Het heeft weer niet mogen zijn. Het sprookje is uit, want een sprookje dat was het inderdaad.
Maar ik ben weer alleenstaand.
Ik heb het geprobeerd, heb het een kans gegeven en ik heb er geen minuut spijt van, want het was immens mooi!
Maar Elsschot heeft weer eens gelijk gekregen.

Het Huwelijk

Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd
in d’ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,
haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven
toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.

Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard
en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,
hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren
en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.

Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond
het merg uit haar gebeente, dat haar toch bleef dragen.
Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,
en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond.

Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
en rennen door het vuur en door het water plassen
tot bij een ander lief in enig ander land.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot
en zagen dat de man die zij hun vader heetten,
bewegingloos en zwijgend bij het vuur gezeten,
een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood.

Willem Elsschot

Na de liefde is er gelukkig nog de poëzie, om ons te troosten.
Maar ik blijf er in geloven, in de liefde, ik blijf erin geloven!!!

“Liefde betekent geen spijt hoeven betuigen.” Uit Love Story

Hebben en zijn

Op school stonden ze op het bord geschreven.
Het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
Hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
De ene werklijkheid, de andre schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
Vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
Is kind worden en naar de sterren kijken,
En daarheen langzaam worden opgelicht.

Ed. Hoornik 

Het is weer maandag geweest! Mensen zijn weer gaan werken voor een hoop prullaria die ze niet echt nodig hebben, voor een groot huis waar ze nooit zijn, voor een grotere auto, waar ze meestal alleen inzitten, voor een vakantie die meer stress dan rust geeft, voor teveel luxe steeds mooier en duurder …
Overdrijf ik? Waarschijnlijk wel, maar is het toch ook niet een beetje waar? Heeft men geen valse behoeften gecreëerd en dat steeds meer en meer? En zijn wij niet de moderne slaven van een economie die zogezegd welvaart betekent?
En wat met ons welzijn? Willen we niet meer “zijn”, in plaats van meer “hebben”? Of is die tijd voorgoed voorbij? De tijd dat het simpel was om gelukkig te zijn. Of heeft die tijd nooit bestaan?
Toch weet ik zeker dat haast iedereen er naar verlangt, al was het maar heel af en toe… En al zeker op maandag!
Geniet van dit prachtige gedicht dat dit illustreert en denk er eens over na!

Soms kan je in een relatie te sterk zijn voor de andere, waarbij je jezelf dreigt te verliezen, of integendeel de andere dreigt te overheersen. De kunst is het juiste evenwicht te vinden tussen die twee.
Ik heb de neiging tot beiden, waardoor ik gemakkelijk mijn evenwicht verlies. Ge moet mijn gezicht al eens zien!
Misschien is dat wel één van de weinige nadelen van in therapie te zijn geweest: je begint zelf een beetje voor psychiater te spelen.
Je ben inderdaad ook een heel stuk sterker geworden, en wellicht heb je ook wat meer inzicht in de problemen van de anderen, maar dan is de beste raad die je iemand kan geven van ook in therapie te gaan, en niet te proberen van zelf doktertje te spelen.
Natuurlijk als je zo nauw met elkaar verbonden bent, is dat niet altijd makkelijk, en je wilt de ander zo graag gelukkig zien. En er wordt ook wel van jou verwacht dat je daar voor een stuk ook voor zorgt.

https://www.youtube.com/watch?v=bK_qEufPPac
Wanneer iemand een lichamelijk letsel heeft ga je dat ook verzorgen, maar een ziel is toch nog wat anders, want daar moet je heel neutraal kunnen tegenover staan, en bij een geliefde is dat haast onmogelijk, zodat je al vlug toch aan het kneden en boetseren gaat.
Niet doen! Afblijven! En doorverwijzen! De andere ook niet proberen te veranderen, want dat lukt je nooit! Dat moet hij of zij zelf doen!
Wat kan je dan wel doen? Liefhebben, liefhebben met heel je hart, en troosten, stimuleren, respecteren, waarderen, en toelaten van aan zichzelf te werken, al dan niet met hulp en begeleiding.
Voor elk lichamelijk kwaaltje dat we zelf niet kunnen genezen zitten we bij de dokter. Waarom doen we dat nu ook eens niet als er wondjes op onze ziel zitten, die ons het leven moeilijk maken en pijn blijven veroorzaken? Lichaam en geest zijn immers één geheel. Dus wil je zo compleet mogelijk gelukkig worden, dienen beiden gezond te zijn.

Met David besproken dat we met dit hete weer in augustus niet naar de kust gaan. Vermits het verblijf nog een cadeautje was, gaan we het vervangen door een etentje, en ik heb gekozen voor een Catalaans onderonsje in L’ Accent Catalan, in Waterloo. Nog liefst voor den trouw, en dan ook liefst bij wat minder hoge temperaturen.We hebben ook al gesproken over mijn zeventigste verjaardag, volgend jaar in februari, en dan zou ik graag een paar dagen doorbrengen in Durbuy, samen met Audrey en David, en eventueel ook met de vader van Audrey en met diens vriendin Monique. En natuurlijk hopelijk ook met de man van mijn leven!
Ik heb een leuk hotelletje op het oog, waar volgens een recensent van de krant De Standaard ook heerlijk kan gegeten worden.
Ik hou van de provincie Luxemburg, en in de winter zal Durbuy ook wel zijn charme hebben. We zien wel wat het wordt, maar eindelijk wil ik ook eens een verjaardag gevierd hebben, want dat is tot nu toe nauwelijks gebeurd.
Toen ik kind was en jong was, werd er geen aandacht aan besteed, en later werd elk jaar dat men ouder werd maar heel bescheiden in de bloemetjes gezet, en sinds mijn man overleden is twee dagen na mijn verjaardag, hangt er ook een slechte herinnering aan vast.Le Clos des Récollets, Rue de la Prévôté 9, 6940 Durbuy, 086/21.29.69, www.closdesrecollets.be, gesloten op dinsdag en woensdag.

Zelfdestructief worden, hoe komt dat? Waarom richt ik bij verdriet en pijn alle agressie die daarmee gemoeid gaat tegen mezelf?
Met zekerheid weet ik het niet, maar misschien omdat men mij altijd bij alles wat er mis ging de schuld heeft gegeven, ook al zat ik niet fout, en ook al was het tegendeel meer dan waar?
“Depressie is tegen zichzelf gerichte agressie”, zei mijn psychiater ooit. En dat heb ik onthouden. Ik vond het ook frappant, dat ik het dus mezelf aandeed, maar tegelijkertijd ook bevrijdend, want dan kon ik er ook effectief wat aan doen.
De geweldenaar van jezelf! Je moet het kunnen, iemand zodanig overtuigen van het slechte dat hij of zij dat tegen zichzelf gaat gebruiken, en dan in plaats van kwaad te worden op de veroorzakers, dat ook nog eens tegen zichzelf gaat gebruiken en de kogels op zichzelf gaat afvuren!
Momenteel zit ik weer met verdriet, maar dit keer ga ik mijn uiterste best doen om mezelf in de hand te houden, en de spiraal te doorbreken. Ik weet het, ik besef het, dus kan ik er ook iets aan doen.
Ik ga vechten tegen de stemmen uit het verleden, en ik ga ze schaakmat zetten, het is genoeg geweest. Dit keer laat ik het door hen niet weer verpesten.
Triggers uit het verleden, iedereen heeft ze. Herken ze, en doe er wat tegen! Denk na, denk zelf, en vooral, denk juist!

Een trigger is een mechanisme, dat een proces in gang zet. Meestal ontstaat de trigger als er in een ander proces aan een vastgestelde voorwaarde wordt voldaan, zoals het overschrijden van een grenswaarde. (Wikipedia)

Mensen, behandel de kinderen van vandaag goed, want ze dragen het hun hele leven mee, en morgen hun kinderen, en de kleinkinderen, en elke generatie na hen!
Is het dat misschien wat ze de erfzonde noemen? Niet geboren worden als een wit blad papier maar al een heel boek bij je dragen?

http://www.rememberwhoyouare.be/

En dat boek hebben we allemaal bij ons als we op de wereld komen, het ene is een mooie roman, het ander een waar horrorverhaal.
Onderzoek naar onze genen dat kennen we al, maar onderzoek naar welk de invloed is van ons verleden, en dat van onze voorouders en wat die meegemaakt hebben, en welk een invloed dat heeft op de volgende generaties daar heb ik nog niet veel over gelezen, al weten we wel dat onze geschiedenis heel erg belangrijk is, want het is algemeen geweten dat wie zijn geschiedenis niet kent ook zijn toekomst niet kent, en die zal dan ook dezelfde fouten blijven maken.

https://www.youtube.com/watch?v=BwdKwP9p948

Om wanhopig van te worden? Neen toch, want we kennen immers allemaal het liedje van Bram Vermeulen, over die steen die we kunnen verleggen in de rivier, waardoor die anders gaan stromen. En met zo een steentje lopen we allemaal op zak!
Maak werk van jezelf, en dat kan je in de eerste plaats doen, door zelfkennis en door heel eerlijk te zijn met jezelf. Dat laatste vooral, want inderdaad we zijn niet perfect, en die imperfectie onder ogen durven en willen zien is een eerste aanzet tot verandering.
Het zijn niet de anderen die onze grootste vijand zijn, neen, dat zijn we vaak zelf. Ik betrap er mezelf ook nog altijd op, en dat uit zich vaak wanneer ik verdrietig ben. Wellicht spelen de triggers van vroeger dan nog een spelletje met mij, en dan word ik weer zelfdestructief, en kan ik maar beter eerst mijn verdriet verwerken, voor ik mij weer onder de mensen begeef.
https://www.youtube.com/watch?v=tSZuHs7eW5s
Maar dit weten en onder ogen zien, is al heel veel, om dingen te proberen veranderen, en dat kiezeltje in je zak te gebruiken.
En misschien, heel misschien, verandert er op een dag niet alleen de loop van de rivier, maar daardoor ook de loop van de levens rondom jou. Dus een beter mens worden, betekent meteen ook dat we betere medemensen krijgen.
Werk aan de winkel dus!