Met kerstmis is Reinaert al drie maanden oud!

Drie maanden, en het lijkt of het nooit anders geweest is. Het zonnetje in huis, lachen naar alles en iedereen, een kind dat gelukkig is en graag leeft, een wonder dat zich elke dag voltrekt, vlees en bloed, eigen vlees en bloed, en de spil waarrond alles draait. Liefde in zijn zuiverste en onvoorwaardelijkste vorm.

Als ik hem zie, en wanneer hij dan weer vertrekt moet ik denken aan dat liedje van Annie M.G.Schmidt: “Ik zou je het liefst van al in een doosje willen doen…”

Mijn favoriet drankje is Elixir d’Anvers. Het werd mij als het ware met de paplepel toegediend.

Mijn grootmoeder, bij wie ik als kleuter opgroeide, haalde “de druppel” met nieuwjaar altijd in huis, en steevast kreeg ik een glaasje achter de rug van de andere aanwezigen. Toen werden kinderen nog niet zo gepamperd als nu!

Ik haal de fles rond deze tijd van het jaar ook altijd in huis. Het is tenslotte levenswater!!!

Kom gauw nog eens terug

Ik zet ze hier allemaal rond de tafel:
mijn man en mijn grootouders,
mijn ouders, mijn nonkels en tantes,
mijn neven en nichten,
mijn onderwijzers en vrienden…

En ik laat ze het eens vertellen,
over hierboven en hieronder
en of ze nog willen terugkeren,
en wat ze na al die jaren
van de wereld vinden.

Ik serveer hen koffie
met kaastaart en pruimentaart
van hun bakker om de hoek
en als afsluiter een elixirke
zodat alles goed verteert.

Samen gaan ze dan terug
naar hierboven of hieronder
en ik wuif hen uit met een
“kom gauw nog eens terug.”

Micheline Baetens – 24 september 2013

Wat je moet weten over Elixir d’Anvers

Lezer, opgelet! De feestdagen zijn in aantocht en jij wil je gasten natuurlijk verwennen met iets verrassend lekkers. Daarbij helpen wij jou graag op weg. We kregen een spoedcursus ‘Elixir d’Anvers’ en ontdekten dat het Antwerps drankje werkelijk alle troeven heeft om dit jaar op jouw feesttafel te mogen pronken. Mark Nollet van Elixir d’Anvers stond ons te woord.

1. Traditioneel streekproduct volgens eeuwenoud recept

Elixir d’Anvers is lekkers van bij ons! Sinds 1870 is het een gedeponeerd merk. Het bedrijf overleefde de twee Wereldoorlogen en kende een gestage groei. Elixir d’Anvers is vandaag erkend als Belgisch elixir, want het past binnen een Belgische traditie. Vandaag wordt het ook ver buiten de landsgrenzen gedronken, bijvoorbeeld in China, Japan en zelfs Nieuw-Zeeland.

Sinds 2011 is Elixir d’Anvers een traditioneel erkend streekproduct. “Zowel de ketels als de vaten die gebruikt worden zijn nog de originele. We werken nog net zoals op het einde van de 19de eeuw.” Ook het recept is ongewijzigd en de ingrediënten komen uit de streek.

Tot op vandaag zijn er slechts 2 personen die het recept kennen. “Het recept is sinds de uitvinding door François-Xavier de Beukelaer onveranderd gebleven. Mijn broer en ik zijn de 10de generatie van een stokersgeslacht en namen de scepter over van de familie de Beukelaer, die na vele generaties geen familiale opvolger meer kon vinden.” Uiteindelijk kreeg Nollet een opleiding van maar liefst 10 jaar vooraleer hij aan de slag mocht.

Bij de Antwerpenaren is Elixir d’Anvers bekend als iets écht Antwerps. Chef-kok Sebbe Nobels kan niet zonder. “Ook bekende Vlamingen als Koen Wauters en Nathalie Meskens nippen wel eens met genoegen van een glaasje Elixir d’Anvers”, vertelt Nollet.

2. Gemaakt door een student medicijnen en farmacie

Elixir d’Anvers werd snel bekend als ‘levenswater’. Er wordt verteld dat het een doeltreffend middel is tegen kwaaltjes en dat het goed voor de spijsvertering is. Nollet wil geen straffe uitspraken doen over de geneeskracht van het drankje, maar wijst erop dat er maar liefst 32 kruiden gebruikt worden, gemengd met zuivere alcohol, zacht water en suiker.

3. Paardenmiddel

Niet alleen het menselijk ras lust wel eens een goed glaasje Elixir d’Anvers. Volgens Nollet zijn er in België heel wat paardenfokkers die een fles in de stal hebben staan. Paarden die last hebben van hun darmen, zouden beter worden na het drinken van een slok Elixir d’Anvers. Ook vele duivenfokkers blijken soms een druppeltje Elixir d’Anvers bij het duivenvoeder te doen voor extra goede prestaties. “Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg er zelfs een olifant uit de Antwerpse zoo Elixir d’Anvers toegediend!”

4. Meer dan een drankje

Elixir d’Anvers is heerlijk als drankje op zich. Maar verras je gasten ook eens met wat anders. Wat denk je bijvoorbeeld van een heerlijke cocktail of een dessertje op basis van Elixir d’Anvers?

Of neem een kijkje op de website van Elixir d’Anvers. Ook daar vind je heel wat verrassende recepten met deze krachtige Antwerpse kruidendrank.
Ontdek meer lekkers uit jouw streek op streekproduct.be.

Bron: www.lekkervanbijons.be

De goudvink is de vogel van 2020

De vogel van het jaar is de goudvink. Dat maakt Vogelbescherming Vlaanderen donderdag bekend. De goudvink is in Vlaanderen ‘in gevaar’.

Tijdens de periode 2000-2002 werd de populatie goudvinken in Vlaanderen geschat op slechts 150-280 broedparen, hoewel het inventariseren van deze soort niet zo evident is. De vogels leven tijdens de broedperiode immers zeer teruggetrokken waardoor een goede terrein- en soortkennis noodzakelijk zijn om hen op te sporen.

In gebieden met lage dichtheden is de kans groot om een aantal broedparen te missen. In de meest recente Vlaamse rode lijst van broedvogels, staat de goudvink in de categorie ‘bijna in gevaar’. Dat komt door haar kleine populatiegrootte.

In Wallonië is de goudvink talrijker aanwezig. De populatie wordt er geschat op ongeveer 9.800 broedparen. Op de Waalse rode lijst van broedvogels vinden we de soort dan ook terug in de categorie ‘momenteel niet in gevaar’. Dat de goudvink talrijker voorkomt in Wallonië dan in de rest van België heeft volgens Vogelbescherming Vlaanderen te maken met het verschil in oppervlakte bos.

Vandaag beslaan de Belgische bossen ongeveer 22 procent van het nationale grondgebied, of 700.000 hectare, verspreid over de drie gewesten van het land: 21 procent in het Vlaamse Gewest, 1 procent in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en 78 procent in het Waalse Gewest.

Hop op twee

De hop eindigde tweede met 465 stemmen achter zijn naam. Deze vogel is geen regelmatige broedvogel in Vlaanderen. Sporadisch lukt het hem wel om een kroost groot te brengen, zoals dat nog het geval was in 2017 in Weelde (Ravels). Het was toen sinds 1981 geleden dat de soort nog eens in Vlaanderen broedde.

De Vogel van het Jaar is de jaarlijkse verkiezing van Vogelbescherming Vlaanderen. De bedoeling is om het grote publiek te betrekken bij het werk van de vereniging. Door elk jaar twaalf vogelsoorten verkiesbaar te stellen, hoopt Vogelbescherming Vlaanderen dat steeds meer mensen oog hebben voor alles wat veren heeft en in onze natuur rondvliegt.

Voor deze editie brachten 2.836 mensen hun stem uit, vooral via www.vogelvanhetjaar.be. Nog tot en met 31 december is de steenuil Vogel van het Jaar 2019.

De Standaard – 18.12.2019

Elke winter zie ik wel een paar koppeltjes in de tuin. Vooral als het wit van de sneeuw ligt en het kouder is, zie je ze verschijnen. Ze zijn prachtig!

Een sjaal is als een warme omhelzing…

Dit is waarschijnlijk mijn laatste gehaakte sjaal van 2019.

Een deel van de “omhelzingen” is voor de eigen kennissenkring, en voor mezelf natuurlijk, en de rest gaat via een vriendin naar een vluchtelingenorganisatie in Brussel.

Ik haak en brei dus ook voor anderen, als het mij gevraagd wordt. Ik ben namelijk verslaafd!

Wanneer is een mens een volleerde zieke?

Nu lijd ik al 30 jaar aan hetzelfde, en nog vertrouwt de dokter mijn ervaring, intuïtie en mening niet.

Oké, het is een jonge dokter die zijn stage nog doet, mijn hele geschiedenis niet kent en waarschijnlijk ook mijn medisch dossier niet eerst doorgenomen heeft, maar dat is nog geen reden om een patiënt niet te vertrouwen en niet te geloven.

De man wilde mij op therapie sturen, omdat ik een verhoging van de medicatie vroeg om de nevenwerkingen tegen te gaan. Ja, ik weet het, het klinkt niet logisch, maar soms kan een dosis net niet hoog genoeg zijn om je de ganse dag goed te voelen.

Bij mij uitte zich dat vooral in nachtmerries en daardoor geraakte ik niet uitgeslapen en werd ik moe wakker. Langzaam groeide de overtuiging dat ik het toch niet zou halen met de lage dosis, die ik trouwens zelf gevraagd had, en tot mij eigen spijt meer moest slikken.

Bon, maar de dokter vertrouwde mijn uitleg niet en “dreigde” met therapie, in plaats van medicatie.

https://www.eoswetenschap.eu/psyche-brein/meeste-depressietheorieen-missen-voldoende-bewijs

Maar ik ben van mijn veertigste tot mijn zestigste in therapie geweest, heb wel honderd boeken gelezen over mijn ziekte, heb mijn verleden verwerkt en genoeg zelfkennis opgedaan om te weten wanneer ik mis zit. Mij kunnen ze dus niet veel meer wijsmaken, en als ik iemand nodig heb om mee te praten, dan vind ik die wel in mijn omgeving. Bovendien ik kan schrijven!

Mijn psychiater stelde altijd de vraag “wat denk je daarvan” voor hij iets in de behandeling wijzigde en het gebeurde altijd in samenspraak. Ook de huisarts doet dat, maar blijkbaar mist deze jonge dokter nog wat ervaring en mensenkennis.

Binnen een week weten we wie juist zat, de dokter of de patiënt. Wedden dat…

Het was een week vol dierenenplezier, en de kers op de taart is, dat ik de voorbije nacht, rond twee uur, de vos aan mijn oprit zag passeren en zijn Vosdellestraat zag opgaan.

Deze week kwam ons Bella ook terug naar huis, na een afwezigheid van ongeveer drie maanden. Dit is niet de eerste keer, en ik vermoed dat ze hier in de buurt een tweede thuis gevonden heeft. Katten kiezen namelijk zelf waar ze willen verblijven, en zeker zo een eigenzinnige madame als ons Bella.

David heeft donderdag voor de kippen en de vogeltjes gezorgd. De kippen hebben hun winterstro gekregen, zodat ze wat warmer en droger zitten, en de vogels een flinke voorraad lekkere hapjes. Vanachter het raam kan ik nu dus vogels spotten in eigen tuin!

Enkel

Enkel
Uit het raam kijken
Naar de beweging
Van de bomen,
De voortdurende verandering
Van de lucht,
De vogels
Die af en aan vliegen,
Een kat
Die voorbij loopt,
Een blad dat valt
En de dode takken
Die wegwaaien…

Micheline Baetens – 12.12.2019

Waarschijnlijk omdat er geen seizoenen meer zijn en het dus ook niet wil winteren, zat er nog een wesp in mijn slaapkamer. Die heeft zich wel eventjes verschoten toen ik haar de kalender liet zien en vervolgens buiten zette. Tot in de zomer, meid, en dan liefst niet meer in mijn slaapkamer!

Gisteren hoorde ik een doctor in de psychologie zeggen dat mensen met een lui brein meer last hebben van psychische aandoeningen zoals burn-out en depressie.

Waar die mevrouw gestudeerd heeft en wie of wat ze daarvoor onderzocht heeft weet ik niet, maar ik wou dat ik een lui brein had, want het mijne werkt zelfs ’s nachts.

Ik heb denkelijk twee levens, waardoor het leven van overdag zich vertaald in nachtmerries ’s nachts, en dat als kind al. Plezant is anders.

Het zijn bovendien geen gefantaseerde dromen, maar houden altijd verband en hebben vooral betrekking over al het nare wat ik vroeger beleefd heb, en de al overleden hoofdacteurs spelen er telkens een rolletje in mee.

Dus mevrouw de doctor herzie je onderzoeken eens of praat eens met mensen die ervaringsdeskundigen zijn op het gebied van een actief, ja zelfs overactief brein. Het is om zot van te worden, dat wel, maar luiheid daar kan het zeker niet aan liggen!

Waarom ik mijn tuin niet winterklaar maak

Bron: VELT

De verleiding is groot om de tuin nu onder handen te nemen. Bladeren vegen en opruimen, planten snoeien, uitgebloeide bloemen afknippen, eenjarige planten weghalen en de aarde aangeharkt achterlaten. Alles netjes opgeruimd, alvast klaar voor het nieuwe jaar. Toch doe ik dat winterklaar maken bewust niet, want het is veel beter voor de tuin en het dierenleven om wat van die ‘rommel’ te laten liggen.

Het nut van dode dingen

De komende maanden springen de ‘dode’ elementen meer in het oog dan op andere momenten van het jaar. Boomstammen met hun kale kroon spelen de hoofdrol op het toneel boven een tapijt van dorre stengels en bruine bladeren. Wie zijn tuin in de winter netjes heeft gemaakt, mist wat mij betreft de subtiele schoonheid van afgestorven resten. Ze voegen architectuur toe aan de wintertuin en maken hem daarmee veel interessanter dan een kale, opgeruimde tuin. Vooral als ze bedekt zijn met een laagje rijp of sneeuw.

Maar het esthetische aspect is niet het enige, dat dorre materiaal is ook nuttig. Staande, afgestorven planten beschutten de bodem tegen gure wind en de strooisel of mulchlaag van takjes en bladeren vormt als het ware een isolerend dekentje. Daardoor kunnen bodemorganismen en dieren die in de grond overwinteren beter overleven. Denk maar aan hommelkoninginnen, padden en kikkers. Dat kleedje van organisch materiaal heeft nog andere voordelen voor de tuin zelf, want zodra de temperatuur een beetje oploopt, onderdrukt het onkruid, dat in de winter snel groeit om andere planten voor te zijn. Bovendien geven verterende bladeren voedingsstoffen af, waar niet alleen voorjaarsplanten, maar ook nuttige schimmels in de bodem – de zogenaamde mycorrhiza – van profiteren.

De generatie van volgend jaar

Zowel staande stengels als liggend plantafval zijn voor dieren de plek bij uitstek om te overwinteren. Egels kruipen bijvoorbeeld in blad- of takkenhopen weg om te slapen, en ook padden en enkele soorten kikkers maken hier gebruik van. Veel geleedpotigen gebruiken de warme strooisellaag om in weg te kruipen en wachten daar het voorjaar af. Dit geldt onder andere voor lieveheersbeestjes, spinnen en rupsen. In mijn eigen tuin kom ik vooral van die laatste groep regelmatig exemplaren tegen als ik in het voorjaar wat mulch opzij schuif.

Afgestorven stengels zijn voor weer andere soorten ideaal: bijvoorbeeld sommige (nacht)vlindersoorten zetten hun eitjes af in plantenstengels om te overwinteren of hangen eraan als pop. Zou je de plantenresten weghalen vóór de winter, dan verwijder je dus hun mogelijkheden om te overleven.

Wat doe je wél in herfst en winter?

Ook al laat ik de tuin het liefste zo veel mogelijk met rust, toch zijn er wat werkzaamheden die ik wel doe voor of in de winter:

Wintersnoei van bloedende bomen
Voorjaarsbollen planten.
Paden en terrassen vegen (eventueel strooi ik er wat zand over tegen het glad worden).
Tuinmeubelen beschermen of opslaan.
Planten in pot beschermen door ze dicht tegen elkaar te zetten en van een mulchlaag te voorzien.
Niet-winterharde planten en bollen naar binnen halen of opslaan.
Bladeren van het gras harken.

Opruimen in het voorjaar

Ik laat in de winter voor de dieren in mijn tuin het liefste zo veel mogelijk bladafval liggen en afgestorven planten staan. Wat er aan bladeren op mijn terrassen valt, veeg ik gewoon direct de borders in of ik verzamel het voor een extra dikke laag rond minder winterharde planten. Zo vergroot ik de kans dat ze de winter overleven en ook volgend jaar de tuin opfleuren.

Veel dieren hebben het moeilijk, precies omdat hun habitat verdwijnt en voedsel in de winter steeds moeilijker te vinden is. Tuinen kunnen helpen om de koude maanden te overleven. En hoe meer variatie, hoe meer de tuin habitat en voedsel voor verschillende dieren te bieden heeft. Weghalen doe ik alleen als de planten over het pad gaan hangen of als ik wat wil gebruiken om te drogen, zoals lavendel.

Eind februari of begin maart, als er een paar mooie dagen aanbreken, krijgt mijn tuin een metamorfose. Zo veel mogelijk snoei- en veegwerk bewaar ik tot die tijd, zodat dieren er de hele winter lang gebruik van kunnen maken. En de vogels helpen me dan zelfs met opruimen, door mijn snoeiafval en mulch te stelen voor hun nesten.

Wat een zever is dat nu weer dat zopas in het nieuws verkondigd werd: studeren maakt dik?!

https://www.hln.be/nieuws/binnenland/onderwijs/studeren-maakt-dik-en-dik-maakt-dom~a175f887/

Dat zou dus betekenen dat al wie voor dokter, apotheker, kinesist, verpleger, tandarts,… en weet ik wat nog allemaal studeert, dat die zichzelf en hun gezondheid geweld aandoen door te studeren?

https://www.demorgen.be/nieuws/alcoholmisbruik-bij-tieners-de-block-wil-leeftijdsgrens-niet-verhogen~bbfd4e3c/?utm_source=demorgen&utm_medium=email&utm_campaign=newsletter&utm_content=ochtend&utm_userid=&ctm_ctid=a57e40ae9feefc6f3d4cf29b9a49158e

Schijnbaar heeft men het tegenwoordig heel moeilijk met verantwoordelijkheid, want niet studeren maakt dik, maar zuipen en vreten.

En geen tijd is een excuus dat er geen is. Als je tijd hebt om op café te gaan, heb je ook tijd om gezond te eten en eventueel te sporten.

https://www.standaard.be/cnt/dmf20191206_04755027?_section=60190892&utm_source=standaard&utm_medium=newsletter&utm_campaign=krantenkoppen&adh_i=dddb289286a3ccee862a43b152eba115&imai=&M_BT=37861881530

Mensen krijgen tegenwoordig maar al te vaak de indruk dat het allemaal hun schuld niet is en er dus ook niets aan kunnen veranderen. Je kan het eventueel ook op je genen steken, en dat is zeker waar, als het in de familie zit, heb je er meestal ook problemen mee, een reden te meer om alert te zijn.

Oké, ik ben ook dik, maar toch heb ik elk jaar bij bloedonderzoeken heel goede resultaten. Maar ik eet dan ook gezond en als er aan iets moet gewerkt worden dat mijn algemeen welzijn kan bevorderen heb ik daar ook oor naar, en ik weet wanneer dat niet zo is, ik zelf verantwoordelijk ben voor de minder goede toestand.

Jonge mensen, die studeren hebben nog meer dan anderen de plicht om goed voor zichzelf te zorgen, want ze hebben er immers de nodige hersenen voor. En zo oncomfortabel is die studententijd toch niet, denk ik. Of misschien eens een jaartje achter de vuilkar lopen, of postbode spelen?!

Vandaag werd er in het Vlaams Parlement, tijdens het onderwijsdebat, gediscussieerd over het feit dat onze kinderen geen leesplezier meer kennen, en wat daar aan verholpen kan worden.

https://www.standaard.be/cnt/dmf20191204_04751027

Andere tijden, andere gewoontes en pleziertjes, blijkbaar. Aan de leerkrachten ligt het zeker niet, ik denk eerder aan de thuisomgeving, alhoewel…

Ik kreeg destijds thuis onder mijn voeten omdat ik teveel met mijn neus in de boeken zat, maar dat heeft mij niet tegengehouden. Dus wie goesting heeft om te lezen zal blijven lezen, maar een goed voorbeeld en stimulansen zijn altijd zinvol.

Maar dat men dan ook stopt met de verengelsing van alles en nog wat, en veel meer de schoonheid van de eigen taal “promoot”. Het Nederlands dus! Er is al te lang geschreeuwd dat je met het Nederlands nergens komt en dus ook niet nodig hebt van het goed te kennen. En dat excuus hoor je nog vaak.

Verhaaltjes voorlezen aan je kinderen zou helpen en inderdaad alle beetjes helpen. Ik heb nooit voorgelezen aan mijn zoon en toch is David een verstokt lezer. Vandaar misschien ook zijn analytische geest…

Voor mij was en is een boek een toevluchtsoord waar je begrepen wordt en herkenning vindt. Toen ik kind was vluchtte ik in de verhalen en romans, later veeleer in het non-fictie leesvoer, en nog later door de ervaringen en behoeften, vond ik steun in de filosofie en psychologie. Heel af en toe lees ik poëzie.

Voor wie, zoals ik, niet gestudeerd heeft maar toch wilt weten, zijn boeken de enige manier om wat op te steken van alles en nog wat. En mijn interesse is uitgebreid, al lees ik nu veel minder, en eerder de kranten dan een boek.

Lezen is leren, en de leerstof is voor iedereen toegankelijk, als je maar de goesting hebt. Veel leesplezier!