Wie heeft er nu een teletijdmachine nodig, als je met je herinneringen terug in de tijd kunt, en ik ben de laatste dagen veel aan dat prille begin, de eerste zes jaren van mijn leven aan het terugdenken.
Waarschijnlijk door het alleen zitten tijdens de voorbije feestdagen, dan is het een troost om de mensen die mij het liefst waren weer voor de geest te halen: mijn grootouders langs moeders kan, de enige die dat ongewenste kind wel graag zagen. Vooral mijn grootmoeder heeft heel goed en het langst voor mij gezorgd.
Mijn ouders waren alle twee al een eerste keer getrouwd geweest en aan het scheiden, toen ze elkaar leerden kennen en mijn moeder in verwachting geraakte. Je moet weten, het was 1949 toen ik geboren werd en toen was scheiden nog niet in de “mode”. Ik werd dan ook nog eens geboren toen mijn ouders nog niet met elkaar getrouwd waren en mijn moeder nog niet gescheiden van haar eerste man, die mij natuurlijk niet erkende als zijn kind, en bijgevolg werd ik als bastaard geboren en kreeg  ik de familienaam van mijn moeder, zo was de wet toen. Die wet veranderde pas rond mijn twaalfde, en van dan af kon mijn echte vader mij adopteren en op zijn naam zetten. Ik sta dus op de trouwboek van mijn ouders als geadopteerd kind.
Gecompliceerd, nietwaar? Maar niet alleen voor mij, maar ook voor de omgeving, en o.a. voor de kinderen in de school, die het vreemd vonden dat ik niet zoals zij de naam van mijn vader droeg, en waarvoor ik dan telkens weer een foto van mijn vader uit mijn schortje moest halen om hen te kunnen bewijzen dat hij wel mijn echte vader was.
Gelukkig werd ik heel goed opgevangen door de leerkrachten van de school, maar van dan af heb ik mij altijd wel een outsiderke gevoeld. En dat gevoel is gebleven tot nu, waar naar zoiets heel anders gekeken wordt, en deze dingen schering en inslag zijn.
Maar het was 1949 zoals ik al zei. En toch zijn die eerste zes levensjaren de mooiste van mijn kindertijd geweest, tot mijn grootvader stierf, en “dat kind” daar weg moest, want het kostte teveel aan en van mijn grootmoeder, volgens de rest van de familie, en dus vloog ik naar mijn ouders, en was het meteen ook gedaan met het schoon leven en de pret.
Ik heb het niet gemakkelijk gehad met mijn ouders, en dat is heel zacht uitgedrukt, maar zij met mij ook niet, want dat rebelse kind had heel andere waarden meegekregen en was gelukkig daardoor al gevormd, zodat het nooit of te nimmer voldeed aan de mentaliteit van hardwerkende, nette, zuinige, en gefrustreerde ouders, waarvan ik mij niet kan herinneren dat ze geknuffeld hebben.Triestig? Ja misschien wel, maar het is ook mijn geluk geweest, maar dat heb ik pas vele jaren later ingezien.
Wordt vervolgd.

Oef, de feesten zijn voorbij, en ik denk dat ik mij weer een tijdje ga opsluiten in mijn eigen “bovenkamer” en de meubels wat ga herschikken, want er is de laatste dagen nogal wat omgewoeld in de kasten en schuiven. Nu alles terug een beetje op orde leggen, en één en ander afsluiten.
Als het er op aankomt ben ik nog altijd een naïeve mus, die denkt dat wat simpel en vanzelfsprekend voor haar lijkt, dat ook is voor anderen.
Gelukkig is er dan het figuurlijk witte papier dat mij kan opvangen en laten uitrazen, laten wegvliegen, of op zoek gaan naar weer dat broodnodige evenwicht tussen droom en werkelijkheid, en tussen ik en de rest van de wereld. Op dat moment is er niets zo verhelderend dan je eigen spiegelbeeld, en dat beeld met je pen te kunnen beschrijven.
De basis van alles is vertrouwen en als dat er niets is, stop er dan mee, doe het niet, maar volg je intuïtie, want die alleen kan je “bovenkamer” de juiste raad geven. Je buikgevoel dat zelden liegt, is een overgebleven oerkracht die je behoed voor de verkeerde keuzes en je gemoedsrust herstelt.
Ik weet het, ik spreek nu misschien in raadsels, maar zolang ikzelf het begrijp is er niets aan de hand. Mijn lezers zijn tenslotte mijn psychiater of biechtvader niet, en mogen dus gerust eens op hun honger blijven zitten.

Vandaag 1 januari 2018 zou mijn vader 96 jaar geworden zijn. Hij overleed op 26 januari 2009, zes maanden na mijn moeder.
Mijn vader kon alles, en hij bereikte ook alles wat hij wilde, maar hij heeft ons wel alle drie, mijn moeder, mijn zus, en ik, mentaal gekraakt door zijn onverwoestbare drang naar altijd meer en beter, waarvoor hij iedereen manipuleerde, ook zijn naasten, tot we er onder door gingen.
Pas rond mijn vijftigste had ik zijn spelletje door, en begon ik iedereen die mij vertelde dat mijn vader toch zo een goede mens was, te mijden en af en toe van antwoord te dienen. Onze toekomst en de toekomst van onze kinderen had er heel anders kunnen uitzien, indien mijn vader niet zo een verschrikkelijke egoïst was geweest. Het ergste is dat zoiets generaties doorwerkt!
Hij heeft mij belogen tot zijn laatste dag, en dat ben ik pas te weten gekomen na zijn dood, bij de notaris, toen ik geconfronteerd werd met het feit dat hij nog een zoon had, en mijn zus en ik dus een halfbroer.
Een leven kan één grote leugen zijn, maar het zorgt er wel voor dat de slachtoffers ervan meer dan ooit besluiten om het anders te doen. Gelukkig ook dank zij het feit dat ik mijn eerste zes levensjaren opgevoed werd door mijn grootmoeder, die er voor zorgde dat ik later niet dezelfde fouten als mijn ouders ging maken.

Het niet hebben van een auto, wegens niet kunnen rijden, heeft van mij, sinds de dood van mijn man, nu zeven jaar geleden, een beetje een kluizenaar gemaakt. In het begin was dat moeilijk, zeker toen ook mijn zoon het huis uitging, en ik aangewezen was op vervoer van derden.
Ondertussen is het echter een verrijking geworden, en ga ik nog enkel het huis uit als het echt nodig is, of de moeite waard, zoals een uitstap naar Torgny, of naar één of ander tuinevenement.
De meeste boodschappen doe ik online, en die worden dan thuis afgeleverd, ook voor de tuin en voor de dieren. Ik kan zélfs parfum kiezen zonder die eerst te reuken, en kleren zonder die eerst te passen. En ik ben geen gevaar op de weg, wat zelfs al zo was met de fiets!
En sociaal contact? Wel, wie mij wil zie moet maar langs komen, en dat doen ze dan ook.  Familie heeft afgehaakt, mensen uit het mijn lange verenigingsleven ook, en verder is er de sociale media waar ik nieuwe vrienden maak.
Bovendien heb ik mijn tijd voor mezelf nodig, want ik heb nog heel veel te doen. Tuinieren, schrijven, handwerk, internetten, nadenken, ontdekken, bijleren, rusten…

En dat gaat in 2018 niet anders zijn, want ik ben best tevreden zoals het nu is, mijn leven is boeiend en rijk gevuld. Het enige dat zal veranderen is dat ik binnenkort weer een jaartje ouder word, en hopelijk nog een beetje wijzer en vrijer om te doen en te laten wat ik graag wil.

Ze zeggen dat zwarte katten ongeluk brengen, maar daar geloof ik dus niets van. Sinds ik Remco geadopteerd heb, lijk ik onder een gelukkig gesternte te leven, en er overkomen mij dingen waarom ik niet gevraagd heb, en die ik toch zomaar geheel gratis in de schoot geworpen krijg.
Mijn Amerikaanse correspondentievriend heeft deze blog bezocht en goedgekeurd. Sommigen vragen zich af hoe dit mogelijk is. “Kan hij dan Nederlands lezen?” Neen, maar blijkbaar kan je via Google een vertaalfunctie instellen. Ik weet ook niet hoe, maar aan zijn reacties merk ik toch dat hij mijn schrijfsels begrepen heeft.
Ik heb ondertussen ook een mailtje ontvangen van zijn zoon en in het Nederlands beantwoord. Ik begrijp Engels en ik kan het ook lezen, maar schrijven lukt mij (nog) niet.
Dit is meteen ook de laatste “Vandaag de dag” van 2017. Het jaar is goed geweest, heel goed zelfs, en er liggen nieuwe wegen open, nieuwe wendingen, nieuwe levensfases voor jong en oud.
Ik zal aanvaarden wat op mij afkomt en zowel toeval als het lot hun spelletje laten spelen, en ik weet met zekerheid dat het de moeite zal zijn, zolang we kunnen verlangen zonder per se te moeten hebben.
Ik wens een gezond en voorspoedig 2018 aan iedereen die ik nu al graag zie, en nog zal graag zien in de toekomst.

BESTE WENSEN

We denken
Dat de aarde van ons is.
Waarom behandelen we haar dan zo ruw?

We willen
Dat onze vrienden gelukkig zijn.
Waarom zijn we dan zo veeleisend voor elkaar?

We vinden
Dat een mooi leven een recht is.
Waarom verknoeien we het dan zo vaak?

Zorg goed voor de aarde, de mensheid, en jezelf.
Beste wensen voor 2018.
Micheline Baetens

Soms leer je nog iets bij als je naar een callcenter belt. Zo heb ik vernomen dat ik familie kan zijn van een zeker generaal Baetens, die met het leger van Napoleon gevochten heeft tegen Willem van Oranje. Ik had een student geschiedenis aan de lijn, die in zijn studietijd teveel gedronken had en te weinig gestudeerd, zodat hij nu bij Delhaize werkt.
Je kan ook online een formulier invullen als je klachten hebt, maar ik bel dus liever, zo verneem je nog eens iets. Merci, De Wilde Hendrik, en dat had eveneens een naam van een generaal kunnen zijn.
Over generaals gesproken, ik heb mijn Amerikaanse vriend de link naar mijn website doorgestuurd, en ik ben heel benieuwd naar zijn reactie. Misschien hoor ik er nu niets meer van, dat kan ook, maar indien wel, begin ik mij toch serieus bemind te voelen.
Ik heb dan wel geen plezante jeugd gehad, maar ik heb de indruk dat ik mijn kindertijd nu volop aan het beleven ben. Alles kan en mag nog, en niets is onmogelijk!
Laat dit alsjeblieft nog een beetje duren, want dit is heerlijk!!!

Ik heb vandaag en nieuw woordje geleerd: scammer.
Een scammer is iemand die de identiteit en foto’s steelt van iemand anders, om mensen op te lichten. Zo’n een scammer kan bijvoorbeeld iemand zijn zoals mijn correspondentievriendje uit Amerika, maar het enige dat die tot nu toe opgelicht heeft, is mijn hartje! En ik ben dan misschien wel een dromer, maar zeker niet een goedgelovige, en zolang als het plezant blijft, gaan we ervoor!
Gisteren vertelde hij mij dat er een zelfmoordaanslag was in Kaboel, en inderdaad ik heb het ook gezien op tv, dus geloof ik maar dat hij momenteel in Afghanistan zit… of net als ik achter zijn tv.
Ik ben een fervent thriller kijker, voor de spanning en de psychologie die in een goeie thriller zit. Wel dit is ook spannend om te doorgronden, en samen met al die lieve woordjes, probeer ik tussen de regels te lezen, en hoop ik dat het einde nog lang niet in zicht is, en ik nog heel veel afleveringen te goed heb. In elk geval de twee hoofdacteurs spelen het spel tot nu toe schitterend.
Wordt vervolgd!