaar zijn drug waaraan hij verslaafd is. Mijn drug zit in mijn brein denk ik, want tenslotte is een mens een chemisch proces dat niet altijd in evenwicht is.

Je bent waarschijnlijk ook zo geboren en daarbij ook nog eens gezond of ongezond opgevoed door anderen en door jezelf.

Misschien moeten we wat meer zot doen om niet zot te worden, en veel minder ons best doen om alles onder controle te houden.

Dit mogen ze alvast spelen op mijn begrafenis, want zo voel ik mij wel op het ogenblik…

Waar ik tegenwoordig het meest problemen mee heb, is het feit dat ik ouder word en dus minder dingen ga aankunnen en daardoor afhankelijk dreig te worden van hulp van anderen. En dat wil ik zo min mogelijk!

Zolang ik gezond ben, moet het mogelijk zijn om daarvoor andere oplossingen te vinden, en daar ben ik vanaf dit jaar mee bezig.

Zeventig worden is voor mij een signaal en aanzet geweest om mijn leven, doen en laten (vooral laten!) serieus te gaan aanpassen.

Ook het feit dat ik weldra grootmoeder word en daarvan wil kunnen genieten, en zeker wil voorkomen dat ik mijn zoon en schoondochter overbelast met mijn zorgen, heeft mij doen zoeken naar oplossingen voor het eigen levenscomfort.

Volgend jaar wordt de buitenkant van het huis nog eens goed onder handen genomen door de schilders en het jaar daarop de binnenkant. Dat staat al op de planning en de bestekken hiervoor zijn al opgemaakt en ondertekend

Van zodra mijn kleinkind er is in oktober, ga ik eens bekijken hoeveel en wat ik nog kan vragen van mijn zoon voor de tuin, en indien dat inderdaad teveel is, neem ik op regelmatige basis een tuinman waarmee afspraken kunnen gemaakt worden voor een regelmatige grotere onderhoud.

Ik heb een klein en gemakkelijk huis, waar ik zo lang mogelijk wil blijven in wonen en ik geniet van mijn tuin en ook dat wil ik zo lang mogelijk kunnen blijven doen, mits de nodige aanpassingen.

Goed voor je huis en tuin zorgen is een artistiek project waar je zelf heel veel creativiteit kan insteken en waar ook andere mensen van kunnen genieten. Dus dat gaan we blijven doen, zolang het kan!

De naald van Cleopatra is momenteel het pronkstuk in mijn tuin. Ik vind het bovendien een fascinerend plant en past ook wel in de tuin van een handwerkster.

Eigenlijk is de naald van Cleopatra van volgens de geschiedenis een obelisk.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Naald_van_Cleopatra

Maar het is dus ook een prachtige bloem.

Naald van Cleopatra (Eremurus) soorten en rassen vormen dichte rozetten van smalle bladeren, waaruit in de vroege zomer de lange stengels met de langgerekte bloemtrossen verschijnen. De talrijke bloemen gaan achter elkaar open.
Eremurus x isabellinus is de soort met de meeste rassen. De op internationale rassenlijsten naar de kwekers genoemde Ruiters Hybrids en Shelford Hybrids bloeien wit, geel, oranje en roze en worden 0,8-1,8 m hoog. Verder zijn er ook nog afzonderlijk benoemde rassen, bijvoorbeeld ‘Cleopatra’ met oranje en ‘Image’ met gele bloemen. Zeer aan te bevelen zijn daarnaast ook de roze bloeiende ‘Parade’ en de koperkleurige ‘Sahara’.
Eremurus robustus kan een hoogte bereiken van 2,5 m en is daarmee de hoogste soort. De bloemen zijn roze.
Eremurus himalaicus heeft witte bloemen die al in mei verschijnen. De stengels worden 1-1,2 m hoog.
Eremurus elwesii bloeit net iets later met lichtroze bloeiwijzen op tot 2 m hoge stengels. Van deze soort is ook het zuiverwitte ras ‘Albus’ verkrijgbaar.
Eremurus stenophyllus is bijzonder populair door de 80-120 cm hoge stengels met opvallende gele bloemen.

Ik heb mijn naald niet gemeten, maar ze is groter dan ik, en dus minstens anderhalve meter.

Vroeger, op ’t school, in ’t Kasteeltje, kregen we tijdens het jaarlijkse Sinterklaasfeest, eierkoeken van bij bakker Danhieux in Overijse, met warme chocolademelk. De eierkoeken worden trouwens nog altijd gemaakt bij de bakker en wel naar het aloude recept van de grootouders.

Nu heb ik toevallig gisteren op een Hollandse website een recept gevonden, en ga ik ze zelf ook eens proberen maken.

Recept voor een 20-tal eierkoeken

Bakken in de oven op 200 graden.

4 eieren een dik kwartier mixen op hoogste stand.

250 gram  basterdsuiker (bruine suiker) bijvoegen en nogmaals 10 minuten mixen.

Zeef 250 gram zelfrijzend bakmeel en voeg toe (niet mixen!)

Schep 6 scheppen op de bakplaat en het bakpapier en laat een 5-tal minuten bakken. Opgepast want het bakken gebeurt heel snel, dus bij de oven blijven!

Er rest mij nog alleen warme chocolademelk te maken en het is feest!

Een krantenartikel uit de oude doos. Dag op dag zeven jaar geleden.

De Hel van Hoeilaart – 29 mei 2012

Sinds een goed jaar is de Vosdellestraat te Hoeilaart verworden tot de “Voshelle”, en deze week kreeg ik een bericht van Tucrail/Infrabel in mijn mailbox dat de werken in de Vosdellestraat met een jaar verlengd worden. Ik citeer het bericht letterlijk:

“Hierbij wil ik u nogmaals informeren over de verdere detailplanning voor de werken aan de Vosdellestraat:
• Momenteel zijn we bezig met de bouw van de uitkraging aan de spoorwegplaat. Er zal om de 14 dagen een moot gewapend en gebetonneerd worden.
• Tegen eind mei zal de onderste berlinerwand volledig verwijderd worden. De werfpiste blijft echter een belangrijke toegang voor de aanvoer van materialen. Via deze weg zullen de perronelementen en gietasfalt voor de realisatie van de bedding aangevoerd worden.
• Op 28 juni zal de opening tussen de bestaande brug en de nieuwe constructie dicht gelegd worden door middel van een ‘trogdek’, dit is een geprefabriceerde betonnen bak die op de reeds gerealiseerd steunen geplaatst wordt, door middel van een montagekraan. Ten gevolge van deze werken zal de A. Vanlaethemstraat afgesloten zijn op 27, 28 en 29 juni.
• De aannemer is in bouwverlof van 9 tem 27 juli.
• Vanaf begin augustus starten we dan met de vernieuwing van de perrons. De aanvoer van materialen zal ook hier gedeeltelijk via de Vosdellestraat gebeuren.
• Gelet op deze werkzaamheden wordt de vernieuwing van de Vosdellestraat pas uitgevoerd (in tegenstelling tot wat vorige keer gezegd werd), na de vernieuwing van de perrons. Wij voorzien de heraanleg van de wegenis in de periode februari – maart.”

In vorige mededelingen werd ons echter meegedeeld dat onze straat deze zomer nog heraangelegd zou worden. Dit bericht ontvingen wij immers op 26 oktober 2011 van Tucrail/Infrabel:

“Via deze weg wil ik jullie informeren over de planning van de werken in de Vosdellestraat voor de komende weken:
– Momenteel zijn we bezig met de laatste fase van de grondwerken. Er worden nog grondkerende plaatjes tegen het spoor geplaatst en het werkplatform tussen de stalen wanden wordt met nog 1 meter verlaagd. De afgegraven gronden worden afgevoerd naar de stockageplaats aan de C. Coppensstraat. Hiervoor zal er een toegangshelling worden aangelegd thv het kruispunt Vosdellestraat – C. Coppensstraat.
– Ook zijn we reeds gestart met het maken van de pijlers met behulp van beschoeide sleuven. Deze zandgronden worden onmiddellijk afgevoerd. Van zodra deze grondwerken zijn afgerond (tegen eind november) zal de ergste hinder met betrekking tot het bevuilen van de straat geleden zijn.
– Vanaf eind november starten we dan met het ter plaatse maken van de steunbalk en de vloerplaat voor de nieuwe spoorwegbedding. Hiervoor wordt een houten structuur gemaakt, waarin de wapening geplaatst wordt en vervolgens wordt hier beton in gestort. Volgens de planning dient er wekelijks één moot van 21 meter gebetonneerd te worden. Dit houdt in dat er 1 dag per week grotere hinder zal zijn omwille van de constante aanvoer van betonmixers (10-tal op één dag). Het gebruikte materiaal (bekistingspanelen, ijzer, …) wordt maximaal gestockeerd in de zone van de afgebroken woning nr. 35.
– Het wapenen en betonneren van de steunbalken en vloerplaten zal duren tot eind maart, begin april. In deze periode zal de Vosdellestraat onderbroken blijven.
– Als de vloerplaat af is zal gestart worden met de opkuis van de werfzone en de heraanleg van de straat.”

Waarom de planning van de werken veranderd is, en waarom dit allemaal moet gebeuren langs de Vosdellestraat, en welke verdere impact dat zal hebben op ons dagelijks leven, daar hebben wij het raden naar.

Het enige wat we weten is dat we nog een jaar langer in en met het stof, lawaai, stank, nachtwerken, ondergelopen kelders, ontoegankelijke straat, vernielde tuinen, vuile en beschadigde wagens… zullen zitten.

In de hel zit je voor eeuwig, hopelijk is dat voor de bewoners van de Vosdellestraat niet het geval.

Micheline Baetens, Vosdellestraat 37, 1560 Hoeilaart

De werken in de Vosdelle zijn gestart in 2011 en in 2014 werd de straat heraangelegd, en konden de buurtbewoners ZELF beginnen met het herstellen van de schade, aangericht door de GEN-werken.

We hebben het overleefd, maar het GEN is nog lang niet afgewerkt, en de werken ook nog lang niet verwerkt bij iedereen.

Zoals met alles wat je overkomt moet je het heft in eigen handen nemen, want anders geraken de problemen nooit opgelost. Verwacht geen billijkheid van de anderen, in dit geval de NMBS en de overheid, want dan blijf je gefrustreerd voor de rest van je leven.

Ik kan mij voorstellen dat iedereen mijn gezaag en gestoef over mijn tuin beu is en ook graag wat anders zou willen horen, maar mijn wereld is nu eenmaal niet zo groot en het kan toch ook niet altijd over de verkiezingen en over politiek gaan, nietwaar?!

Grote avonturen zijn voor grote mensen, en ik ben maar een simpel duif die het graag kort bij huis houdt, en altijd weerkeert naar haar hok. Dus toch nog maar eens een paar foto’s van die tuin waarin dat hok staat.

Net zoals schilders als Picasso en Van Gogh hun blauwe of roze periode hadden, lijkt mijn tuin na de gele periode momenteel zijn paarse periode te hebben. Mijn lievelingskleur bovendien en het staat de bloemen prachtig!

‘Het begint met onrust. Het gevoel dat er iets niet klopt, dat tref je meestal aan bij hypergevoelige mensen, bij bijna zieken, of bij zieken. Daarom zijn zieken heel belangrijk voor een samenleving; een samenleving van gezonde mensen is verloren want ze heeft geen gevoel. En een van deze onrustige mensen was mijn vader. Hij zei in de jaren vijftig als boer dat hij voor zijn land geen kunstmest wilde gebruiken. Ook al zou het daarmee de extra opbrengst van tarwe mislopen. In het dorp zei men dat hij gek was. Tegenwoordig zeggen ze: wat een slimme man was hij, zo vroeg al, de eerste groene landbouwer.

Die onrust, die aanzet tot denken, heb ik van hem geërfd. Zelf nadenken en niet zomaar de Zeitgeist volgen.’ (Dixit: Wilhelm Schmid, filosoof)

Het waren verkiezingen vandaag, maar ik ben niet gaan stemmen, ik had er geen zin in, en bovendien geraak ik niet eens tot in het dorp, want hier is geen openbaar vervoer.

https://doorbraak.be/blanco-kiezers-grootste-partij/?fbclid=IwAR2b_5DUCnS7SyU59Dul4ZpPp8NdKc5SY7gMQGyQ16ucHRP8fZHlFK2xPzY

Bovendien heb ik steeds meer en meer het gevoel dat het allemaal een zottekesspel is, waar een mens zijn tijd in steekt, maar het nog voordelen of nadelen heeft of je nu al dan niet gaat stemmen. En vermits elke stem die niet uitgebracht wordt naar de overwinnaar gaat, en dat dit keer weerom de N-VA is, ben ik dik tevreden dat ik thuis gebleven ben.

De besten hebben gewonnen, al hebben ze dan wel een beetje verloren, en dan vooral aan extreem rechts, ze blijven toch aan de macht.

Ik volg het wel, maar mij laten verplichten tot iets, dat is te veel gevraagd, omdat het geen verschil maakt. Er is al genoeg onzin waarin ik mijn tijd gestoken heb, en dus verloren moeite was. Laat mij maar rustig mijn zin doen, de wereld draait toch al vierkant!

Dat vest

Eerst heb ik mij
een kogelvrij vest gebreid
van sarcasme en cynische.

De slagen kwamen nog
heel hard aan
maar gingen niet meer
door het lijf.

Nadien haakte ik
een brede boord relativiteit,
afgewerkt
met humor en mededogen.

Tenslotte trok ik
dat vest weer uit
en gaf mij bloot.

Micheline Baetens – 27.05.2018