Als men wil dat vrouwen rechten hebben gelijk aan die van een man, dan moet men er ook voor zorgen dat mannen gelijke rechten hebben aan die van een vrouw, en dan denk ik hierbij vooral aan en bij de geboorte van een kind.

Ik merk dat een man evenveel taken op zich kan nemen na een zwangerschap dan vrouwen, evenveel slapeloze nachten, afspraken met dokters en andere hulp, administratieve en praktische zaken moet in orde brengen dan een vrouw, soms zelfs meer.

Maar toch hebben ze niet dezelfde faciliteiten en mogelijkheden dan de moeder. Nochtans hebben vaders evenveel zorgen en stress te verwerken.

Natuurlijk zetten niet alle mannen zich evenveel in voor hun gezin, maar zij die dat wel doen, mogen daar niet onder lijden.

Tenslotte is het in deze tijd normaal dat de taken gelijk verdeeld worden, en moet men er dan ook vanuit gaan dat vaders en moeders dezelfde plichten, maar ook dezelfde rechten moeten krijgen, zowel voor het welzijn van de ouders, als het welzijn van het kind.

Vaders zijn immers niet minder belangrijk dan moeders! Een mooie kerstgedachte, nietwaar…

https://www.standaard.be/cnt/dmf20191204_04750673

De Sint is al geweest voor Reinaert bij Mémémimich, want bij heel brave kindjes komt hij eerst! En de papa is precies wat verbaasd dat hij niets gekregen heeft…

Hulpbehoevend zijn kan je ook aangepraat worden, of straffer nog, je kan het jezelf aanpraten.

Neem nu een zwangerschap, de natuurlijkste zaak van de wereld, en in onze Westerse samenleving iets wat meestal zonder teveel problemen verloopt, en een vreugdevolle gebeurtenis moet zijn, met als kers op de taart een wolk van een baby.

Toen ik 44 jaar geleden zwanger werd, heb ik mij nooit zorgen gemaakt dat er iets kon misgaan. We hadden ons enkel geïnformeerd of er een kans was dat ons kind, net als zijn vader, geboren zou worden met diabetes, maar men verzekerde ons dat suikerziekte niet erfelijk is.

Ik ging regelmatig naar de huisdokter en om de zoveel maanden naar de gynaecoloog die de bevalling ging doen. Uiteindelijk beviel ik met een keizersnede en werd mijn zoon in het ziekenhuis verrast door een virus dat hevige diarree veroorzaakte. Dus toch wel complicaties en niet helemaal verlopen zonder problemen.

Zowel ik als de baby bleven wat langer in het ziekenhuis en toen we uiteindelijk beiden thuis waren, kwam nog alleen de huisarts langs. Kind en Gezin is één keer geweest, maar vergiste zich in wat mijn zoon mocht krijgen als voeding en die heb ik dus bedankt voor verdere bezoeken.

Tegenwoordig gaat dat helemaal anders. Ouders van pasgeboren kindjes worden begeleidt door zowel de het ziekenhuis, de huisarts, een vroedvrouw, een pediater, Kind en Gezin, kinesist,… en daar bovenop krijgen ze ook nog Familiehulp.

Eigenlijk teveel van het goed, want na twee maanden alle afspraken nakomen, zijn ze daar zo vermoeid en gestresseerd van, dat ze beginnen te schrappen, en verlangen naar wat rust, gezelligheid, en een huis zonder vreemden die zich komen “moeien”.

Ondertussen hebben ze dan ook wel door, dat er veel dingen zijn, waar ze zich door alle informatie, zorgen over maakten voor niks nodig is. Routine willen ze terug en hun leven oppakken zoals het voordien was, maar dan nu met een wezentje meer om voor te zorgen en van te genieten.

Noden kan je creëren en er mensen proberen afhankelijk van te maken, maar uiteindelijk wint dan toch het gezond verstand. Gelukkig maar!

Het gaat naar kerstmis toe, en dat is de tijd van het jaar dat we weer eens opgeroepen worden om solidair te zijn met alle sukkelaars van deze wereld.

“Wat wonen we toch in een warm dorp”, hoorde ik een politica zeggen, bij de zoveelste liefdadigheidsactie waarin geld ingezameld werd voor een groep minderbedeelden (wat een woord!) in onze maatschappij.

We worden opgeroepen door de media of de politiek om aan iets mee te doen, en we doen het: inzamelen, meespelen, protesteren, manifesteren, verspreiden…allemaal voor het goede doel, en om er bij te horen en het groepsgevoel aan te wakkeren.

Op het belachelijk af. Zoals De Rospot actie bijvoorbeeld. Met de onmisbare bekende Vlamingen natuurlijk!

Vanaf december 2019 zullen namelijk de rosse muntjes van 1 en 2 cent veel minder gebruikt worden. De prijzen van koopwaren worden vanaf dan afgerond op 5 cent. Daarom roept Kom op tegen Kanker dit najaar Vlaanderen nog een allerlaatste keer op om massaal ros geld in te zamelen tegen kanker.

Creatief zijn ze wel die acties en plezant ook, en ze houden ons bezig, en we voelen er ons ook nog eens beter bij. Allemaal winst, behalve dan dat ik het vernederend vind dat er voor zieke mensen geld moet ingezameld worden, dat uiteindelijk geen waarde heeft. Getuigt eigenlijk van weinig respect en empathie.

Als ik ooit heel ernstig ziek word, dan hoop ik dat mijn verzorging en genezing niet zal afhangen van een paar rosse, waardeloze muntjes, maar van een maatschappij waarin gezondheidszorg op de eerste plaats komt.

Tenslotte betaal ik daarvoor, en met plezier. Dus voor mij geen liefdadigheid, geen pleisters op een houten been, en zeker geen rosse muntjes. En als mij dan toch iemand wilt steunen en een hart onder de riem steken, kom dan eens samen met mij lachen en wenen, net als toen ik nog gezond was.

Mijn kleinzoon Reinaert en zijn papa.

Spoorwerken aan station van Hoeilaart bron van ergernis bij buurtbewoners: “Waarom wordt er niet meer met ons gecommuniceerd?”

Het Laatste Nieuws – SHVM 11 november 2019 19u07 – Foto’s Dieter Nijs

Hoeilaart – De werken aan spoorlijn 161 aan het station van Hoeilaart zijn bron van kopzorgen bij de buurtbewoners. De nachtelijke werken zorgen voor slapeloze nachten, waardoor sommigen onder hen elke dag vermoeid op het werk aankomen. Vooral het gebrek aan communicatie is een grote ergernis. Een onder hen is Micheline, die iedere nacht gewekt wordt door de spoorkranen die bij haar om de hoek geparkeerd staan. “Voor 2 uur raak ik niet meer in slaap.”

Het station van Hoeilaart ligt aan spoorlijn 161 tussen Brussel en Ottignies in Waals-Brabant. De werken zullen het aantal sporen op de lijn verhogen van twee naar vier. Dat maakt het mogelijk om meer stoptreinen te laten rijden, de zogeheten S-treinen van het Brusselse voorstadsnet.

De werken gingen van start in 2006 en lagen vervolgens drie jaar stil. In 2010 begonnen de werken opnieuw. “Het is dus al een tijdje aan de gang, maar het zijn vooral de laatste maanden dat de werken echt hun tol eisen”, zegt buurtbewoonster Micheline. De bewoners van Het Leen hebben al maanden last van de nachtelijke werken. “Bij mij zijn het vooral de laatste vijf nachten dat ik de slaap niet meer kan vatten. Elke nacht word ik wakker van het lawaai van de machines die hier om de hoek vertrekken en van de wagens die hier blijven draaien. Soms starten de werken om 22 uur, soms om 1.30 uur ’s nachts. Voor 2 uur raak ik niet meer in slaap. Jaren geleden raakte ik al in een depressie door de werken. Dit wil ik niet opnieuw laten gebeuren. Wij proberen het hier leefbaar te houden en ik wou dat zowel Infrabel als de NMBS dat ook zouden willen.”

Niet enkel de lawaaihinder zorgt voor frustratie bij Micheline en de buurtbewoners, maar vooral het gebrek aan communicatie is een pijnpunt. “De vorige jaren kregen de buurtbewoners steeds een brief waarin beschreven stond wat er precies zou gebeuren en wanneer de werken zouden plaatsvinden. Door zo’n communicatie vooraf, werkt dat psychologisch voordeliger. Je weet wat er aan de hand is en je weet hoe lang dat het zal duren. Je krijgt de indruk dat het bedrijf rekening met je houdt. Maar nu krijgen we geen berichten meer over de stand van zaken en worden we niet meer verwittigd. Om maar een voorbeeld te geven: toen de werken hier begonnen, hebben de werknemers bij verschillende huizen een plaatsbeschrijving uitgevoerd. Laatst zag ik dat een brievenbus van een buur wat verder afgebroken wordt, samen met een rioolput. Dan stel ik me de vraag: ‘Gaan ze deze keer ook een plaatsbeschrijving uitvoeren of zullen we plots voor voldongen feiten staan?’”

“We hebben een inschattingsfout gemaakt”
Thomas Baeken

Emotionele band

Micheline wil naar eigen zeggen zeker niet als de boeman afgeschilderd worden. “Ik begrijp ook dat je geen omelet kan bakken zonder eieren te breken. En ik heb helemaal niets tegen de sporen. Ik ben zelfs emotioneel betrokken, want mijn grootvader was spoorwegarbeider. En toen ik geboren werd, heeft hij mijn naam gekozen, die verwijst naar een Frans treintje dat in die tijd zowel op de sporen als op de baan reed. We zouden vooral graag verwittigd worden en op de hoogte gehouden worden van wat er gebeurt. Ik vraag me ook af waarom deze kranen hier bij mij om de hoek moeten staan.”

Oud zeer

Eerste schepen Eva De Bleeker (Open VLD), die jaren schepen van Wonen was, is al een hele tijd op de hoogte van de situatie en houdt zich al een tijdje bezig met de situatie. “Ik zag op Facebook verschillende berichten verschijnen van bewoners die klaagden over de werken. Daarop heb ik contact opgenomen met Infrabel. De maatschappij vertelde me dat er inderdaad iets misgelopen was in de communicatie en dat ze opnieuw zouden communiceren naar de bewoners toe.” Volgens de schepen staat er geen limiet op nachtelijk werken. “Maar ik vind het wel een minimum dat er tijdig wordt gecommuniceerd en dat wij als gemeente ook verwittigd worden.”

“Een juridische procedure starten is voor een kleine gemeente als de onze quasi onmogelijk”
Eva De Bleeker

De Bleeker meent dat stappen ondernemen tegen het bedrijf een moeilijke zaak is. “Het probleem is dat Infrabel een groot bedrijf is en wij maar een kleine gemeente. We kunnen vragen stellen en zaken eisen, maar helaas hebben we daar niet genoeg macht voor.”

“Het is een oud zeer”, gaat De Bleeker verder. “We hebben al een heel traject van werken achter de rug en de mensen hebben hier echt onder geleden. In het verleden gebeurde het ook wel eens dat er pas drie dagen na de start van de werken gecommuniceerd werd, of dat er een verkeerde datum werd meegegeven. We doen ons best, maar een juridische procedure starten voor een kleine gemeente als de onze is zo goed als onmogelijk.”

Verkeerde inschatting

Infrabel vernam het verhaal van de buurtbewoners en Micheline, en heeft onmiddellijk actie ondernomen. Daarnaast schenkt ze klare wijn over de hele situatie om misverstanden te voorkomen. “De werf die we aan het uitvoeren zijn, die tot begin februari 2020 zal lopen, is een werf waarbij we de signalisatie aan het moderniseren zijn. De spoorkranen staan ter hoogte van de Vosdellestraat en de Vanlaethemstraat omdat ze daar toegang hebben tot het spoor”, stelt Thomas Baeken, woordvoerder van Infrabel. “De kranen worden na de passage van de laatste trein op het spoor gezet en het spoor gaat buiten dienst.”

“De grootste werken, vooral de luidruchtigste, zijn achter de rug. We dachten eerlijk gezegd dat we zo weinig mogelijk geluidshinder zouden veroorzaken door deze kranen van die bepaalde plaats te laten vertrekken. Om die reden beslisten we om niet te communiceren met de buurtbewoners. En dat is misschien een verkeerde inschatting geweest. We hadden dat blijkbaar toch iets beter moeten beslissen, aangezien er mensen zijn die er last van hebben. Van nu af aan zullen we, in de mate van het mogelijke, een andere toegang gebruiken in de buurt van Groenendaal. Daar zijn geen buurtbewoners aanwezig.”

Shauny Massagé Verheulpen

https://www.standaard.be/cnt/dmf20191114_04716888?fbclid=IwAR3WLOO8KyY3yPTwnYNpdTHyCMCZAwRJ06Jh1BUUG101mxOXqyVFb6SY8Ys

Wapenstilstand. Vandaag herdenken we het einde van de oorlog. En daar past deze muziek bij en deze beelden van ons Zoniënwoud: een kathedraal van bomen!

Met dank aan Leen Gillis voor deze prachtige foto’s.

Geen enkele boom verkleurt zo mooi in de herfst als de beukenboom, en geen enkel boom speelt ook zo prachtig met het herfstlicht.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Zoniënwoud

Vroeger, toen mijn man nog leefde, en nog niet gehandicapt was, gingen wij elk jaar naar de Boekenbeurs in Antwerpen. Elk jaar was het een belevenis, een ontdekkingstocht, zowel in de beurs als om er naartoe te rijden, want telkens weer reden we verloren in Antwerpen.

Het was één van de spijtigste dingen die ik mijzelf moest ontzeggen, maar nu zou er men mij met geen stokken meer naartoe kunnen krijgen en dat dank zij internet.

Ik heb wat afgelezen in mijn leven, zoveel zelfs dat ik nu nog enkel wat lees als ik op zoek ben naar informatie over iets.

Lezen is een bron van weten, veel weten, en ook om een beetje fatsoenlijk te kunnen schrijven. Dat zegde men mij reeds op school. Ik las zoveel dat ze er thuis kwaad om waren, en vonden dat ik nooit als vrouw (!) wat waard zou zijn in mijn huishouden en men mij beschuldigde van luiheid.

Maar lezen is weten, en net zoals schrijven een middel om je te bezinnen, na te denken, bevestiging te vinden, en een hele spannende en leerrijke zoektocht naar wat je wilt en wie je bent, naar kennis en zelfkennis.

De Boekbeurs in Antwerpen duurt een dikke week, en sluit morgen weer de deuren. Ik heb dit jaar vast een paar goede boeken niet gelezen en dat is wellicht jammer. Maar al degene die ik vroeger wel gelezen heb, neemt men mij nooit meer af. Mijn favoriete boeken: De troost van de filosofie, Beter zorgen voor jezelf en natuurlijk De kleine prins.

Aan de trein wonen zou een pluspunt moeten zijn voor elke buurtbewoner van de spoorweg.

De afgelopen jaren zijn hier in de buurt veel nieuwe mensen komen wonen, uit alle windstreken, en ik herinner me mening gesprek met hen, en dat ze het zo tof vonden om zo dicht bij de trein te wonen. En dat is het ook, tot de miserie begon en zij het reilen en zeilen van de NMBS aan den lijve ondervonden.

Want er moest een Gewestelijk Expres Net komen, dat ons nog vlugger en met meer treinen naar de hoofdstad moest brengen. Het befaamde en ondertussen beruchte GEN. Lijn 161 moest op vier sporen komen.

Het GEN werd in het leven geroepen om de files op te lossen en de milieuproblemen aan te pakken. Eerste einddatum van de werken was 2010. Ondertussen is dat 2027 geworden, als ik goed ingelicht ben. Ik vrees dat tegen dan niemand meer de trein neemt en al lang op de fiets is gesprongen, of zijn wagen trouw is gebleven om in Brussel te geraken.

Het GEN is een miskoop, de zoveelste in België. Een luxe project dat veel geld kost en uiteindelijk alleen maar zorgt voor meer werkgelegenheid en om de slechte cijfers van de werkloosheid naar beneden te halen.

Krasse taal? Misschien wel, maar zo voelt het ondertussen aan. Openbaar vervoer is in ons land een doekje voor het bloeden, dat het bloed helemaal niet stelpt. Het is integendeel een bron van vele frustraties bij veel mensen, die er wel willen van gebruik maken, maar op zeker spelen en toch maar de auto nemen.

Jammer, want ik hou van de spoorweg. En eigenlijk ben ik voorbestemd om hier te wonen, want mijn grootvader die spoorwegarbeider was, vernoemde mij naar een Minervatreintje dat zowel op de baan als op de sporen kon rijden. Hij noemde het een Michelineke. Vandaar dus mijn liefde voor de spoorweg.

Plaats niet zomaar bijenkasten: ‘Vergroot vooral het aantal bloemen’

De Standaard – 09.11.2019

De trend in grootsteden als Parijs en Brussel om extra bijenkorven op te stellen, bijvoorbeeld op daken van gebouwen, heeft een keerzijde. Een teveel aan honingbijen bedreigt de biodiversiteit.

De goede intenties om de bij te redden door bijenkasten uit te zetten, kan haar doel voorbijschieten. In verschillende steden, zoals Parijs, maar ook Brussel, worden bijenkorven of bijenkasten uitgezet om de populatie op peil te houden. Dat kan echter leiden tot een averechts effect, blijkt uit een grootschalig onderzoek van Franse wetenschappers waarover de VRT bericht. ‘Mensen proberen iets goeds te doen, maar we hebben het te goed willen doen. We zijn te ver gegaan.’

Uit het onderzoek blijkt namelijk dat het aantal wilde bijen afneemt als er veel honingbijen uit bijenkasten in de buurt zijn. ‘Op sommige plekken zagen we dat de populatie aan wilde bijen zelfs was gehalveerd’, aldus onderzoekster Isabelle Dajoz aan VRT. De honingbij is namelijk efficiënter in het verzamelen van nectar en is ook actiever. Ook vlinders en kevers verdwijnen door de nieuwe honingbijen.

De oproep van de Franse onderzoekers is dan ook duidelijk: ‘Stop met het neerzetten van bijenkorven. Of nog beter, haal er een heleboel weg.’

Bloemenaanbod

De biodiversiteit staat onder druk in Parijs, maar hoe zit het in Vlaanderen? ‘Ook bij ons worden de wilde bijen bedreigd’, zegt Pieter Vanormelingen, expert van Natuurpunt. De reden daarvoor is niet zozeer het teveel aan bijenkasten. ‘Een aanzienlijk deel van de wilde bijensoorten wordt bedreigd door de teloorgang van bloemrijke landschappen en heide.’ De diversiteit komt onder druk omdat veel open ruimte verdwijnt.

Toch loert ook in Vlaanderen het gevaar voor te veel honingbijen. ‘Ook in Vlaanderen is de honingbij de talrijkste bij. Hij is overal aanwezig. We moeten waken over het aantal bijenkasten. Niet alleen in steden, maar ook in natuurgebieden. Er mogen niet meer dan twee à drie kasten gezet worden per honderd hectare. Ter vergelijking: in Parijs staan er nu twintig kasten per honderd hectare.’

Vanormelingen raadt ook niet aan om zomaar een bijenkast te plaatsen. ‘Honing produceren is een soort van landbouw en imker zijn, is een intensieve hobby.’

Om de populatie wilde bijen te laten groeien moet er ingezet worden op het herstel van de leefgebieden van de bij, zoals heide. Verder is het ook belangrijk om verder in te zetten op het bloemenaanbod in tuinen, parken en wegbermen’, aldus Vanormelingen. Meer groen aanplanten is dus de beste oplossing.

Bijenkast versus bijenhotel

Opgelet: een bijenkast is niet hetzelfde als een bijenhotel, de houten constructies die opgang maken in de Vlaamse tuinen. ‘In een bijenkast zitten al snel 20.000 tot 50.000 bijen, in een bijenhotel huizen maximaal enkele tientallen tot honderden bijen.’ Een bijenhotel plaatsen kan dus zeker geen kwaad. ‘In een bijenkast leven ook enkel honingbijen. Een bijenhotel trekt net solitaire, wilde bijen aan. In elk gaatje kan een bij een nest maken.’

Nog beter dan een bijenhotel plaatsen, is ook om in uw tuin het aanbod bloemen voor bijen te vergroten en verbreden. ‘Als het aanbod bloemen verkleint, gaan de bijen onderling in competitie. Niet alleen de honingbijen met de wilde bijen, maar ook de honingbijen onderling.’ Het gevolg daarvan is dat de honingproductie omlaag gaat. Het is ook belangrijk om heel diverse bloemen te planten. Wilde bijen worden vaak aangetrokken tot zeer specifieke planten.