“Schoonheid zou een mensenrecht moeten zijn”, zei Maxim Februari gisteren in Zomergasten. Geef mensen meer schoonheid om zich heen en je krijgt betere mensen, en meteen dus ook een mooiere en betere wereld.

Ik geloof daarin! Ik kan onnoemelijk depressief worden van lelijkheid, tot huilens toe. En er is veel lelijkheid om ons heen, en het wordt steeds maar erger. Veel lelijkheid door de mens zelf in het leven geroepen en daardoor veel schoonheid vernield. Omdat we egoïsten zijn en gemakzuchtig en alles nu en meteen willen, en enkel onszelf belangrijk vinden. En wat mooi is maken we daardoor kapot!

https://www.standaard.be/cnt/dmf20190819_04566614

Zelfs kunst is verworden tot handelswaar, hoe hoger de prijs van een schilderij, hoe belangrijker blijkbaar, terwijl het enkel in een kluis kan gestopt worden waar niemand het kan bewonderen.

Ieder mens die iets maakt dat ons een wauw gevoel kan geven is een kunstenaar, die  het mensenrecht op schoonheid toepast, en al wie de oorzaak is van zoveel lelijkheid in de wereld, schendt dat recht, en ik denk dat het tegenwoordig het meest geschonden mensenrecht is.

Neem nu de spoorweg. Ja, daar ben ik er weer mee! Niets straalt zoveel lelijkheid uit dan een spoorweg, met een slecht onderhouden infrastructuur en onafgewerkte projecten die jaren aanslepen en geen enkele bijdrage leveren aan het recht op schoonheid. Bovendien wordt al die lelijkheid bekostigd met onze centen. Dan zouden we zeker toch wel wat kwaliteit mogen krijgen! Maar neen, het toont alleen maar het gebrek aan respect aan voor de reiziger en voor de omgeving.

De zomer is bijna voorbij, en ik ben er niet kwaad om, want het is het seizoen dat het milieu en de natuur het meest afziet en vertrappeld wordt door onze niet aflatende drang om geëntertaind te worden.

Ik krijg dikwijls te horen dat ik niet genoeg buiten en onder de mensen kom, alsof dat noodzakelijk is voor een goed leven. Wel, lees dan bovenstaand artikel en wees blij dat er hier en daar nog mensen zijn die kunnen genieten van het welzijn en de rust zich niet te moeten verplaatsen. Bovendien zo’n prettig gezelschap ben ik niet hoor!

https://nl.wikipedia.org/wiki/Schoonheid

Na gisteren mijn grootmoeder, wil ik vandaag ook mijn grootvader in de bloemetjes zetten. Hem heb ik wel niet zolang gekend, want hij overleed op 31 mei 1954, toen ik vijf jaar oud was. Zijn naam was Jean-Baptiste Caron, maar iedereen noemde hem Tiske Caron. In de zetel waarin ik zit is hij gestorven, als ik het mij goed herinner, in elk geval het was zijn fauteuil.

De eerste belangrijke man in mijn leven was hij zeker wel, want het was hij die mijn voornaam koos. Mijn grootvader was spoorwegarbeider en noemde mij naar een Frans treintje. Mijn grootvader, de spoorweg en ik zijn dus voor eeuwig met elkaar verbonden en geen toeval dus dat ik al mijn halve leven aan den trein woon!

Bovendien was ik zijn favoriete kleinkind dat overal met hem naartoe mocht: in de kruiwagen of achterop op de fiets, mee naar zijnen hof aan de grot in Overijse, mee naar de markt en mee naar de bakker. Hij was dooppeter van mijn zus, maar het was ik die volgens hem “de gemakkelijkste” was om mee op stap te gaan.

Wel spijtig dat mijn kleinzoon zijn grootvader nooit zal kennen…

“Het verdriet zal eeuwig duren”, zei Vincent Van Gogh.

Vandaag is het de feestdag van mijn grootmoeder en meteen ook haar stervensdag: 15.08.1963. Haar naam was Maria De Leers en ze werd vijfenzeventig.

Ik werd dit jaar zeventig en word dit jaar ook grootmoeder en hopelijk zo’n goede als zij, want zij was de belangrijkste vrouw in mijn leven.

“Het verdriet zal eeuwig duren”, zei Vincent Van Gogh.

Nog twee maanden en dan wordt onze “troonopvolger” geboren. Zijn kamertje is al in orde en heeft ook al zijn eerste cadeautjes gekregen.

Momenteel weegt hij twee kilo, moet zich nog wat draaien in de buik van de mama, om de juiste uitgang te vinden, en moeder en kind zijn kerngezond. Ze worden heel goed opgevolgd en begeleid in het UZ Gasthuisberg in Leuven. En de papa ook!

Vandaag brengt David mijn eerste hulpstuk om grootmoeder te kunnen spelen en om die kleine Adonis veilig op te vangen indien nodig.

Bij “gebrek” aan mensen om mij heen, concentreer ik mij dan maar op de dieren in de tuin, en zo heb ik gisteren een libel kunnen spotten, het insect dat het meest tot mijn verbeelding spreekt omdat het zo feeëriek is.

Je ziet ze zelden omdat ze eerder het water opzoeken dan het groen en de bloemen. Vandaar dat men ze ook waterjuffers noemt, wat een heel toepasselijke benaming is, zoals je hieronder zal lezen.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Libellen

Ik heb een foto kunnen nemen en wie goed kijkt ziet ze zitten boven de vlierbessen.

Wat ik dit jaar nog niet gezien heb zijn lieveheersbeestjes. Nog niet één, en dat vind ik wel heel ongewoon en onrustwekkend. Hoe zou dat komen?

Mieren zijn er veel en vlinders ook en natuurlijk spinnen in alle vormen en maten, zowel buiten als binnen. Hommels zitten er ook tussen de bloemen, maar bijen en wespen die blijven blijkbaar ook weg dit jaar.

Komt dat allemaal door die klimaatverandering en hittegolven, of zijn er anderen redenen? De mens misschien, want die is tenslotte voor de meeste wantoestanden in de natuur verantwoordelijk.

Wat is het plezantste wat er de afgelopen dagen gebeurd is en waarvan ik genoten heb?

Wel, dat is dat er drie jonge bonte spechten in de boom voor mijn raam zaten, en dat die zich tegoed deden aan de vlierbessen die stilaan beginnen rijpen. Dat was mijn plezantste belevenis het voorbije weekend.

Ik heb ze niet kunnen fotograferen want ze bleven geen minuut stil zitten. Dat is jong he, maar hun vuurrode staart verraadde elke beweging. En roffelen op de bomen konden ze ook al, de aard van het beestje zat er duidelijk in.

Ik ken twee soorten spechten, deze bonte en dan nog de “gewone” met de meer groenachtige veren, die ook veel minder opvalt tussen het loof.

Ik heb deze zomer veel jong volk, kleine vogeltjes, in de tuin gehad, en daar ben ik blij om, want in de winter was er heel wat minder gefladder, ook al hing er eten in de bomen. Ik ben dus blij dat het toch nog altijd goed gaat met hen, en blijkbaar met de liefde en hun gezinnetjes ook.

Ons beeld van de wereld wordt grotendeels en voornamelijk gevormd door de emoties die we ervaren hebben in de loop van ons bestaan.

“Het leven is een leerschool”, het is een cliché en een dooddoener, maar eigenlijk is het wel zo, en onze ervaringen zijn de leerstof, niet altijd de juiste of gemakkelijkste, maar wel de leerstof die we opslaan en ook vaak ons denken en doen bepalen.

Op tien jaar tijd kan er veel gebeuren, en kunnen we heel wat te verwerken krijgen aan leerstof: verdriet, bedrog, wanhoop, afscheid, verlies, ontgoocheling, vernedering, onrechtvaardigheid, …

En we moeten sterk blijven, want na de ene uitdaging die we moeten trachten te overwinnen, volgt de andere. En je moet het allemaal alleen en zelf doen, want anderen kunnen je enkel steunen, maar de oplossing en verlossing ligt altijd en alleen bij jezelf.

En je kan het aan, want veel tijd om na te denken en te verwerken is er niet. Tot die ene dag, dat er weer iets heel belangrijks gebeurt en je gevoelens krijgt die je niet meer kan plaatsen: schuldgevoelens, angst, verdriet, radeloosheid, onmacht, onzekerheid, onveiligheid, …

Tussen mijn zestigste en zeventigste is er heel wat gebeurt en niet zomaar iets van het minste, maar ik kon het allemaal aan, en de gevoelens die er kwamen bij kijken heb ik netjes verdrongen. Er was alleen kwaadheid, maar met kwaadheid verwerk je de dingen niet, je kropt ze alleen maar op en je vergroot ze uit. Tot die kwaadheid zich tegen jezelf gaat keren, en dat noemen ze dan een depressie. Want een depressie is tegen zichzelf gerichte agressie, waarbij je dringend hulp moet gaan zoeken.

Dat heb ik gedaan, en nu moeten we dus terug leren om onszelf en onze leerstof te aanvaarden. Gelukkig hebben we het boek, met de richtlijnen waaruit we dat kunnen leren, al op zak, zodat het wat makkelijker en vlugger lukt dan de vorige keren, toen die emmer weer eens te vol was om dragen, en die zwarte hond ook elke morgen aan mijn bed zat.

Een week zonder Facebook en het lijkt alsof je van de aardbol verdwenen bent, tenminste voor de meeste mensen toch, terwijl je een adres hebt, een telefoon, email en in mijn geval ook een blog dat toen ik nog op Facebook zat, druk gelezen werd.

De mensheid is lui, het lijkt wel alsof tegenwoordig alles voor ons moet geregeld worden door anderen, omdat we dat zelf niet meer kunnen. Luiheid, gemakzucht, onverschilligheid, kuddegedrag, of gewoon allemaal op vakantie?

Zal ik dan maar toegeven en mezelf terug op Facebook zetten, want daar schijnt het allemaal te gebeuren, en alleen en enkel daar? In elk geval die Zuckerberg heeft ons goed liggen met zijn “sociale media”! We zijn er stukken minder sociaal door geworden en ook stukken minder authentiek en oprecht.

Ik heb nu ondertussen al wel ondervonden dat het leven meer is, véél meer, dan Facebook alleen. Er komt in elk geval een zee van tijd vrij, veel minder frustraties en onzin, en na tien jaar mocht het dan wel ook eens wat anders zijn, we leven tenslotte maar één keer en zijn creatief genoeg om dat leven ook zonder die Suikerberg in de kijker te zetten. En ik heb hem nog geen minuut gemist!

Facebook is uiteindelijk vooral voor dummies, en voor mensen met een leuk karakter, en zoals iemand terecht opmerkte, toen ik vermelde dat ik eventjes zou verdwijnen, is mijn karakter vreselijk!

“Jammer, echt jammer. Ik zal je spitse commentaren missen want je hebt zoals ik een goed hart maar een vreselijk karakter😂. Hou je goed en hopelijk kom je weer boven na de zomer.”

In elk geval mijn account is opgezegd, en dan moet je een maand wachten om een nieuwe aan te maken. Of ik dat ga doen en hoe en wanneer weet ik nog niet. Misschien enkel en alleen om mijn blog te promoten. Wie schrijft wil immers gelezen worden, zo ijdel zijn we dan wel!

David zijn druiven beginnen te rijpen in zijn serre op Solheide te Overijse. De hittegolf heeft het proces versneld, maar jammer genoeg ook de kleinere ranken wat doen lijden, maar de Royal trossen, zo heet de soort, blijven zich koninklijk gedragen.

Ze zullen extra zoet zijn dit jaar, de druiven van de Druivenstreek!

Elk kind dat geboren wordt en niet onvoorwaardelijk bemint wordt door zijn of haar ouders heeft een serieuze handicap voor de rest van het leven. En dat is de afgelopen maanden en weken weer eens gebleken. Wat de aanleiding was voor de zoveelste moeilijke periode doet er niet toe, wat er wel toe doet is hoe je door die handicap reageert op de gebeurtenissen, en die reactie zal voor iedereen anders zijn en hangt af van wat je in je rugzak aan ervaringen  meedraagt.

Gedurende je leven raakt die rugzak steeds maar voller, en wat erin steekt krijg je er nooit meer uit. Toch niet helemaal. Maar gelukkig heb je in de loop der jaren ook wat levenswijsheid meegekregen en ben je ook wat sterker geworden, zodat wat zwaar weegt wat lichter wordt. En je hebt ook wat beter leren omgaan met je handicap, weliswaar met hulpstukken en aanpassingen, maar het is en blijft een handicap die je af en toe blijft parten spelen.

Toen ik destijds vertelnamiddagen verzorgde in het rusthuis, merkte ik, ook al word je honderd, die heel zware en nare ervaringen, die mensen toen ze bijvoorbeeld nog tieners en kind waren meemaakten, steeds weer moesten kunnen verteld worden. En steeds weer kwamen die emoties die ze toen moesten gevoeld hebben weer boven. Het was tegelijk ontroerend en pijnlijk, maar gelukkig was er dan wél iemand om er naar te luisteren, terwijl dat vroeger misschien niet zo was, waardoor het verdriet en gemis nooit verwerkt werd.

Hoe mensen reageren op gebeurtenissen, oordeel niet te snel, maar luister naar hun verhaal en beleef het mee met je hart én het besef dat het waarschijnlijk uit een veel te zware rugzak komt, en jij wellicht door te luisteren, dat rugzakje een stukje lichter kan maken.