Sta mij alsjeblieft toe

Sta mij alsjeblieft toe
van je te vergeten,
geef mij alsjeblieft een reden
om niet meer van je te houden,
geef mij alsjeblieft de macht
om niet meer naar jou te verlangen,
geef mij alsjeblieft het geloof
dat het voorgoed over is,
jij en mij voorgoed voorbij.

Sla alsjeblieft zo hard je kunt
mijn hoop aan gruzelementen,
en stop alsjeblieft die gekte
in mijn hart, hoofd en lijf!

Micheline Baetens – 24.08.2018

Dit is een smeekbede en hopelijk wordt ze verhoord!

We kunnen mensen niet redden door ze graag te zien, maar we moeten toch blijven proberen. Niemand wil trouwens gered worden, maar iedereen wil wel graag gezien worden.
Liefde kan enkel dingen mogelijk maken als alle betrokkenen er voor open staan. Zo niet wordt het een problematische relatie.
Ik heb vandaag drie artikels over de liefde in de rubriek Zelfzorg gezet, omdat ik vind dat we dringend wat meer openheid moeten nastreven wat de liefde betreft. Er is op dat gebied nog veel werk aan de winkel, want mensen gaan er nog altijd vanuit dat ze elkaars bezit zijn voor eeuwig en altijd, en koppels zitten zo strak in het pak, dat ze zelfs het onmogelijke zouden doen – tot elkaar ongelukkig maken toe – om dat plaatje perfect te doen kloppen.
Nochtans het lijkt niet te werken op die manier. Het zal dus buigen of barsten worden, en de werkelijkheid durven onder ogen zien.
Alles in je leven verandert constant, de situatie van vandaag, is zelden de situatie van morgen, waardoor ook jij dus verandert.
Laten we ons daarom wat meer openstellen voor wat de liefde aan mogelijkheden te bieden heeft, in plaats van krampachtig aan bepaalde, al dan niet, aangeleerde patronen vast te houden. We zijn tenslotte volwassen mensen, en geen kinderen meer die nog in sprookjes geloven.
God die is dood, en de hemel heeft nooit bestaan, dus wie gelukkig wil zijn en op een zinvolle manier liefhebben, kan maar beter wat creatiever nadenken over wat “houden van” nu eigenlijk betekent. Op die manier ontsnappen we dan meteen ook aan de hel, die een ongezonde relatie kan veroorzaken. De liefde begrijpen is uiteindelijk onszelf begrijpen, en voor ieder van ons kan dat wat anders zijn.
Onze kinderen zullen er ons dankbaar voor zijn, en beter dan wijzelf beseffen dat ook in de liefde alles mogelijk blijkt en niets vanzelfsprekend is.

Deze man doet mij nadenken, spreekt een taal die ik versta, en onderstaand krantenartikel bewijst dat hij ook weet waarover hij praat.
Zijn we onze verworven onafhankelijkheid van denken en voelen weer af aan het geven, dit keer niet aan een god, maar aan o.a. zoekmachines als Google en Amazon? Verliezen we onze intuïtie over wat goed voor ons is, aan de technologie, of gebruiken we die enkel voor wat nuttig is, er over wakend dat we er niet afhankelijk van worden?
Zelfkennis is en blijft de beste kennis!

Toeristen in Zuid-Frankrijk zijn ‘luide gezang’ van krekels beu

DE STANDAARD – 22.08.2018

Houdt u van het geluid van een krekel in de ochtend, als wekker op uw Franse vakantieoord? Prijs u gelukkig, want er zijn andere mensen.

In de gemeente Le Beausset, een dorp in het zuidoosten van Frankrijk, klagen toeristen over het kabaal dat ‘les cigales’, of de krekels, er ’s morgens maken.

Ze maakten hun grieven over aan de burgemeester, met de vraag om in te grijpen. Burgemeester Georges Ferrero vond de klachten zo absurd dat hij met zijn verhaal naar de lokale pers stapte.

Volgens hem beweerden de toeristen in Le Beausset dat ze elkaar niet meer konden horen door de te luide krekels. Het ‘zingen van de cigales’, zoals de inwoners het noemen, zou deze zomer luider dan anders zijn.

Naar eigen zeggen kreeg de burgemeester zelfs de vraag om insecticiden ter beschikking te stellen. Maar zijn antwoord was duidelijk: ‘Als jullie naar het zuiden komen, weten jullie dat er krekels zijn. En daar zijn we trots op!’

Een tijdje geleden ontdekte ik dat ik in het Belgisch Staatsblad stond van 22 februari 1959, 11 dagen na mijn 10de verjaardag. Justitie had namelijk mijn naamsverandering goedgekeurd: Micheline Caron werd Micheline Baetens.

Eigenlijk achteraf gezien wel jammer, want ik heb mij altijd meer een Caronneke gevoeld, dan een Baetens. Ik heb meer van moeders kant dan van die van mijn vader.
Hoe het kwam dat ik de naam van mijn moeder kreeg in plaats van die van mijn vader, heb ik al een paar maal verteld.
Mijn moeder was nog niet gehuwd met mijn vader toen ik geboren werd, want ze was nog aan het scheiden van haar eerste man. Eerst kreeg ik die man zijn achternaam, maar vermits hij mij niet erkende als zijn kind, kreeg ik de naam van mijn moeder. Een bastaardkindje! Wat een etiket!
En dit ging zo gebleven zijn indien men na verloop van tijd de wet niet aangepast had die het mogelijk maakte dat ik toch de naam van mijn natuurlijke vader kreeg. Toen de wet veranderde kon die mij  adopteren, en het is eigenlijk mijn grootvader langs moeders kant die daar heel erg op aangedrongen had. Hij heeft het jammer genoeg niet meer zelf meegemaakt.
Mijn moeder was niet blij met haar zwangerschap, en zestien maanden later evenmin met een tweede kind. Maar vrouwen hadden destijds niet veel te kiezen, en veel minder dan nu hun lot in eigen handen. Ik denk trouwens dat ze het mijn vader altijd heeft kwalijk genomen dat ze direct zwanger was en dat ze zich in de val gelokt voelde…
Moeder had nooit mogen hertrouwen en ook nooit kinderen mogen krijgen, want dan denk ik dat ze veel gelukkiger zou geweest zijn, en als vrouw veel beter tot haar recht zou zijn gekomen. Maar ja, de lessen van het leven komen vaak veel te laat…

Tegen wil en dank

Mijn moeder
heeft geen mooi leven gehad.
Ze had niet mogen trouwen
en kinderen krijgen
tegen wil en dank.

Ze had nu moeten geboren worden,
dan was ze een openhartige vrouw geweest,
en niet levenslang
gebonden aan handen en voeten
tegen wil en dank.

Micheline Baetens – 21.08.2018

Dit bericht vond ik vandaag terug op Facebook, het dateert van dag op dag drie jaar geleden.

Micheline Baetens
21 augustus 2015 om 10:58 ·

Wat ik het meest mis, is samen van dezelfde dingen genieten met dezelfde gevoelens. Zelden kom je zo iemand tegen.

Deze zomer is het mij bijna gelukt, maar helaas…

Hij vrijt mij op

Hij vrijt mij op
met zijn muziek,
zijn poëzie,
zijn dromen,
zijn humor,
zijn geile praat
en zijn lieve onzin.

Hij vrijt mij op
met zijn wijsheid,
zijn mededogen,
zijn begrip
en zijn respect.

Hij vrijt mij op
met zijn kwetsbaarheid,
zijn hunker
naar schoonheid,
en met zijn verlangen
naar goedheid
en naar liefde.

Micheline Baetens – 09.07.2018

Wie verliefd is verkeert in een psychotische toestand en kan geen onderscheid meer maken tussen waan en werkelijkheid. Je gaat helemaal op in jouw realiteit. Voor jou is wat je denkt en voelt levensecht, terwijl je omgeving dat helemaal anders ervaart.
Die omgeving vindt ook dat je vreemd begint te doen. Je gedrag verandert, je motivatie verandert, je hebt last van stemmingswisselingen, en bij wijlen ben je hyperactief, om even daarna de neiging te vertonen stil in een hoekje te willen wegkruipen.
Zo beschreven lijkt verliefdheid wel een ziekte, of op zijn minst een stoornis die je verhindert normaal te functioneren.
Natuurlijk is verliefdheid geen psychotische toestand! Maar het lijkt er wel heel sterk op, en daarom ook dat wie het nooit heeft meegemaakt niet kan begrijpen dat je op dergelijke wijze gaat reageren als je het goed te pakken hebt, en tot over je oren verliefd bent.
Ze zeggen dat het over gaat, meestal na een korte tijd. De hardnekkigste verliefdheid stopt na twee jaar, naar het schijnt…
Als verliefdheid een ziekte is, dan is liefde de genezende kracht, en voor liefde geldt maar één regel, en dit is meteen ook de enige regel waarin ik geloof:

Je zoenen zijn zoeter

Je zoenen zijn zoeter dan
zoeter dan honing en ik vind je
mooier en liever, liever
en aardiger nog dan de koning.
We gaan samen liggen
een eind hier vandaan
we maken van takken
van takken en blaadjes
een vloer en een dak,
dat was onze woning,
of ik was het tuintje
en jij was de tent
daar gingen wij wonen
en blijven en horen
o rep je mijn liefje
ik heb je zo graag
nu of nooit samen slapen
want we zijn er
alleen maar vandaag.

Judith Herzberg

Niet mensen, maar woorden zijn mijn beste vrienden. De woorden van anderen, mijn woorden, neergeschreven in boeken, gedichten, teksten, interviews, opinies, studies… Niet om naar te luisteren, maar om te lezen. Zelfs bij een lied zal ik eerder naar de tekst luisteren dan naar de muziek. Woorden zijn eten en drinken voor mij. Ze zijn mijn verweer en ze zijn mijn troost.
Wat je leest beklijft. Schrijven is een daad van bevestiging, en daardoor blijft wat je leest veel beter in je hoofd hangen.
Woorden kunnen ook niet vluchten als ze neergeschreven worden, terwijl een gesproken tekst zo vervlogen is. Bovendien zijn de meeste mensen slechte luisteraars.
Vandaar ook dat ik geen amateur ben van voorgelezen gedichten. Een dichtbundel moet op je bureau liggen of op je nachtkast. Zelfs op de keukentafel, alsof het een kookboek zou zijn.
Lezen doe je ook in stilte, één van de weinige dingen die we eigenlijk nog in stilte doen.

Dit

Van alles wat ik schreef
zijn dit het minste woorden.
En tel ze na, het zijn er
nog te veel: zelf houd ik van
mijn mond vol tanden,
het aaien van dit blad, de
woordenschat van mijn
twee handen, het stokken
van mijn adem als ik zeg
dat ik je hier niet kan
vertellen wie of wat ik
voor je ben, omdat papier
me in de weg zit, en ik
het juiste woord niet ken.

Bart Moeyaert

Vooral niet teveel woorden gebruiken, of onnodige woorden, de juiste woorden vooral, het is een hele kunst. Bij schrijven kan je gelukkig altijd wel schrappen, “woorden terug nemen”, en dat is een voordeel op dingen die gezegd worden, want gezegd is gezegd.

Met woorden kan je ook spelen, zoals in dit gedicht, ook van Bart Moeyaert.

Er wordt tegenwoordig ook veel te vlug geschreven, en vooral dingen waar niet lang genoeg kan worden over nagedacht. We hebben email, we hebben skype, we kunnen chatten, sms-en… het is allemaal veel vluchtiger.
Misschien moeten we daarom terug meer brieven schrijven naar elkaar, en dan vooral brieven waar we van moeten willen dat ze de eeuwigheid halen. Brieven waarin elk woord het juiste is, gemeend en oprecht. Brieven met een boodschap, een belofte die gehouden wordt, brieven die onze ware gevoelens weergeven en onze oprechte gedachten. Ook een brief schrijven moet dus een daad van bevestiging zijn, en het bewaren en herlezen waard.
Misschien zoek ik mij wel terug een correspondentievriendje…

Je wordt niet als lafaard en klootzak geboren, maar het leven kan je zodanig kraken en kneden dat je het wordt. Of zie ik dat verkeerd, en heb je altijd en overal de verantwoordelijk over en voor je eigen gedrag?
Ik heb de neiging om mededogen te voelen, want het leven kan rare toeren met je uithalen, en door je eigen onwetendheid en gebrek aan levenservaring, of gewoon door niet beter te weten, je een serieuze loer lappen.
Maar de dag dat je tot dat inzicht komt, moet je wel je verantwoordelijkheid nemen, en tot actie overgaan, om de koers te wijzigen. Doe je dat niet dan ben je inderdaad een klootzak en een lafaard.
Er is moed voor nodig, ik weet het, en veel moed, haast heldenmoed, maar wat is het alternatief? Niet kunnen leven met jezelf, en dus ook niet met de anderen? Je leven weggeven en opdragen aan iets wat niet goed voor je is, je zelfs kwaad berokkent en ziek maakt?
Wie helpt die slechte invloeden, schade en misvormingen te herstellen en wat als het niet lukt? Wie en wat helpt?
Ik heb de neiging om mededogen te hebben met ieder mens dat beschadigd werd, dus ook met een lafaard en een klootzak. En dat is altijd al zo geweest.
Tijdens mijn vrijwilligerswerk ben ik veel kwetsbare mensen tegen gekomen, ook personen waarvan ik vond, dat ze hun miserie aan zichzelf te danken hadden. Tot mijn spijt en frustratie heb ik dan ook wel moeten toegeven en inzien dat ik zelf er dus weinig aan verhelpen kon. Ze moeten het zelf willen en zelf doen! Anderen kunnen enkel wegwijzers zijn en aanmoedigers.
Blijf wel mededogen hebben met al wie je tegenkomt, want elk mens vecht zijn eigen strijd: die met zichzelf. En ik verzeker je, die stopt nooit, want het leven maakt vaak een heel slechte beurt, en blijft je loeren draaien, tot die laatste superloer waarbij je de strijd voorgoed verliest. Heb dus ook mededogen met jezelf!

Halfoogst vandaag, en dan denk ik altijd eens extra aan mijn grootmoeder, de belangrijkste vrouw in mijn leven, want zij legde mijn fundament. Ze heette Maria en ze stierf op haar feestdag, en als er iemand verdiende van in de hemel opgenomen te worden, is zij het wel, al kon ze vloeken als een ketellapper.
Foto: Op de binnenkoer bij mijn grootmoeder.
De foto is getrokken door mijn nonkel Robert, het veertiende kind van mijn grootmoeder, en het enige kind dat nog in leven is. Zes kinderen zijn volwassen geworden, de anderen zijn gestorven toen het nog baby’s waren.
Mijn grootmoeder was in tegenstelling tot mijn grootvader, een vrouw van weinig woorden, maar vloeken kon ze als de beste. Ze geraakte wees toen ze nog klein was, haar moeder stierf in het kraambed, en haar vader die achterbleef met twee kleine kindjes, maakte een einde aan zijn leven.
Ze klaagde of zaagde nooit, maar dat laatste kind dat ze kreeg op haar vijfenveertigste, was er teveel aan en werd grotendeels opgevoed door zijn oudste zus.
Mij nam ze er dan wel weer bij tot mijn zes jaar, tot mijn grootvader stierf, en de familie vond dat ik terug naar mijn ouders moest. Ik ben haar eeuwig dankbaar voor haar onvoorwaardelijke liefde en aanvaarding.
Ik was er niet bij toen ze stierf en ook niet op haar begrafenis, want ik logeerde bij een correspondentievriend in Duitsland. We hadden elkaar leren kennen via een ballonwedstrijd georganiseerd door de school, in het vijfde leerjaar. Mijn ballon was geland in Neuss, en via de school waren we met elkaar in contact gekomen.
Voor ik vertrok naar Duitsland had mijn moeder gezegd: “Ga je grootmoeder nog eens bezoeken, ze is oud en wie weet, het kan de laatste keer zijn”.
Maar ik was een overmoedige tiener en dacht niet aan sterven. Wist ik toen veel dat het leven, net als een ballonnetje, aan een zijden draadje hangt…
Op sommige plaatsen, vooral in Antwerpen vieren ze vandaag ook Moederdag. Aan hen draag ik dit gedicht op, van boer en dichter Hubert van Herreweghen, om al die tranen die moeders wenen, opdat wij zouden kunnen opgroeien tot schone mensen.

Tranen

De tranen die de moeders schreien
als noodlots onweer loeit,
daarvan groenen de weien
waarop hun nakroost stoeit.

Op dat gras, met zout gedrenkt,
grazen de beste schapen.
Meisjes en knapen,
gedenkt.

Hubert van Herreweghen

David en Audrey vieren vandaag hun kartonnen jubileum van vijf jaar samen zijn, en exact binnen een maand is dan het huwelijk om hun relatie nog hechter te maken.

Een paar foto’s van de vorige verjaardagen.Eén jaar samenDrie jaar samen.Altijd samen!

Zot van elkaar, en op naar 15 september!!!

Is ieder boek dat je schrijft, en ieder gedicht, autobiografisch? Uiteindelijk wel, en nog straffer alles wat je doet doe je uiteindelijk voor jezelf.
En wat met de dingen die je overkomen? Inderdaad daar kies je niet voor, maar je kan er wel voor kiezen wat je er uiteindelijk mee doet.
Behalve natuurlijk als je chemisch brein het van je overneemt, dan ben je overgeleverd aan willekeur. Dan heb je het niet meer in de hand
Vandaar ook dat psychische gezondheid zo belangrijk is, en mij hoef je daarvan niet te overtuigen.

En wat met verliefdheid dan? Heeft je hart en hebben je gevoelens (uiteindelijk vanuit je brein!) het dan niet van je overgenomen? Voorzeker, maar wel met jouw toestemming. Je hebt je er voor open gesteld, en ik ben maar wat blij dat ik daartoe in staat ben, want het is een feest!
Verliefd zijn maakt je sterk, veerkrachtig, positief, zelfzeker, en natuurlijk zielsgelukkig. Opeens ben je geen grijze mus meer, maar een paradijsvogel die onbevangen de vleugels durft uitslaan en hoge toppen gaat scheren, want je wordt onoverwinnelijk en ongenaakbaar.
Overmoedig? Toch niet, maar wel vollediger, scherper en feller. Alles is nu zoveel duidelijker!
Is dat dan ook liefde? Ja natuurlijk, liefde voor jezelf, liefde voor de ander, maar uiteindelijk vooral voor jezelf, want jij hebt hiervoor gekozen jij hebt hieraan toegegeven, jij wou dit. Je hebt het enkel en alleen aan jezelf te danken, en dankbaar mag je er voor zijn, want het overkomt je niet elke dag, en zelfs niet iedereen.
En wat als het over is? Verliefdheid gaat niet over! Misschien denk je dat, omdat het lijkt of het bij de ander over is gegaan. Maar wellicht komt dat, omdat het noch verliefdheid, noch liefde was, maar enkel lust en zelfbevrediging, zonder rekening te houden met de ander.
En wat met liefdesverdriet? Wel ja, dat zal je er moeten bijnemen. En dat gaat dus wel over, uiteindelijk…
Maar verliefdheid, neen nooit, in nog geen duizend jaar! Want wie verliefd is, is dat uiteindelijk op de liefde en het leven, zoals dat uiteindelijk zou moeten zijn.