“Je moet u alles zo niet aantrekken zeggen ze dan, veeg er wat meer je voeten aan, je moet wat harder worden en alleen aan jezelf denken, je moet daar niet mee inzitten, niet naar kijken, niet naar luisteren, want het is daarvan dat je ziek wordt.”
Wel, dan worden we maar ziek!!!
Wanneer men tegenwoordig de wereld wat “negatief” bekijkt, komt er direct van alle kanten protest. Maar jammer genoeg heb ik geen roze bril en nog minder ben ik stekeblind. Integendeel ik lijk wel alles, zoals mijn zoon het zo mooi formuleerde, door een vergrootglas te zien, of misschien wel van onder een microscoop.
Gedachten en gevoelens indelen in categorieën is trouwens zinloos, want ze zijn niet wit of zwart, en ook niet goed of slecht, en nog minder positief of negatief. Ze ZIJN!Bovendien wie zegt dat positieve gevoelens en gedachten zo positief zijn?! Is die joelende menigte die tegenwoordig rond het voetbal hangt, positief bezig, of enkel verdwaasd en opgefokt? Is het negatief van te vinden dat het nu beter zou regenen dan dat de zon blijft schijnen?
En nog straffer, is verdriet, twijfel en onzekerheid, negatief, of is het gewoon des mensen, en mogen we blij zijn dat we die gevoelens en gedachten hebben?
Gevoelens en gedachten zijn wat ons mens maakt, en het grote probleem zijn niet zij die ze hebben, maar wel zij die er niet kunnen mee omgaan, en ze dus verwerpen of negeren. Wijs dus elkaars gevoelens en gedachten niet af, ook al zijn ze dan negatief!
Ziezo, en dat het nu maar vlug regent!

Soms lees je iets heel eenvoudig uitgelegd, en toch de complete waarheid!

Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had een aantal voorwerpen voor zich liggen. Toen de les begon, nam hij zonder iets te zeggen een hele grote, lege mayonaisepot en vulde deze met golfballen. De professor vroeg vervolgens aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was. Zij antwoordden van wel.
Toen nam de professor een doos met kiezelsteentjes en kiepte deze in de pot. Hij schudde lichtjes met de pot en de kiezelsteentjes rolden in de open ruimtes tussen de golfballen. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was. Ze antwoordden van wel.
De professor nam nu een doos met zand en goot deze leeg in de pot. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op tussen de golfballen en de kiezelsteentjes. Opnieuw vroeg hij of de pot nu vol was. De studenten antwoorden met een unaniem “ja”.
Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en goot ze leeg in de pot. De hele inhoud verdween in de pot en de koffie vulde de lege ruimte tussen het zand. De studenten begonnen te lachen. “Nu”, zei de professor, “ik wil dat jullie deze pot zien als jullie eigen leven.
• De golfballen zijn de belangrijke dingen in het leven: je familie, je kinderen, je geloof, je gezondheid en je passies. Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn.
• De kiezelstenen zijn de andere dingen die ertoe doen: je werk, je huis, je auto e.d.
• Het zand is al het andere, de kleine dingen.”
“Als je het zand als eerste in de pot doet, is er geen plek meer voor de kiezelsteentjes of voor de golfballen. Datzelfde geldt ook voor je eigen leven. Als je al je tijd en energie aan de kleine dingen besteedt, dan heb je geen ruimte meer voor de dingen die belangrijk voor je zijn.”
“Besteed aandacht aan de dingen die essentieel zijn voor je geluk. Speel bijvoorbeeld met je kinderen. Neem tijd voor een onderzoek voor je gezondheid. Neem je partner mee uit eten. Lees. Er is altijd nog wel tijd om het huis te poetsen of de prullenbak te legen.”
“Zorg eerst voor de golfballen, de dingen die echt het allerbelangrijkste voor je zijn. Stel je prioriteiten. De rest is maar zand.”
Eén van de studenten stak een vinger op en vroeg waar de twee koppen koffie voor stonden. De professor lachte: “Ik ben blij dat je het vraagt. Ik wil daarmee alleen maar weer eens aangeven dat, hoe vol je leven ook mag zijn, er altijd wel een plekje is om samen met een vriend een kop koffie te drinken.”
Leef het leven!

Zullen we die koffie dan maar gaan drinken?!

Plastische chirurgie zit in de lift, letterlijk en figuurlijk. We laten alles terug naar boven trekken, onze oogleden, onze borsten, ons ingezakt lichaam, onze rimpels…
Schoonheid zal binnenkort meer dan normaal zijn en wordt stilaan een verplichting voor wie er gezond wil uitzien. Wetende dat wie mooi is, al altijd een stapje voor heeft gehad op de anderen, vrees ik voor nog meer frustratie, discriminatie en pestgedrag.
Ik kan al niet tegen al dat miss gedoe! Voor elke trend en elk product wordt er tegenwoordig een miss gekozen uit een groep van haast allemaal eendere kiekens, met dezelfde pluimen en dezelfde hoenderachtige gelaatsuitdrukking.
En zeker voor al die meisjes die weten dat je het als miss tot presidentsvrouw kan schoppen, zoals Melania van brulaap Trump, zal er geen houden aan zijn.
Vergeet echter niet, dames, dat dat liedje maar vier, hoogstens acht jaar duurt, en dat je wel levenslang opgescheept kan zitten met een lelijke en vulgaire, veel oudere vent, die de pussy’s in het donker knijpt, en het jouwe links laat liggen!
Uiterlijke schoonheid lijkt het jammer genoeg echter voor de meeste mensen nog altijd te winnen van innerlijke schoonheid.
Natuurlijk ben ik ook zenuwachtig voor het eerste afspraakje met mijn lief, en vraag ik mij ook af, of hij mijn uiterlijk even erg zal kunnen appreciëren als mijn innerlijk, dat hij dus nu al veel beter kent dan mijn lijf en leden. We willen er tenslotte allemaal graag goed uitzien, en zeker voor de man en de vrouw van ons leven.
Maar we zijn allemaal maar mensen, en dus geen barbiepoppen, of stoere binken, met een lijf waar je mee op een affiche kan! En wie aan die verwachtingen kost wat kost probeert te voldoen, doet zichzelf geweld aan, en zit waarschijnlijk verkeerd in elkaar.
Bovendien, ik heb er al hoop in dat hij mij leuk zal vinden, want ware liefde is tenslotte blind!