ZWAAN

Toen wij gisteren met de auto aan café het boske passeerden, stond aan de overkant, op het voetpad, de gemeentelijke zwaan met haar snavel en hoofd diep weggedoken onder haar vleugels. Mijn hart brak.
Toen wij drie uur later terugkeerden naar huis, stond het arme dier nog altijd op dezelfde plaats in dezelfde houding, en in de gutsende regen. Mijn hart brak weer.
Dit is geen dierenwelzijn, dit dier is dood en dood ongelukkig.
Ik weet niet direct welke schepen dierenwelzijn in zijn of haar portefeuille heeft, maar ik smeek u om hier iets aan te doen, en deze zwaan onder uw vleugels te nemen.
Micheline Baetens – Hoeilaart, 20.11.2026

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *