Wordt 2018 een even goed jaar als 2017? Ik weet het niet, maar ik hoop het wel.
Wat het wel met zekerheid wordt, is dat het 50 jaar na mei ’68 komt en dat de seksuele revolutie nog altijd bezig is, dat ik 50 jaar zou getrouwd zijn had mijn man nog geleefd, dat het een verkiezingsjaar is waarin er weer eens niets zal veranderen, enkel de gezichten, dat mijn zoon voor de eerste keer trouwt, dat we allemaal zonder twijfel weer een jaartje ouder worden, en dat er waarschijnlijk, net zoals altijd niets nieuws onder de zon zal zijn, alleen maar een beetje anders.
En toch, en toch, er zal toch weer van alles gebeuren dat ons verrast, verdriet, gelukkig maakt, onze ogen weer wat opent, ons verbluft en verbaasd, ons doet juichen of stilletjes in een hoekje doet kruipen.
Ik weet nu al dat ik weer veel zal bijleren, en ook weer dezelfde domme fouten ga maken, dat ik zal vechten en opgeven, zal sterk zijn en zwak, gek en rationeel, met kleur en in zwart-wit zal denken, en vooral zal leven met volle teugen, ook al bezorgen ze mij een hoestbui, maar ik zal volharden en volhouden…  hopelijk.
2018 zal weer een nieuw begin zijn, een nieuwe kans, en mijn mei ’69! Wat ook wel heel sexy is, nietwaar?!
(En meteen is dit ook het 68ste Vandaag de dag bericht!)

En zo dit was dus Kerstmis 2017, en de zoveelste mooie herinnering aan het roemrijke jaar 2017.
Kerstdag dus doorgebracht in de Kouterstraat bij Audrey, David en Cartouche, waar er lekker gekookt werd, de cadeautjes onder de hele originele kerstboom (zie foto) lagen te wachten om geopend te worden, en waar we gezellig gepraat hebben over verleden en toekomst, en over alles wat we al dan niet belangrijk vinden.
Ik werd verwend met een prachtige Pashmina sjaal in mijn favoriete kleuren, en een cadeaucheque voor een weekendje kust, samen met hen natuurlijk, op een leuk appartementje in Middelkerke.
2018 zal een goed gevuld jaar worden voor mijn zoon en schoondochter. In maart is er op 4 de uitzending van Huizenjagers, waarin zij de huizenjagers “speelden”, in april de reis naar Zuid-Afrika voor de trouw van Alwin de beste jeugdvriend van David, en in september treden zijzelf in het huwelijksbootje. Ondertussen wordt er ook nog altijd op huizen gejaagd en zou Audrey graag ander werk vinden.
Er zal blijkbaar veel veranderen in 2018, en ik ben blij dat ik dat allemaal mag meemaken, en van op afstand toekijken. Ze doen het goed die twee, en het gaat nog allemaal beter worden, daar ben ik zeker van.

De kerstnacht zit erop. Het kindje is geboren en vanaf nu beginnen de dagen weer serieus te lengen.
Kerstavond was ik Home Alone, en ik heb het mij, samen met de katten, extra gezellig gemaakt en we hebben eenvoudig, maar lekker gegeten. Daarna met een glaasje chianti naar televisie gekeken en ondertussen een zomersjaal gebreid.
Om te vermijden dat ik naar die zeemzoete kerstfilms zou moeten kijken, had ik een paar thrillers opgekomen en zijn we voor de rest van de avond over lijken gegaan. Die Scandinaven kunnen er wat van, het blijft spannend tot het einde, en de gruwel loopt van het scherm.
Om middernacht heb ik mijn eigen “verrast” met een cadeautje, een nieuw uurwerk, en heb ik even gechat met mijn zoon. Tot slot heb ik Remco zijn steelgoed opgeruimd en de grote katten nog eens buiten gelaten om te zien of de Kerstman nog niet in aantocht was.
Straks mag ik mijn voetjes onder tafel schuiven in de Kouterstraat, en die kunnen er wat van, van lekker koken! Ik verheug er mij al op!!!
Vrolijk kerstmis voor alle mensen van goede wil!

Ik ben serieus van mijn melk. Weer een zelfdoding in mijn omgeving. En weer een jonge mens. Vijfentwintig jaar! En alles moest nog beginnen!!!
Die smerige feestdagen toch. Die maken verdriet en wanhoop nog eens zo moeilijk, en zij die eraan lijden, voelen zich tijdens die periode nog abnormaler en radelozer.
Ik kan er niet tegen als het weer eens zo ver is. Ook al ken ik de persoon nauwelijks, ik val er telkens plat van achterover van, en stel mij de pijnlijkste situaties voor.
Het voelt aan als een persoonlijk falen. Ik heb het al meermaals meegemaakt, en telkens weer voelt een mens zich machteloos. Ik wou dat ik iets kon doen. Zeker voor de nabestaanden, want die blijven met zoveel vragen en onterechte schuldgevoelens achter.
Door mijn opleiding destijds als vrijwilliger van Slachtofferhulp, weet ik echter dat men niet veel kan doen, buiten luisteren en er zijn als er moet geluisterd worden. Vooral mensen geen sterkte, goeie moed, en dergelijke onzin wensen, maar gun hen hun verdriet en ga daar in mee, en wel zolang als het nodig is, ook al willen ze hun verhaal duizend en één keer doen.
Als je het niet meer ziet zitten en met zelfmoordgedachten speelt, zoek dan aub hulp, want je kan geholpen worden, daar ben ik proefondervindelijk van overtuigd.
En voor de omgeving: er worden wel degelijk signalen uitgestuurd, en er is zoiets als eerste hulp bij psychische problemen (Huisdokter, Teleonthaal en de Zelfmoordlijn), zoals er eerste hulp bij ongevallen is, en iedereen die het wil kan dit ook leren, zoek maar op internet.
Hopelijk krijgen we na de warmste week, nu het warmste jaar 2018, want 4 zelfdodingen per week is echt teveel voor z’n klein land als België!

Een mens moet van alles gedaan hebben in zijn of haar leven, en vooral ook met de tijd meegaan. Daarom heb ik vandaag op Skype gezeten, waar je o.a. gratis kunt chatten met de hele wereld.
Via Facebook werd ik door een knappe meneer gevraagd om met hem te chatten op Skype. Dus heb ik dat ding geïnstalleerd, en ben al fier dat mij dat zelf gelukt is, en zo hebben we nu al een drietal maal een gesprek gevoerd op internet. Niet gesproken, maar schriftelijk, ik schrijf namelijk liever, zoals men waarschijnlijk al weet, en dan kan je ook beter nadenken.
Meneer komt uit Frankrijk, uit Toulon. Hij is gescheiden, heeft en zoontje van vier en is zelf tweeënvijftig jaar jong. Maar ja, sinds Macron president is in Frankrijk, valt iedere knappe man op veel oudere vrouwen in het land van Molière. Het is voor hem dan ook geen probleem dat ik “bejaard”, als ik maar oprecht ben, zegt hij.
Na drie dagen noemt hij mij al ma puce, ma belle, ma douce, en mag ik vooral geen vervelende vragen stellen, zoals: “waarom ben je gescheiden of waarom zoek je geen vrouw in Frankrijk”. Ik mag en moet hem volledig vertrouwen!
Ik wil wel hoor “ma puce”, maar dat is nu juist zo moeilijk, want op internet kan men je namelijk wijsmaken wat men wil, et “ta douce” heeft al teveel troebele watertjes door zwommen – en ik kan niet eens zwemmen – om zomaar klakkeloos alles te slikken wat door haar strot geduwd wordt. Ondanks de kerstperiode, ben ik namelijk niet de gans met de trechter, van GAIA.
Afwachten wat het wordt, want meneer is nu al serieus op zijn tenen getrapt. Ik denk dat ik hier niet goed in ben, véél te “frank” (zonder “rijk”)!

Er zijn niet veel mensen in mijn leven geweest die mij pakten zoals ik ben, en waarbij ik dus mezelf durfde zijn. Mijn grootmoeder, mijn leerkrachten, mijn zoon… en dat is het zowat.
Daarom, wat ben ik blij dat ik op een leeftijd en in een toestand gekomen ben, dat ik kan doen en laten wat ik wil, kan zeggen wat ik wil, kan niet doen wat ik wil, en foert zeggen wanneer ik het wil.
Als ooit mijn nageslacht dit leest, dan hoop ik dat ze hier iets aan hebben, en niet zo lang wachten als ik om te stoppen met zichzelf te forceren en hun best te doen voor iets waar ze toch nooit zullen voor beloond worden.
Te goed, is goed zot, en liever geen genegenheid van anderen, maar wel mijn eigen graag zien en persoonlijke voldoening hebben, dan de goedkeuring van een bende opportunisten, en mezelf geweld aan doen. Want op een dag breekt de elastiek en kan je starten met jezelf te ontrafelen en stukje per stukje, laagje per laagje, een eigen beeld te vormen van wie je bent en wat je wilt.
Altijd en overal jezelf zijn, want er zijn al anderen genoeg! En van jongs af aan!!!

Deze foto stond vandaag in krant. Raden wat hij ons toont? Ik dacht eerst dat het ijskegels waren, tot ik het artikel las.
Rijke inwoners van de Engelse stad Bristol  hebben namelijk scherpe punten gemonteerd op takken van bomen, om  te voorkomen dat vogels in de bomen gaan zitten waardoor hun uitwerpselen op de dure geparkeerde auto’s terechtkomen.De punten worden normaal gesproken gebruikt om te voorkomen dat vogels gaan nestelen in nissen van gebouwen. Maar de bewoners van een exclusief deel van Bristol hebben ze aan de bomen genageld, waardoor die “letterlijk onbewoonbaar zijn geworden” voor vogels.
Zover is het dus gekomen met de menselijke overheersing en hoogmoed tegenover de natuur, en het is ook weer een bewijs dat wie veel geld heeft zich alles kan veroorloven. De bomen staan bovendien op particulier terrein, waardoor de overheid hiertegen niets kan ondernemen.
Het is een cliché, maar het is toch af en toe zo, dat ik hoe beter ik de mensen leer kennen, hoe meer ik van de dieren en de natuur ga houden.
Vandaag begint de winter en is het de kortste dag van het jaar. In mijn tuin worden de vogels al gevoederd en hij is ook verwilderd genoeg om een hen een veile schuilplaats en nestruimte te bieden. En ik heb ook geen auto…