“Wie goed doet, goed ontmoet.” Daar geloof ik niet in, in elk geval nog nooit ondervonden dat het zo is.
“De raven zullen u geen brood brengen.” Daar geloof ik dus wel in: iedereen moet voor zichzelf zorgen.
Ik ben zojuist bezig geweest met de reacties terug te lezen die ik tot nu toe op deze website gekregen heb. En ze zijn vernietigend voor de menselijke geloofwaardigheid. Hoe hoger de woorden, hoe lager ze kunnen vallen!
Dat doet een mens geen goed, want het steelt de zon uit je ogen, en legt een koud verband rond je hart. Hoe vlug iets niet meer waar is, doet je wankelen, brengt je uit je evenwicht en maakt je moedeloos. Je gaat er bovendien je eigen minder graag door zien, en dat is misschien nog het ergste…
Ik heb vandaag ook mijn facebook account (tijdelijk?) gedeactiveerd, omdat ik er mistroostig van wordt. Wat is echt en wat is fake, wat is van waarde en wat niet? Oppervlakkigheid troef, lijkt me. En daar heb ik wel eventjes genoeg van.
Ben ik dan beter dan rest? Wellicht niet, maar zeker is dat ik niet kan faken, en nog minder met fake gedrag kan omgaan. Dus terug naar af, en in mijn eentje zoeken naar wat meer zingeving, ook al zijn we dan weer een stukje meer alleen.
Ik heb een adres, heb een telefoon, heb een emailadres en heb dit blog. Dus wie mij echt genegen is, weet mij wel te vinden, en anders is dat ook maar zo. Beter echt en minder, dan kitsch met hopen!

Souvenirs van een mooi verhaal zonder Happy end!
Het duurde een zomer lang, in de herfst van ons leven, en eindigde met een hoogtepunt op de dag dat het definitief had moeten beginnen.
Het was mooi, het was echt, en het was misschien daarom ook onmogelijk…

Als de liefde

Als de liefde
onmogelijk is
is het enige
wat je voor de ander
kan doen
die laten gaan
voordat ook
de liefde zelf
verdwijnt.

Micheline Baetens – 19.07.2018

Slechts drie maanden lang…

Soms denk ik, als het al een tijdje geleden is, ik zal het niet meer kunnen, het zal op zijn. Maar dan schrijf ik er weer een paar na elkaar. Hoe en van waar het komt weet ik niet, ge kweekt dat zeker, in je onderbewuste, of het is een afwijking, zoals een vreetbui, of iets dat je inademt en dan ook weer uitademt.
In elk geval het wordt mij geschonken, en het kost mij geen enkele moeite. En het is er altijd geweest.
Ik weet niet waar andere mensen die schrijven hun “inspiratie” vandaan halen, maar bij mij is het gewoon iets dat er ineens is of niet is, een extraatje van het brein, of van ik weet niet wat, een zucht die vijf minuten duurt en waarna je dan weer oplucht adem haalt.
Ik ben er in elk geval telkens erg blij mee, een beetje hetzelfde gevoel dat ik heb als ik na drie maanden terug een eitje van mijn kippen vind!
Ik heb het over gedichten schrijven natuurlijk. Waarschijnlijk is dat voor mij de meest voor de hand liggende manier van communiceren met de wereld.
Het werkt in elk geval bevrijdend, en dus als ik er geen meer zal schrijven, zal dat dan betekenen dat ik volledig vrij en in harmonie ben? Gelukkig reken ik daar niet teveel op, en dat zie ik ook nog zo vlug niet gebeuren.
Laat mijn maar worstelen met het leven, dat is blijkbaar veel minder vervelend dan met een uitstreken gezicht rondlopen en ze allemaal op een rijtje hebben!

Dit weekend waarschijnlijk de laatste zomerdagen, zegt men, maar niet getreurd, het was in veel opzichten een rotzomer.
Vooral augustus 2018 was een maand om zo vlug mogelijk te beëindigen en te verwerken.
Nog een weekje te gaan, met donderdag eindelijk een afspraak met de psychiater, want ik moet dringend eens alles wat er de laatste tijd gebeurd is op een rijtje kunnen zetten.

Bij alles wat mij overkomt weiger ik mij echter als een slachtoffer te gedragen, en anderen de schuld te geven.
Je leeft nu eenmaal onder mensen, en daarbij kan alles anders uitpakken dan je gewild had. Het risico dat het misloopt is veel groter, dan de kans dat het allemaal uitpakt zoals je het had gewild.
Wil je niet gekwetst en teleurgesteld worden door mensen, sluit je dan af van de wereld, kruip in een glazen torentje, want geen van de personen die je tegenkomt op je pad houdt de belofte in dat ze ook willen en gaan doen wat jij verlangt. Ook al beweren ze van wel!
Kan je dan niemand vertrouwen? Toch wel, maar het blijven maar mensen, en die zijn kwetsbaar, die ontbreekt het soms aan moed en kracht om tot een goede einde te brengen wat ze je beloofd hebben. Soms ontbreekt het ook jezelf aan moed en kracht. Daar moet je altijd en overal rekening mee houden.
Maar hen of jezelf dat verwijten en schuldigen zoeken is verloren energie en brengt je geen stap korter bij je doel. Vaak is loslaten en opgeven de enige mogelijkheid.
Wel heel erg moeilijk hoor, en pijnlijk. Maar je daarbij en daardoor tot slachtoffer degraderen is jezelf onwaardig! Je hebt gespeeld, en je hebt verloren, maar daar kan het spel niet aan doen, of beter – en dit keer in mijn geval – daar kan de liefde niet aan doen.
Dus volgend jaar een andere en betere zomer, en ondertussen hopelijk genieten van een alles relativerende herfst.

Toch raar dat brein van mij! Je kan zien dat het bijna terug school is, want ik heb vannacht gedroomd dat ik een balpen ging kopen van 763 euro, en dat iemand mij probeerde de studierichting Snit en Naad te laten kiezen, terwijl ik alleen maar wou schrijven.
Nu is het wel zou dat ik de richting Snit en Naad – de Familiale zoals die afdeling destijds genoemd werd – gevolgd heb, en dat was inderdaad geen vrije keuze, maar ik heb die moeten maken omdat ik heel slecht in wiskunde was. Zou ik daar nu nog altijd mee in mijn maag zitten?
Ik vond het destijds wel een minderwaardige richting, maar wel met glans doorlopen en altijd eerste van de klas. In het laatste jaar, toen de diploma’s uitgereikt werden kreeg ik er nog eens speciale prijs voor ‘Volharding’ bovenop.
De bollebozen, die zaten wel in de Middelbare afdeling, dus die konden wel rekenen, maar ik was werkelijk een dikke nul in dat vak. Ik heb er trouwens nog altijd moeite mee, en men heeft mij eens gezegd dat zoiets “dyscalculie” noemt. We zullen het dan daar maar op steken zeker?
https://nl.wikipedia.org/wiki/Dyscalculie

Nog een weekje en het is weer 1 september en “terug naar school”. Ik benijd ze, want ik vond dat de spannendste tijd van het jaar, en een feestdag! Niet om de nieuwe boekentas of zo, want ik heb mijn ganse schooltijd met één boekentas gedaan, een echte ledere die regelmatig naar de schoenmaker ging om hersteld te worden, maar om de nieuwe boeken en schriften. En om de leerstof en om de leerkrachten!
Voor mij was dat de beste omgeving waarin je als kind kon vertoeven. Als je bovendien dan ook nog in een kasteel naar school mag gaan, in een groene omgeving, met een vijver en een boomgaard, is dat ideaal voor een creatieve geest.

Op school kon ik mezelf zijn, en was ik als kind geliefd. Af en toe kreeg ik zelfs een hoofdrolletje! Zoals toen ik in de kleuterklas zat en als ballerinaatje in mijn eentje een dansje mocht doen, tijdens het schoolfeest op dat grote voetbalveld.
Eeuwig dankbaar ben ik mijn schooltijd, en alles wat daarmee te maken heeft, want dat heeft voorzeker het meeste invloed gehad op wie ik uiteindelijk toch geworden ben.

Soms heb ik het gevoel dat ik via mijn website aan het vechten ben voor mijn geluk. En misschien is dat ook wel zo.
Gisteren op de markt in Overijse, zat er bij boekhandel De Standaard een schrijfster haar boek aan te prijzen. Ze sprak mij aan, en ik heb laten vallen dat ik zelf een blog heb op internet met o.a. mijn gedichten.
Ze vroeg mij waarom ik nooit gepubliceerd heb, vermits ik al zo lang schrijf. “Daarvoor is alles te persoonlijk”, antwoordde ik, “en ik zou het gevoel hebben dat ik zijn ziel aan het verkopen ben.” Ze heeft mijn naam genoteerd en ze ging eens googlen.
Publiceren is niet mijn doel, en ook niet de reden waarom ik schrijf, maar als ik er ooit iets van verwacht, is het wel, om er gelukkiger door worden.
En een gevecht is het ook wel een beetje, een gevecht om begrip, meer liefde en verstandiger, gezonder, opener, vrijer… te leven. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor wie daar naar op zoek is.
Mekaar den duvel aandoen, daar zijn we sterk in, maar mekaar deugd doen, is blijkbaar iets wat veel te weinig opkomt in ons hoofd. Het is nochtans niet moeilijk, want iedereen heeft dezelfde behoeften, ook al beseffen de meeste de onder ons dat niet, en verliezen zij zich in namaak geluk.
De grote vereiste om echt geluk, echte liefde, echte vriendschap, echte voldoening uit het leven te halen, is EERLIJKHEID. Altijd en overal! En zeg nu zelf, hoeveel zijn er die dat durven, eerlijk en oprecht zichzelf zijn?

Mijn blog en mijn gedichten, zijn stille getuigen dat er nochtans geen heldenmoed voor nodig is, om je wereldwijd – www – te tonen zoals je bent, want ik heb tot nu toe nog geen enkele boze of kwetsende reactie gekregen. Integendeel!

Deze namiddag naar de Druivenfeesten in Overijse geweest. Eerst de Stationstraat doorlopen met zijn rommelmarkt, en zo naar Den Blank getrokken om de fototentoonstelling te zien, waar ook een foto tussenhangt met Audrey tijdens haar Vrijgezelle dag.

https://www.nieuwsblad.be/cnt/blmva_03680810?pid=7384367

Op de markt dan lekkere karakollen gegeten, want dat was al lang geleden, en ze waren prima klaargemaakt.

Daarna terug naar boven, naar de kerk, en in De Met een cappuccino besteld en familie, oude buren en een kennis van jaren tegengekomen. Op het Justus Lipsius plein was “Vlaanderen zingt” aan de gang, en dus zat ik ook meteen tussen de juiste ambiance.
Die kennis dat is wel een heel ongewoon verhaal, want wij weten niet meer waar en hoe wij elkaar de eerste keer ontmoet hebben.
Zij noemt ook Micheline, is een jaartje jonger, en in de loop van ons leven zijn wij elkaar een drietal maal tegengekomen, en telkens was dat een heel toffe ontmoeting en vrolijk weerzien. Maar hoe we elkaar ooit hebben leren kennen daar zijn we nog altijd niet achter gekomen.
Dit keer hebben we wel telefoonnummers uitgewisseld. We hebben zoveel gemeen, en niet alleen onze voornaam maar ook ongeveer dezelfde levensloop, behalve dat zij nu al jaren gescheiden is en ik dus al een tijdje weduwe. Beiden hebben we één zoon, en beiden zijn we voor een deel opgegroeid bij onze grootmoeder.
We hebben zitten vertellen en schaterlachen met elkaar alsof we de intiemste vriendinnen zijn, elkaar elke dag zien, en geen geheimen hebben voor elkaar.

Het was een heerlijke namiddag, en dus voor herhaling vatbaar. Een dikke dankjewel aan David die voor taxi speelde en ondertussen hier in de tuin de plantjes gesnoeid heeft.
Wat ben ik toch een verwend nest!

Ik laat zelden een politicus aan het woord op deze website, maar dit keer maak ik een uitzondering voor Zuhal Demir, want dit kan niet genoeg gezegd worden, zolang vrouwen onderdrukt en gediscrimineerd worden door om het even welke godsdienst.

Vrouwenrechten zijn belangrijker dan religieuze rechten

Ik wil in het hoofddoekendebat terug naar de basis. En dat is de fundamentele ongelijkheid tussen man en vrouw. We gebruiken graag het woord lichaams-bedekende kledij, maar het gaat om vrouw-verbergende kledij. Meisjes moeten minder gezien worden. Dat is de doctrine die daar achter schuilt. Meisjes worden verantwoordelijk gesteld voor het seksueel gedrag van mannen. Ze dragen de eer van de familie tussen hun beentjes. In regel vanaf hun eerste menstruatie, in de praktijk steeds vroeger.
Die vrouw-verbergende kledij is een uiting van fundamentele ongelijkheid in het denken, die in de hoofddoek, burkini, hijab naar buiten komt. Hoofddoeken beperken meisjes. In kansen, ontwikkeling en in zelfbeeld.
Stel u voor dat er een politieke partij met dergelijke voorstellen zou komen aandraven? We zouden collectief geschokt zijn om die discriminatie. Terecht. Maar blijkbaar vinden sommigen dat wel normaal als het om een religie gaat. Ik wil iedere religie respecteren, maar als ze ingaat tegen gelijkheid van mannen en vrouwen, moet ze zich aanpassen.
Sommigen willen zichzelf wijsmaken dat meisjes dat uit vrije keuze doen. Dat kan pas kloppen als ze ook kunnen proeven van de vrijheid om geen hoofddoek te dragen. Meisjes die vanaf hun 10 jaar of (veel) jonger verplicht worden om een hoofddoek te dragen, hebben geen vrije keuze op 14 of 16 jaar. De school is de ideale omgeving om gelijkheid te promoten. Progressieve moslims zijn het met mij eens. Waar is iedereen zo bang voor? Dat ze die hoofddoek misschien niet vrijwillig dragen?
Draai het eens om: is het aanvaardbaar dat we in naam van tolerantie meisjes discrimineren? Op de schoolbanken dan nog?
Met het onverdoofd slachten hebben we terecht dierenleed belangrijker beoordeeld dan religieuze rechten. Mag dat nu ook met vrouwenrechten?

Ik vind dit zo een mooie zelfgenomen foto, dat ik hem zomaar hiertussen zet. Het zijn “konijnenbekjes”, wilde bloemen, en staan momenteel in mijn tuin. Ik hou van alle gele wilde bloemen, zoals sleutelbloemen, boterbloemen, dotterbloemen, pissebloemen…
Welke de juiste bloemennaam is weet ik niet eens, en op google is het woord konijnenbekjes zelfs niet bekend, dus als iemand mij kan helpen de juiste benaming en wat meer informatie over de plantjes zelf te vinden, zou dat mij veel plezier doen. Ook in de dikke van Dale heb ik niets gevonden…

Veel problemen in mijn leven heb ik opgelost door te schrijven. Naar de gemeente, naar de spoorweg, naar de krant, naar wie mij onrecht aandeed, naar wie onbereikbaar was, naar wie mij machteloos maakte…
Maar ook naar wie van mij hield, wie mij dankbaar maakte, wie goed voor mij was, wie mij respecteerde…
Mijn grote mond heeft mij vaak in de problemen gebracht, maar dat deed schrijven nooit Het is mijn medium om gehoord te worden, om iets goed te kunnen uitleggen en te doen begrijpen.

Zojuist hoorde ik iemand op tv zeggen: “Schrijf een meesterwerk, en je leeft eeuwig.” Een meesterwerk zal ik hoogstwaarschijnlijk niet geschreven hebben bij mij dood, en eeuwig leven zal ik dus niet. Maar beter geleefd zal ik zeker, en meer bekomen hebben ook, door te schrijven.
Wat er ook van zij, schrijven is een goed gereedschap voor iemand die averechts, eigenzinnig en hevig van natuur is. Want meestal, en zeker tegen de meeste mensen, hou ik maar beter mijn mond, want mijn woorden schuiven nogal gemakkelijk uit, zijn vaak te direct en te onverschrokken voor mijn omgeving. Zelfs het sterke geslacht schrikt vaak van zoveel openhartigheid!
Hier en daar loopt er gelukkig nog een zeldzame ziel rond, die geen franjes hoeft, en mij en mijn woorden dus neemt zoals ze zijn. Iemand die genoeg humor en relativeringsvermogen heeft, iemand die tegen een stootje kan of nieuwsgierig genoeg is om mijn monologen te blijven aanvaarden.
Ik weet het, zwijgen kan niet verbeterd worden. Voor mij is het echter schrijven dat niet kan verbeterd worden. Dus zwijgen we, zodat we kunnen schrijven!