Gisterenavond hadden er zich twee vleermuizen vastgehecht aan het vliegenraam in de woning van mijn zoon en schoondochter. David heeft ze gelukkig kunnen bevrijden. De eerste ging vlot, de tweede minder, en blijkbaar zijn die diertjes ook stressgevoelig, want die viel tweemaal flauw.
Opgepast want vleermuizen bijten en kunnen hondsdolheid veroorzaken!!!
Hoeft iets altijd zin te hebben of nuttig te zijn? Ik vind van niet, als het je maar deugd doet en je gemoed tot rust brengt.
Ik haak momenteel de ene sjaal na de andere, sjaals die ik waarschijnlijk niet allemaal zal kunnen dragen. Het brengt mij tot rust, net zoals voor andere mensen een boswandeling of yoga hen ontspant. En een boswandeling of yoga zijn toch ook dingen die de meeste mensen maar nutteloos vinden.
Echter wie kan toegeven aan nutteloosheid heeft een grote stap gezet naar een vredevoller en gezonder leven.
Ambitie is oké, presteren ook, en zelfs winnen is positief, maar wie niet kan toegeven aan de zinloosheid van het leven zal nooit tevreden zijn en zeker ongelukkiger dan wie dat wel kan.
Geluk ligt niet in het willen en hebben, maar in het onderkennen van de relativiteit van alles wat is, en nog zal zijn.
Laat mij dus maar sjaals haken die hoogstwaarschijnlijk niemand ooit zal dragen, het is een luxe die ik mij kan permitteren!
Gisterenavond was het de laatste Zomergasten van 2019, het Nederlandse VPRO programma dat voor mij de zomer altijd goed maakt. Dit keer was de Belg Ivo van Hove te gast.
Ik heb gisteren met een half oog gekeken en met maar één oor geluisterd omdat David en Audrey op bezoek waren, maar het programma is opgenomen en ik kan het nog eens bekijken, en dat ga ik zeker doen, want Ivo van Hove was een verrassing voor mij, en dat zeker in positieve zin. Hij heeft heel wijze dingen gezegd en is een zeer integere persoonlijkheid. Heel wat anders dan die andere “grote” kunstenaars zoals Fabre en Delvoye!
Voor Ivo van Hove begon het met Bambi
De Standaard – Filip Tielens – 02.09.2019
Zelfs als Ivo van Hove, de gevierde theater- en operaregisseur uit Kwaadmechelen maar met de wereld aan zijn voeten, zich drie uur lang laat ondervragen in Zomergasten, houdt hij de regie van de avond strak in handen. Niet op dominante, arrogante manier, maar als wijze en innemende verteller die helder en meeslepend zijn gedachten verwoordt.
Presentatrice Janine Abbring was zichtbaar zenuwachtig voor haar laatste en meest bekende Zomergast. Het eerste uur leek ze beurtelings de kluts kwijt, struikelde ze over haar woorden of staarde ze van Hove verliefd aan. De start van een vreemde, maar memorabele tv-avond.
Het begon bij Bambi. ‘Dit is de macht van kunst’, oreerde van Hove, omdat Disney de dood van Bambis moeder buiten beeld hield. ‘Het niet tonen is vaak gruwelijker dan het tonen. Het achterhouden van informatie is het belangrijkste wapen dat je hebt.’
De show meanderde langs van Hoves visie op kunst, maar vooral langs vele voorbeelden van rouw, dood en afscheid. Van de vlucht uit zijn geboortedorp tot de dood van zijn moeder, via filmbeelden over de concentratiekampen in Dachau, de rouwstoet na rampvlucht MH17 en de zwanenzang van Bowie: een luchtige avond werd het niet.
Maar dood en liefde, eros en thanatos lagen dicht bij elkaar. Een van de meest ontroerende passages ging over de schoolvriend van van Hove die op zestienjarige leeftijd verongelukte. ‘Of die jongen wist dat jij verliefd was op hem?’, vroeg Abbring. ‘Weten doe ik het niet, maar ik voelde van wel’, reageert van Hove, die daarna een jaar lang eenzaam rouwde.
Van Hove verraste met zijn filmkeuzes – zo zagen we niets uit zijn succesproducties. Maar met een docu over Metallica (wie had gedacht dat van Hove fan was?!) vertelde hij over work-life-balance. Van Hove, die zelf monomaan van het ene naar het andere project hopt, heeft moeten leren dat mensen een leven hebben buiten zijn gezelschap ITA, gaf hij toe.
We leerden dat hij een fobie heeft voor alle dieren. Dat seksualiteit overschat wordt in een relatie. En dat geheimen nodig zijn voor goede kunst, maar ook in de liefde en het leven – Ivo van Hove mag dan een vlotte verteller zijn, hij is geen open boek. Dat ontlokte twee derde ver frustratie bij Abbring. ‘Je verschuilt je heel erg achter je masker!’, riep ze, tot tweemaal verwijzend naar zijn vroegere bijnaam ‘Iglo van Hove’.
Na die bizarre uitbarsting – Ivo van Hove was gereserveerd, maar zeker genereus – ontdooide Abbring eindelijk. Het einde was het hoogtepunt: een docu over de opnames van Bowies laatste videoclip ‘Lazarus’. Voor het eerst reageerde van Hove niet gevat. Er was alleen stilte en tranen. ‘Ik kan die videoclip niet bekijken. Bowie heeft echt mijn hart gebroken.’
Alle spanningen leken dan ver weg. Van Hove gaf drie uur een boeiende inkijk in zijn ziel. Ook Abbring was overtuigd. ‘Als ik ooit een groot geheim heb, zal ik het jou toevertrouwen’, sloot ze af, opnieuw verliefd.
Soms is het leven en wat je meemaakt zo absurd dat je niet anders kan dan daar in meegaan en er een schepje bovenop doen.
Ondanks het feit dat men geen lawaai en overlast mag bezorgen voor zeven uur ’s morgens aan de rest van rest van de wereld, werd ik vanmorgen al gewekt om zes uur door werken op een naburige bouwwerf.
Dus ferm uitgeslapen was ik niet vandaag en wist ik veel dat dat beloofde voor de rest van de dag.
Zoals elke vrijdag werden vandaag mijn boodschappen geleverd door een vriendelijke jongeman, die zoals de zoveelste leverancier geen Nederlands kon, maar ik pas mij dan aan en verder verloopt alles dan vlot.
Dit keer merkte ik echter nadat ik betaald had, dat er een deel bij de bestelling zat dat ik niet besteld had. Gelukkig klopte de rekening wel. Toen ik de chauffeur daar op attent maakte hield die bij hoog en bij laag vol dat het bij de bestelling hoorde. Dus ik had voor zo’n vijftig euro eetwaren gekregen die niet aangerekend waren en waar ik dus niet voor betaald had. Waarschijnlijk een vergissing, maar mijn geweten was zuiver!
Zowat een uur later ging de bel weer. Dit keer een keurige heer te voet, die van deur tot deur ging om boodschappentassen aan de man of de vrouw te brengen.
Hij duwde mij een briefje in de handen waarop stond dat hij doof was en ook niet kon praten, en of ik een gift wou doen. Het was er uit voor ik het besefte, en ik antwoordde: “Pardon mijnheer, maar ik ben blind!” Blijkbaar had hij mij onmiddellijk begrepen, want hij boog het hoofd, keerde mij zijn rug toe en vervolgde zijn weg.
Hopelijk heb ik verder een rustige avond en kan ik morgen lekker uitslapen!
In sommige mensen zit een beetje een maffiamentaliteit.: “doe wat ik wil en hoe ik het wil, of ik laat je vallen”, en in het ergste geval, “ik maak je kapot.”
Geven we daaraan toe of niet?
Toegeven is gemakkelijker dan je hiertegen te verzetten, of tenminste zo lijkt het, want op termijn wreekt zich dat toch, omdat we nog amper toekomen aan wat we zelf willen. Onze assertiviteit en zelfverwerkelijking komt namelijk ernstig in het gedrang.
Maar wie kiest voor niet toegeven heeft het ook niet gemakkelijk. Je krijgt (onredelijke) schuldgevoelens, voelt je uitgestoten en genegeerd, soms zelfs gepest en gekwetst, want eigenlijk wil iedereen er ook graag bijhoren en geaccepteerd worden. De anderen zijn immers belangrijk voor ons.
Welke keuze is dan de beste, of tenminste de minst slechte?
Misschien overdrijf ik wel een beetje met het woordje “maffiamentaliteit”, maar toegeven aan schadelijke manipulatie en emotionele chantage zal uiteindelijke altijd nefaste problemen en frustraties veroorzaken en ons recht op geluk en voldoening in de weg staan.
Niemand krijgt vriendschap, waardering en betrokkenheid cadeau in het leven, maar niemand wilt ook de valse, de fake versie van dit alles.
Ga dus in de eerste plaats voor je ware zelf, want daar kom je waarschijnlijk het verst mee, en daar beleef je ook het meeste voldoening aan.
Iedereen heeft aangeboren persoonlijke voorkeuren. Ontdekken wat ons het beste ligt is het allerbelangrijkste wat we in ons leven voor onszelf voor elkaar moeten krijgen willen we een goed leven hebben. Daaraan verzaken om de ander ter wille te zijn en te plezieren is één van de ergste en ongezondste dingen die we onszelf kunnen aandoen.
Passie, creativiteit, speelsheid en plezier maken het leven de moeite waard. Het is belangrijk om je soms te kunnen laten gaan, om ruimte te geven aan plezier en uitgelatenheid. Als je assertiviteit en zelfverwerkelijking te weinig plaats geeft, voelt het leven zwaar en ga je je wanhopig voelen, want jouw behoeften en die van de mensen om je heen zijn uit balans geraakt.
Toegeven aan je eigen behoeften en neigingen, zonder daarbij anderen tekort te doen, is een mensenrecht!
Waarom verkopen mensen met talent en mooie idealen hun ziel zo vaak aan de verkeerde personen en doelen?
Misschien omdat ze denken dat iedereen is zoals zij, of misschien omdat ze makkelijk te manipuleren of naïef zijn, of omdat ze geloven in schoonheid en goedheid?
Het is steeds hetzelfde verhaal en ze trappen er altijd met hun twee voeten tegelijk in.
Zij hebben de beste bedoelingen en keer op keer worden die misbruikt door zij die maar één doel hebben en dat is zichzelf verrijken en meer macht krijgen, en wiens wereld enkel draait om zichzelf, een wereld waarin ze uiteindelijk zichzelf zullen verliezen.
Laat je niet misbruiken, mooi mens!
Kyra Gantois stapt uit kerngroep van Youth for climate
De Standaard – 26.08.2019
De 20-jarige klimaatactiviste Kyra Gantois stapt uit de kerngroep van Youth for climate, de klimaatbeweging die ze samen met Anuna De Wever oprichtte. Ze zal naar de klimaatmarsen blijven gaan en ook haar activisme behoudt ze.
Kyra Gantois, die dit voorjaar de klimaatprotesten mee leidde, stapt uit de kerngroep van klimaatbeweging Youth for climate. Het staat vast dat het al enige tijd niet meer boterde tussen boegbeeld Anuna De Wever en Kyra Gantois. ‘Doet het ertoe dat Anuna meer in de aandacht kwam?’, vraagt Gantois zich in een open brief op Twitter af. ‘Zeker niet,(…) maar wat niemand zag is dat ik bijna alles organiseerde achter de schermen en ik ook wel dingen te zeggen had en ik daar nooit de kans toe kreeg.’
De studente benadrukt dat de ‘band tussen Anuna en Kyra snel ‘slechter en slechter’ werd. Dat woog ook op de kerngroep van Youth for climate. ‘Het is altijd moeilijk voor jongeren als twee mensen in ruzie zitten’, schrijft ze.
De 20-jarige klimaatactiviste was al een tijdlang minder zichtbaar. Er ontstond door de ruzie steeds meer stress in de groep. Kyra bleef wel doorgaan, maar was naar eigen zeggen minder aanwezig op vergaderingen. Ze werd vervolgens ook minder op de hoogte gehouden. Eén van die voorbeelden is het evenement Clap for climate op Pukkelpop. Gantois werd pas op het laatste ogenblik op de hoogte gebracht.
Op Twitter uitte zich al eerder kritisch over het incident op Pukkelpop dat daarop volgde, en komt er ook in haar brief op terug. ‘Er kwam een artikel over het feit dat Anuna ’s nachts lastiggevallen en bedreigd is, maar ze zegt wel dat ze van niets weet en heel de nacht heeft doorgeslapen. Toch kon ze zeggen dat het “jongeren met een Vlaamse Vlag” waren. (…) Ik was het niet eens dat die (Vlaamse, red.) vlaggen werden weggehaald.’ Ook dat De Wever een klacht indiende leidde bij Gantois tot frustratie.
Maar er was meer: volgens Kyra was de groep het erover eens dat ze niet meer in de media mocht komen omdat ze gezegd had voor Vlaams Belang te zijn. ‘Voor de duidelijkheid: ik heb gezegd dat ik begrijp waarom mensen voor Vlaams Belang stemmen’, schrijft ze. Ook in de mailbox merkte ze dat ze buiten spel werd gezet en dat haar contactgegevens – ook als die gevraagd werden – niet werden doorgegeven. ‘Toen ik dit argument aanhaalde werd gewoon het wachtwoord veranderd zodat ik er niet meer op kon’.
Nu is Gantois het beu: ‘Ik hoopte dit verhaal nooit te moeten doen, maar er is een punt waarop genoeg genoeg is. (…) Ik ben het beu om behandeld te worden als een stuk vuil. Velen zullen dit zien als jaloezie ten opzichte van Anuna, maar dit is allesbehalve dat. (…) Ga ik terug naar de kerngroep? Ik denk het niet. Mensen met een eigen mening horen daar niet’, schrijft ze. ‘En of ik nu in die groep zit of niet, ik ga verder om mijn doelen te bereiken binnen de klimaatkwestie en je zal me nog steeds zien verschijnen op de marsen.’
https://www.standaard.be/cnt/dmf20190826_04575649
https://doorbraak.be/exit-kyra/
Charlie, een Aboriginal van de Yolngu-stam, leeft in het noorden van Australië. De culturele tradities van zijn gemeenschap worden echter alsmaar meer aan banden geegd door de regering.
Extreme aanpassing kan tot zelfvernietiging leiden. Net zoals dat met bepaalde bevolkingsgroepen gebeurd is, denk maar aan de Indianen in Amerika en de Aboriginals in Australië…
Vervang gemeenschap door kind, cultuur door persoonlijkheid en regering door je ouders, en hetzelfde kan gebeuren met jou.
Ik ben beginnen lezen in het boek “Leven in je leven. Leer de valkuilen in je leven herkennen”, en ik denk dat ik mijn grootste en voornaamste valkuil ontdekt heb, die zoals de meeste valkuilen gevormd werd in mijn jeugd en waar ik, ondanks mijn leeftijd, nog regelmatig intrap: extreme aanpassing.
Ik had niet verwacht dat extreme aanpassing mijn voornaamste valkuil zou zijn, omdat ik mij zo vaak als een rebel en dwarsligger gedraag. Maar juist dat is het teken aan de wand!
“Ik zal me nooit gewonnen geven”: de rebel
Extreme aanpassers voelen zich over het algemeen goed thuis in hun passieve rol. Sommige mensen met deze valkuil gaan echter in de tegenaanval. In plaats van zich te onderwerpen nemen ze de tegenovergestelde rol. Ze worden agressief en dominant. Door te rebelleren compenseren ze hun extreme aanpassing.
Op hen is eigenlijk dat grapje van toepassing: “Waarom hebben die pubers de weg overgestoken?” “Omdat iemand ze het had verboden.”
De eeuwige puber dus! Maar dat betekent meteen ook dat ik nu weet, dat ik mij niet al te zeer moet aanpassen aan de verlangens van anderen, en zelf wat meer aan mijn trekken moet trachten te komen, want dan word ik meteen ook een aangenamer mens, zowel voor mezelf als voor de rest van de wereld.
Bronnen van de valkuil van de extreme aanpassing
Je ouders probeerden je op ieder gebied onder de duim te houden.
Je ouders bestraften, dreigden je of ze werden kwaad als je dingen niet op hun manier deed.
Je ouders trokken zich emotioneel terug of keerden zich van je af als je het niet met ze eens was.
Je ouders stonden je als kind niet toe je eigen keuzen te maken.
Omdat je moeder/vader er niet genoeg was of daar niet toe in staat was, heb jij voor het gezin moeten zorgen.
Je ouders praatten met je over hun persoonlijke problemen, zodat je altijd in de rol zat van degene die luistert.
Je ouders waren net martelaren of heiligen, ze zorgden onbaatzuchtig voor anderen en ze ontkenden hun eigen behoeften.
Je had niet het gevoel dat je rechten, behoeften of meningen als kind werden gerespecteerd.
Je moest voorzichtig zijn in wat je wel en niet zei als kind, omdat je bang was dat je moeder of vader anders depressief of bezorgd zou worden.
Je voelde je vaak kwaad op je ouders, omdat je niet die vrijheid kreeg die anderen kregen.
Ik denk dat veel kinderen van mijn generatie zich hierin zullen herkennen. Sommige valkuilen in je leven zijn maar kleine putjes, andere echte kraters. Dat hangt voornamelijk af van de jeugd die je gehad hebt, en met welke mensen je in aanraking bent gekomen.
Gelukkig heeft iedereen ook heel wat positieve ontmoetingen gehad, wat er voor gezorgd heeft dat we niet alleen valkuilen hebben, maar ook hefbomen om ons er terug uit te trekken. Voor mezelf denk ik hierbij aan mijn grootouders en aan de leerkrachten op school. Ik ben hen eeuwig dankbaar!
O ja, en nog dit: iedere ouder zal zijn kind wel valkuilen bezorgen, ook ik dus. Ik hoop alleen dat ze niet te diep zijn…
We shall not cease from exploration
And the end of all our exploring
Will be to arrive where we started
And know the place for the first time.
Een citaat van T.S. Eliot, Little Gidding
De laatste maanden kreeg ik elke week een huisbezoek van de dokter, omdat ik angstig was en depressief, en omdat bij het nemen van antidepressiva in het begin bijwerkingen optreden die die gevoelens nog versterken.
Ondertussen is die periode voorbij en doen de medicijnen nog enkel wat ze moeten doen: mij beter maken.
De dokter komt nu elke maand en de laatste keer sprak hij, omdat ik zo een “zwaar” verleden heb, van in therapie gaan om dat gemakkelijker te kunnen verwerken, maar dat heb ik (voorlopig) afgewezen.
Ik ben al jaren bij een psychiater in therapie geweest en weet ondertussen wel hoe ik in elkaar zit en op welke signalen ik moet letten wanneer het dreigt verkeerd te gaan.
Bovendien heb ik de huisdokter gevraagd of het niet logischer zou zijn dat de mensen die ons al die ziekmakende dingen aandoen niet beter in therapie zouden gaan. “Ook waar,” antwoordde hij, “maar zo werkt het helaas niet”.
Dus voorlopig enkel medicijnen voor mij, een luisterend oor van de huisarts, eventueel een goed boek lezen waarvan ik wijzer word, in de tuin werken waar ik rustiger van word, en verder aan mezelf blijven werken zodat ik verleden en toekomst kan blijven aankunnen.
Nonchalance kan een vorm van egoïsme zijn, niet altijd bewust, en ook niet altijd met het volle verstand, maar het kan wel zorgen voor problemen waar een ander en zelfs jijzelf slachtoffer van worden.
Het zorgt er ook voor dat anderen veel meer rekening moeten houden met jou, waardoor de lasten en zorgen slecht verdeeld worden, omdat jij onvoldoende aandacht geeft aan zaken, en die zelfs verwaarloost.
Synoniemen van nonchalance zijn: onverschilligheid, ongedwongenheid, nalatigheid, achteloosheid, onoplettendheid, zorgeloosheid, onachtzaamheid, slordigheid, verzuim, onzorgvuldigheid.
Natuurlijk is een zekere vorm van nonchalance ook gezond. Een lichte dosis is zeker welkom! Het zorgt voor evenwicht en relativering, en zolang je er niets of niemand mee schaadt kan het deugddoend zijn.
Maar voor alles is er een plaats en een tijd, en sommige dingen zijn nu eenmaal te belangrijk om er nonchalant mee om te springen: de mensen die van je houden, de natuur die ons zoveel schoonheid schenkt, het milieu dat ons gezond moet houden, de maatschappij waarin we leven en waarin voor ons gezorgd wordt, die ons kennis bijbrengt en welvaart en welzijn.
“Geef om elkaar”, klinkt wat melig, maar het zorgt er wel voor dat iedereen krijgt waar hij of zij recht op heeft. En wees gerust af en toe nonchalant, maar wel nooit met het begrip geven en nemen, want zolang dat in evenwicht is doen we noch onszelf, noch de andere tekort, en blijft het leven voor elk van ons de moeite waard.
