Hopelijk moet ik de 15de september hier niet aan denken, want dan krijg ik gegarandeerd de slappe lach!

“Is het een Quiz?” Hilarisch!!!

Nog nauwelijks 10 dagen, en het is zover. Dan treden Audrey en David in het huwelijk in de trouwzaal van het Gemeentehuis van Overijse.

Zelf ben ik er ook gehuwd op 19 december 1968, dus 50 jaar geleden.

Inkom 60 euro! En je sloefkes niet vergeten!!!

En neen, de kerk, die doen we niet, die wekker zal niet afgaan dus!

Voor alle duidelijkheid, het is David zelf die mij deze filmpjes doorgestuurd heeft, dus de druk is al van de ketel, en het belooft een ontspannen en gezellige dag te worden voor jong en oud, onder familie en vrienden, zonder veel poespas, maar vooral met heel veel warmte en liefde.

Wat is dat toch hardnekkig, liefdesverdriet. Vanmorgen niet in bed kunnen blijven liggen, en met een gejaagd gevoel opgestaan, om bezig te kunnen zijn, en afleiding te zoeken.

Gaat dit ooit over? Of hoe diep moet dit wel zitten?

En nu dan die afleiding zoeken in een film, een boek, op internet, om dan te constateren dat het lijkt of de rest van de wereld dit met opzet doet, de herinnering levendig houden. Want afleiding is er niet.

Is er dan troost? Als het een troost is dat we gezond zijn, kunnen doen en laten wat we willen, de zon af en toe schijnt, dat er koffie is en ander aangenaam gezelschap, ja, dan is er troost.

Maar het gevoel dat je maar half leeft blijft.

Zou een sorry helpen? Misschien wel. En kwaad worden? Misschien wel, maar hoe doe je dat dan. Zal de tijd helpen? Dan wel héél traag, vermoed ik.

Het lijkt erop dat je van de liefde moet afkicken als van een drug, met vallen en opstaan. Wat je het meest schijnt te missen, is echter niet de roes, de passie, de harttocht, maar in de eerste plaats de aandacht: weten dat er iemand was voor wie je er toe deed. Ik denk dat dat het verslavends werkt.

Aandacht is trouwens het mooiste geschenk dat je aan iemand kan geven, en daarna ontwaakt al de rest. Aandacht is de eerste stimulans om lief te hebben, de voedingsbodem of iets al dan niet een relatie wordt. En vooral de juiste aandacht, aandacht voor wat belangrijk is.

Je gaat er niet dood aan, aan liefdesverdriet, maar je sterft wel een beetje, een deel van jou sterft een beetje …

Zopas een film van Woody Allen bekeken: Vicky Cristina Barcelona.

De vader van het hoofdpersonage is een dichter die weigert zijn poëzie te publiceren, want hij haat de wereld die nog altijd niet heeft leren liefhebben. En inderdaad, ook in de film merken we hoe moeilijk dat is, omdat we wispelturig, nooit voldane wezens zijn, met ook nog een karrevracht taboes en vooroordelen.

Al die verborgen en verdrongen verlangens en onvervulde dromen waarmee mensen in een relatie stappen in plaats van te aanvaarden dat elke structuur kan veranderen en aangepast worden, zijn de dooddoeners van de liefde.

Blijkbaar lijken enkel dichters contracties te begrijpen en te aanvaarden, en de poëzie staat er inderdaad bol van!

Zo zou alleen onvervulde liefde romantisch en onevenaarbaar zijn, en enkel de pijn van het zijn, het leven de moeite waard maken.

“Goed bezig, Micheline”, denk ik dan. En ja, eigenlijk zit er veel waarheid in. Hoe dieper de groeven in ons hart, des te voller het gemoed, en des te voelbaarder elke ervaring, wat samengaat met het besef dat niets is wat het lijkt.

Maar als niets is wat het lijkt, is het dan wel iets?

“Een contradictie is een onvervulbare propositie want het is niet mogelijk de propositie waar te laten zijn”, leert Wikipedia ons.

Is een onvervulde liefde, dan wel liefde? Hoe kan iets wat onvervuld werd, ooit iets geweest zijn?

Vraag het de dichter, want enkel hij schijnt blijkbaar het antwoord te weten…

Lepeltje

Sinds ik met je wakker word
als in een la die leeg is
op ons tweeën na,
is wat er morgen komt
ondergeschikt aan
wat vandaag al is begonnen.
We gaan met een bepaalde
logica eerst af hoe wij
vandaag weer samenhangen.
Dit is jouw been, dit is
mijn rug, mag ik hem nu
van jou terug, en wat ik
verder zou verlangen
is dat we opstaan, en
ons leven vanaf hier
hervatten, met jou dan
naast mijn hart onder
mijn arm – ik hou
je tot vanavond warm,
totdat je slaapt en daarna
wakker wordt als in een la,
leeg op ons tweeën na.

Bart Moeyaert 
Uit: “Verzamel de liefde”

“Het is nooit te laat om te worden wie je had kunnen zijn.”
Dit komt uit de film “Away From Her”, die ik zopas gezien heb, en voor mij is dit een waarheid als een koe.
Er worden in die film nog wel meer zinnige dingen verteld, zoals: “Je weet nooit hoe de dingen gaan lopen.” En ook dat is waar.
Weinig van wat ons overkomt hebben we zelf in de hand. Als je merkt hoe mensen op het einde van hun leven toch totaal iemand anders kunnen worden, en totaal nieuwe dingen gaan doen, omdat ze Alzheimer krijgen, besef je hoe weinig je je eigen leven in de hand hebt.
Zelfs dement worden mensen verliefd op iemand anders dan de man of vrouw waar ze de helft van hun leven mee getrouwd zijn geweest, en ze gaan zich onthechten, om zich aan een totaal onbekende dan wel weer hechten. Ze beslissen dat niet eens zelf, hebben het niet in de hand, maar worden gedreven door iets dat buiten hun eigen wil ligt, die ze schijnbaar niet meer hebben.
Of toch, heb mensen nog wel zoiets als een wil, een verlangen, een gedrevenheid, ook al speelt hun brein dan de baas over het vermogen om zelf beslissingen te nemen?
Een prachtige film, en ook een prachtig liefdesverhaal. Hoe mensen tot het einde hunner dagen, trachten om elkaar gelukkig te maken, door elkaar los te laten en toch gehecht te blijven.

Liefde stopt niet op bevel! Als het liefde is geraak je nooit iemand kwijt waarvan je houdt. Dan kent liefde geen tijd, en geen nu en later, ze is.

Natuurlijk

Natuurlijk
hou ik nog
van die man.

Wat moet ik
anders
en hoe kan ik
dat dan?

Micheline Baetens – 03.09.2018

Zopas naar de laatste Zomergasten van 2018 gekeken, met Esther Perel.
https://www.facebook.com/VPROZomergasten/videos/526156484463923/

https://www.facebook.com/VPROZomergasten/videos/583812222037312/

Esther Perel is een Belgisch-Amerikaanse psycho-therapeute die kantoor houdt in New York City. De afgelopen tien jaar reisde ze de wereld rond en interviewde honderden koppels die te maken kregen met ontrouw in hun relatie.

Haar eerste boek Erotische Intelligentie verscheen in 2007.

In haar nieuwste boek Liefde in Verhouding onderzoekt ze het conflict in relaties tussen de zoektocht naar zekerheid en avontuur.

Haar TEDTalk Rethinking Infedelity over een andere kijk op ontrouw werd meer dan 20 miljoen keer bekeken.

SInds 2017 maakt ze ook de razend populaire podcast Where should we begin . Daarin analyseert ze koppels en hun relatieproblemen. Ze geeft ook digitale workshops voor koppels met relatieproblemen.

Het boek dat haar leven heeft bepaald is De zin van het bestaan (uitgeverij Acco) van de Oostenrijkse neuroloog, psychiater en holocaust-overlever Viktor Frankl. Ook haar ouders overleefden tientallen kampen. Na de oorlog ontvluchtten ze Polen en kwamen in ons land terecht. Ze bouwden een leven op in Leuven om zich daarna in de Abdijstraat in Antwerpen te vestigen waar ze een kledingzaak hadden.

Ze heeft een lijst van 150 films over overspel. In haar top drie staat ‘Love Actually’ (2003) met Emma Thompson waarin de muziek van Joni Mitchell een belangrijke rol speelt.

Esther Perel was erg onder de indruk van het nummer 1-800-273-8255 van Logic dat genomineerd werd voor de Grammy’s. Daaruit blijkt hoeveel millenials worstelen met zelfmoordgedachten. Heb je vragen over zelfdoding? Dan kan je terecht bij de Zelfmoordlijn op het gratis nummer 1813 en op de site www.zelfmoord1813.be.

BOEKEN:

Erotische intelligentie

Een vaste relatie geeft zekerheid, maar hoe houd je het spannend?
De meeste mensen zoeken zekerheid in hun relatie. Ze willen een betrouwbare, monogame partner die ze door en door kennen. Maar een intieme en gelijkwaardige relatie leidt niet noodzakelijk tot een goed seksleven. En juist het ontbreken van erotiek kan een relatie onder druk zetten.
In onze huidige maatschappij zijn de belangrijkste waarden die we nastreven in een relatie: gelijkwaardigheid, vertrouwen en eerlijkheid. Deze waarden zijn echter dodelijk voor een opwindend seksleven, dat juist gebaat is bij machtspelletjes, oneerlijke voordelen en verleidelijke manipulaties. Perel neemt ons mee in deze paradox tussen liefde en lust en toont aan dat intimiteit en erotiek goed samen kunnen gaan in een sterke relatie. Als psychotherapeut heeft ze veel stellen met deze problematiek behandeld. In dit heldere, soms provocerende boek, dat werelijk oplossingen biedt voor een probleem waar veel mensen tegenaan lopen, put ze uit de rijke ervaring die ze in haar praktijk heeft opgedaan.
Esther Perel woont in New York en heeft een eigen praktijk als psychotherapeut. Ze is geboren in België en spreekt vloeiend Engels, Duits, Frans, Spaans, Italiaans, Hebreeuws en Nederlands. Liefde in verhouding

Ontrouw is een verlangen naar liefde buiten de deur. De verboden liefde wordt vanuit verschillende standpunten bekeken. Doel is ook een positief gesprek over dit beladen onderwerp. Wat zijn de facetten van een verhouding? Opvattingen over ontrouw zitten vast in onze culturele psyche. Verhoudingen en geheimen horen bij elkaar. Dit boek gaat ook over hartstocht en verraad. Overspel is van alle tijden, maar hoe deze wordt beleefd of geduid, hangt af van plaats en tijd waar het drama plaatsvindt. Hillary Clinton is een voorbeeld. Wat ontrouw is, wordt zeer verschillende gezien. In deze tijd zijn verhoudingen niet meer wat ze geweest zijn. Alles wat met vreemdgaan en ontrouw te maken heeft, wordt in dit boek beschreven. Zoals de prijs van ontrouw, maatregelen van herstel, jaloezie, wraak, het dilemma van de liefde, een kind uit een verhouding, lust en verlangen. Gedegen, gedocumenteerd met veel casuïstiek en met een uitgebreid register. Aanbevolen voor een brede doelgroep.

Bedankt Esther Perel, ik voel mij bevestigd in hoe ik over vele zaken denk en dat doet écht deugd. En ik ben gelukkig geen overlevende, maar een levendige!

Een paar films die door aangeraden werden: I,Tonya, Call me by your name, A walk on the moon en Away from her.

Nog een naam om te onthouden is Salvador Minuchin. Hij was haar voornaamste leermeester. Van hem komt de uitspraak “Zekerheid is de vijand van de verandering.” Wat ik eigenlijk al wel wist…

https://translate.google.be/translate?hl=nl&sl=en&u=https://en.wikipedia.org/wiki/Salvador_Minuchin&prev=search

David en ik hebben vandaag de kinderkamer leeggemaakt! Wat de nieuwe bestemming ervan wordt weet ik nog niet, maar er kan in elk geval nu al eens iemand in blijven slapen. Een vriend of vriendin zijn altijd welkom, en wie weet, later misschien een kleinkind.
Een student in huis pakken, zou misschien ook een goed idee zijn. Ik woon hier direct aan de trein en ze kunnen dus zowel naar Brussel als naar Ottignies en van daaruit eventueel ook naar Leuven of een andere grote stad. Zou wel tof zijn, ik als kotmadame!
En liefst een mannelijke student, heb me altijd beter verstaan met jongens dan met meisjes. Ik was trouwens blij dat ik destijds een zoon kreeg, en niet een dochter zoals de gynaecoloog gezegd had.
Ik kan dus nog alle kanten op met die kamer. En met die kamer alleen niet! Wie weet welke plannen er nog in mijn hoofd aan het rijpen zijn!
Het is vandaag trouwens 1 september, terug naar school dus. En vandaag ook terug naar Facebook, maar een Facebook light, want ik ben erop uitgekeken. Liever mensen van vlees en bloed die je in de ogen kan zien.
Dus wie eens aan de spoorweg wil logeren is welkom. Af en toe zijn er nog nachtelijke werken aan de ijzeren weg, maar doorgaan is het hier rustig, en het gezelschap is aangenaam en interessant.
Wees welkom!

2018 was ook de zomer van buxusmotten, ze hebben alles kapot gevreten! De schone schijn dat een tuin op een park moet lijken is daarmee afgevoerd, en een stukje lelijkheid en onnatuurlijkheid daardoor de wereld uitgeholpen. Leve de buxusmot!

31 augustus, vandaag de laatste vakantiedag. De zomer is er bijna aan voor de moeite, nog een paar weken droogte, misschien op  mijn feestdag nog het nazomertje van 29 september, en naar l’été Indien kunnen luisteren met de zon op de eerste herfstkleuren.

15 september den trouw van Audrey en David, die de laatste voorbereidingen treffen om er een mooi feest van te maken, en dan valt ook voor hen alles weer in de dagdagelijkse plooi.

Alhoewel, Audrey heeft ondertussen ook een nieuwe job gevonden en na een opzeg van een goeie twee maanden begint ze de eerste week van november voor een andere winkelketen te werken.
En dan is het al bijna winter, een seizoen dat mij het minst ligt, vooral rond de feestdagen, en misschien zal het dit jaar wel extra lastig zijn. Triestiger dan de afgelopen weken kan het echter moeilijk worden, of er moeten nog groter drama’s gebeuren.

Dus bijna voorbij die hete zomer, die eventjes liet dromen, maar uiteindelijk verschroeiend was.
Soms heb ik bij dat alles ook het gevoel dat mijn leven voorbij is, en de kans op een gelukkig einde verkeken. Geen verrassingen meer, geen nieuwe uitdagingen, geen hoogtes en laagtes meer, maar een vlak parcours zonder hindernissen, dat geen enkele inspanning vraagt, en een ritje van niks wordt. Eindeloos saai lijkt mij dat, en ik wil een avonturen editie!

Natuurlijk geeft de psychiater geen antwoord op alle vragen die ik me stel, want wie beter dan ik kent mezelf? En hij weet ook, dat ik de antwoorden al wel een tijdje weet, ik moest ze nog enkel kunnen uitspreken, en een spiegel voorgehouden krijgen, die mij in staat stelde om te reflecteren en onder ogen te zien.
Het verdriet en de ontgoocheling zal ik nu de tijd moet geven om uit te doven. De pijn zal mij nog doen trachten en de spijt me doen treuren, maar ook dat zal slijten. En wellicht vind ik dan mijn levenslust, energie en geloof weer helemaal terug, om weerom kwetsbaar te durven zijn, en voluit te kunnen genieten van elke dag.
“Sterk en gevoelig zijn een twee-eenheid”, zei de psychiater. Ze gaan hand in hand. Ze gaan samen, want wie niet gevoelig is hoeft ook niet sterk te zijn, en enkel zij die sterk zijn, durven ook gevoelig zijn.
Aan mijn ganse levensverhaal dat ik gedurende dertig jaar aan de psychiater verteld heb, werd nu een postscriptum toegevoegd. Niet als patiënt, maar als iemand die haar problemen wel zelf kan oplossen, ook al zijn ze hondsmoeilijk en zeer pijnlijk.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Postscriptum
Want dit keer heb ik de agressie niet tegen mezelf gekeerd, heb ik de pijn aangekund en het verdriet toegelaten, is het gepermitteerd van het verlies te verwerken, is de situatie niet verlammend geworden, want ik heb durven bloeden met open aderen en wenen met hart en ziel.
Ik kan het vanaf nu wel terug alleen aan, denk ik. Want ik weet tenslotte beter dan wie ook wel zelf alle antwoorden te vinden op mijn eigen vragen.
Laat nu de herfst maar komen, ik ben er klaar voor!

De Druivenfeesten in Overijse zitten er weer op voor een jaartje.

Vandaag stuurde David mij een filmpje door over de Druivenfeesten van 1982. Vanaf minuut acht begint het interessant te worden, voor wie het wil bekijken.

Ontdek de o.a. oud-burgmeester Brankaer, de vader van Dirk, en ook een jonge Schamp, die nu voor de verkiezingen van 2018 een nieuwe partij heeft opgericht “Bewust”. Ook minister van Landbouw Gaston Geens, en de burgemeester van Hoeilaart Vic Laureys zitten mee aan tafel.

Mijn leraar (Duits en Frans) en mentor voor het leven, Louis Dewilder speecht als schepen van feestelijkheden. En ik herken ook Marcel Boon, oud-leerling van ’t Kasteeltje.

Als kind heb ik meermaals meegedaan aan de Druivenstoet, en rond mijn veertigste heb ik in opdracht van Louis Dewilder 50 druiventrosjes geklost voor de serristen van Overijse, die dat als geschenk kregen tijdens de feesten van dat jaar. Ik ben er een half jaar mee bezig geweest.

David werd dit jaar ook werd gekiekt. Blijkbaar vinden ze hem wel elk jaar te vinden, want verleden jaar haalde hij ook de gazet.

Opstap met vrienden en met Audrey natuurlijk!

En deze onderstaande foto is van een jaartje geleden denk ik toen hij samen met Audrey de stand van toneelgroep TROS bevolkte.
Echte vedetten en nu toch ook al een aantal jaren echte Overijsenaren, en sinds kort is David dan ook nog eens serrist geworden! Volgend jaar misschien gaan voor ambassadeurs?!
https://nl-nl.facebook.com/druivenambassadeur/

Vandaag een kop in de krant:

Familie en buren kunnen niet vatten wat jonge moeder van drie bezielde: “Ze had alles om gelukkig te zijn. Ze stráálde ook.

Wat weten wij van de ander? Niets!

Een jonge vrouw doodt haar drie kleine kinderen en probeert daarna zelfmoord te plegen, en iedereen denkt en praat met ongeloof over de feiten.

Ik niet, want die dingen gebeuren, en de afgelopen jaren steeds meer en meer.

Dertig jaar, moeder van drie jonge kindjes waarvan het jongste drie maanden, als beroep verpleegster, pas gebouwd, en waarschijnlijk naar buiten toe het perfect gelukkig gezinnetje. Als je dat op je dertigste al allemaal voor elkaar hebt, en dan verwonderd zijn dat iemand het niet meer aankan?!

Onze maatschappij eist veel van ons, en zelf eisen we soms nog meer van onszelf, dan hetgeen anderen van ons verlangen. Je uiterste best doen om zo goed mogelijk proberen te voldoen aan wat in ons hoofd het perfecte leven is, terwijl we daarvan alsmaar ongelukkiger lijken te worden.

Tot die fatale dag, dat die ene druppel die al volle emmer doet overlopen, en wij maar één uitweg meer zien.

3 zelfdodingen, en 28 suïcidepogingen per dag in Vlaanderen.
https://www.zelfmoord1813.be/feiten-en-cijfers/cijfers-over-suïcide-en-suïcidepogingen

Ik blijf zelfmoord een falen van de maatschappij vinden en onze samenleving lijkt steeds dodelijker te worden, ook al gaat de geestelijke gezondheidszorg er op vooruit, en vinden steeds meer en meer mensen de weg naar een psychiater of psycholoog.

Wat moet er dan nog gebeuren? Anders gaan leven en anders gaan denken. Op mensenmaat! En echt om elkaar geven in plaats van elkaar enkel maar leuk te vinden. Praten met elkaar, luisteren naar elkaar, er zijn voor elkaar, zodat dat spreekwoord van gisteren, dat we van de raven geen brood moeten verwachten, een onwaarheid wordt. En lief zijn voor jezelf!

Ik ga vandaag naar de psychiater, en ik hoop dat het mij helpt om te voorkomen dat die emmer die weer eens goed vol is, niet overloopt.https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20180904_03701289?hkey=&utm_source=nieuwsblad&utm_medium=newsletter&utm_campaign=pmnieuwsbrief&adh_i=dddb289286a3ccee862a43b152eba115&imai=467d9158-b3d2-4ff5-b595-e74744b40d02&M_BT=142392497566