De kogel is door de kerk, ik ga niet mee naar zee. Met dit weer kan ik moeilijk mijn tuin en de dieren alleen laten, en bovendien het spreekt mij ook niet echt aan, en die twee jonge mensen kunnen veel beter tegen de hitte dan ik, en dus blijf ik thuis zodat zij hun gang kunnen gaan.
In plaats daarvan word ik nog eens uitgebreid verwend in mijn favoriet Catalaans restaurant in Waterloo, en daar zal ik zeker meer van genieten, dan van de kust in volle toeristisch seizoen en met dertig graden in de schaduw. Wel spijtig dat Puigdemont ondertussen naar Duitsland verhuisd is, kan hem dus jammer genoeg en met zekerheid niet meer tegen het lijf lopen…
Hoelang heeft het nu al niet meer geregend? Zes weken? En bovendien beginnen morgen de “hondsdagen”.
“Hondsdagen” is de periode die er nu aankomt van omstreeks 20 juli tot rond 20 augustus. Het is – of zou – een periode moeten zijn van heel zwoel weer en waarin regelmatig onweer mogelijk is.
De hondsdagen ontlenen hun naam aan het weer zichtbaar worden van Sirius in het ochtendgloren. Sirius is de heldere ster van het sterrenbeeld de Hond.
Ik heb ze nog niet gezien, want ik sta altijd veel te laat op, maar vanaf morgen, ga ik toch een inspanning doen om te zoeken of ik ze kan ontdekken, want blijkbaar inspireren ze ook schrijvers en dichters. We zullen daarna wel verder slapen.
http://www.fabjerennt.nl/2014/08/14/hondsdagen/

‘Zijn prachtige poëtische en plastische stijl heeft Hugo Claus niet verloren in zijn tweede roman, De hondsdagen. Het verhaal speelt zich af op meerdere evenwijdige vlakken tegelijkertijd. De feiten van het verhaal wisselen af met onthutsende dromen of beklemmende herinneringen die dan weer een bijzonder licht werpen op de feiten – en die mengeling van droom en werkelijkheid, van bewustzijn en onderbewustzijn, geeft aan het boek een ongewoon magisch reliëf. (…) In een milieu van verlopen artiesten en vrouwtjes van “liefde”, is Claus erin geslaagd de innerlijke leegheid en vermoeiende opgejaagdheid van enkele figuren tragisch te doen aanvoelen.’ – Walter Korun, Galerie Zuid

Ik heb denk ik nooit een boek gelezen van Claus, in elk geval toch nooit helemaal uitgelezen. Ze lagen mij niet, of ik was er te dom voor, ik weet het niet. Maar misschien moet je boeken ook op het juiste moment lezen, zoals nu De hondsdagen, tijdens de hondsdagen…

Er rust nog altijd een taboe op onze geestelijke gezondheid, en bovendien houden we dat taboe zelf in stand, want we schamen ons wanneer ons hoofd op hol slaat.
Maar als er nu iets is waar we ons niet voor moeten schamen is het toch  zeker wel gezondheid en ziekte.
Lichaam en geest zijn één, en kunnen overbelast geraken. Je schaamt je toch ook niet als je rugpijn hebt, of geboren bent met een chronische maagaandoening.
Ik ben al van een paar depressies genezen, maar ik weet dat het mijn “zwakke plek” is, zoals bij anderen hun lever of hun longen. En ik schaam mij er niet voor, maar zorg ervoor dat ik zo vlug mogelijk hulp krijg telkens ik de symptomen de kop voel opsteken, en stilaan ben ik ook ervaringsdeskundige op dat gebied.
Je kan er trouwens ook zelf iets aandoen. Ik ben nog al een hevig beestje, en een beetje perfectionist, en af en toe is het tijd om gas terug te nemen of onder een koude douche te gaan staan. Zeker nu met dit weer!
Dus jezelf proberen veranderen, zelfkennis vergaren en relativeren is de boodschap.
En voor lever en longenlijders: minder drank en niet roken!
Dankzij minister van Volksgezondheid Maggie De Block krijgt iedereen vanaf eind dit jaar enkele sessies bij een psycholoog terugbetaald.
Vanaf eind dit jaar betaalt het ­Riziv aan iedereen een aantal sessies bij de psycholoog terug: maximaal twee keer vier sessies worden terugbetaald, waardoor je zelf nog maar maximaal 11 euro per sessie hoeft te betalen.
Alleen blijkt ‘iedereen’ nu toch niet iedereen. Sessies voor mensen die ouder zijn dan 64 jaar, worden immers niet terugbetaald.
Hopelijk wordt deze discriminatie heel vlug weggewerkt, want dit kan dus niet: mensen tot hun 67ste laten werken, en dan wanneer ze ongelukkig genoeg een burn-out krijgen, niet de mogelijkheid bieden om net als alle andere werkenden betaalbare hulp te kunnen krijgen.
Therapie moet voor iedereen kunnen, je laat toch ook iemand van boven de 64 niet rondlopen met een gebroken been, of een op springen staande appendix! Dat is ronduit geestelijke gezondheid veel minder belangrijk en levensnoodzakelijk vinden dan lichamelijke gezondheid! En ik heb al gezegd die twee zijn één, of wil de minister misschien dat we hier allemaal zonder hoofd rondlopen!!!

Uitzonderlijke situaties bestaan niet, er bestaan alleen situaties, en wat voor de ene ongewoon is, lijkt voor de andere banaal. Het is allemaal een kwestie van perceptie en ingesteldheid.
Hetzelfde kunnen je stellen met relaties, er bestaan geen ingewikkelde relaties, er bestaan alleen relaties.
Op Facebook heb ik desondanks nu aangegeven dat mijn relatiestatus ingewikkeld is, terwijl ik er voor mezelf wel al uit ben, en weet waar ik aan toe ben en waar ik naartoe wil.
Het leven is nu eenmaal geen simpel gegeven en een rechttoe rechtaan show, maar zolang je het heft in eigen handen kan houden, is elke situatie op te lossen.
En wanneer weet je dan dat je goed zit? Wel, het befaamde buikgevoel nietwaar! Als het dus niet meer in je hoofd of je hart zit, maar in je buik. En wanneer hierdoor je gemoedsrust is weergekeerd.
Alles hoeft daarmee niet meteen opgelost te zijn, het voornaamste is dat je weet waar je naartoe wil, en je daar door niets of niemand van zal laten afbrengen.
Zelfvertrouwen noemen ze dat, en dat is onbetaalbaar in om het even welke situatie.
En hoe krijg je dat? Simpelweg door te doen! Door te lukken en te mislukken, door te leren van je fouten en je successen, dus door ervaring op te doen, en door voor elke stap die je zet je verantwoordelijkheid te nemen, in plaats van de slachtofferrol te aanvaarden, want daarmee kom je nergens.Weerstand ga je sowieso krijgen, als het niet van het leven zelf is, zal het wel van iets of iemand anders zijn, maar als je genoeg zelfvertrouwen hebt en precies weet wat je wilt, los je dat wel op. En tenslotte kan je nooit voor iedereen goed doen. Ook daar moet je leren mee leven.
Het aloude gezegde “waar een wil is is een weg” en het relativerende “de soep wordt nooit zo heet gegeten als ze opgediend wordt”, hou die beiden maar in je achterhoofd, en dan kom je er wel!

Wat je ook overkomt

Wat je ook overkomt,
weiger
slachtoffer te zijn,
maar aanklager,
niet degene die
aangewezen wordt,
maar zelf
met de vinger wijst,
niet degene
die schuilt
maar blootlegt.

Veeg de angst
en de tranen
uit je ogen
en beschuldig.

Micheline Baetens – 19.06.2018

Als Epicurist sprak de titel van dit artikel mij direct aan. Ik schenk het jullie.
Vergeet de vakantie en maak een feest van het leven van elke dag!

Recept voor een feestelijk leven

Zeg nu zelf, in tijden van glutenangst, broodvrees en alcoholfobie klinkt het zogenaamde mediterrane dieet als muziek in de oren. Je mag brood eten en je hebt recht op vis of vlees, veel fruit en groenten, en af en toe een glaasje wijn. Je hoeft geen ­hippe quinoa op je bord, en niets is gebakken in een lading kokosvet. Het is allemaal puur, eenvoudig, gemakkelijk, maar vooral gezond.
Dat ontdekte de Amerikaanse wetenschapper Ancel Keys in 1960 al, toen hij voor zijn zogenaamde ‘zevenlandenstudie’ 12.000 gezonde mannen volgde in zeven verschillende landen. Wat bleek? In bepaalde gebieden – zoals het Middellandse Zeegebied en Japan – werden mannen merkelijk minder getroffen door hart- en vaatziekten. Die studie werd ­later nog op veel grotere schaal herhaald en opnieuw kwamen ­wetenschappers tot de opmerkelijke vaststelling dat in sommige landen de bevolking veel gezonder is en ouder wordt dan elders. Deze plekken kregen de naam blue zones.

Ikaria, waar mensen vergeten te sterven

Het gebied aan de Middellandse Zee, met in het bijzonder de Griekse eilanden, vormt zo’n blauwe zone. The New York Times omschreef het eiland Ikaria als ‘the island where people forget to die’. Het gevolg: de blauwe zones werden overstelpt met wetenschappers en diëtisten die met een vergrootglas boven de borden van de arme inwoners stonden. En ‘arm’ mag je vrij letterlijk nemen in het geval van de mediterrane levensstijl.
Extreme diëten zijn gemakkelijker te volgen. Het is eenvoudiger om jezelf wijs te maken dat je geen brood meer mag dan het met mate te eten
‘De bewoners van de Griekse eilanden die door Keys werden ondervraagd, waren voornamelijk boeren’, zegt Patrick Mullie, voedingsdeskundige aan de VUB en auteur van het boek Gezond eten, langer leven. Het mediterrane ­model. ‘Ze hadden het niet breed en aten vooral wat ze ter beschikking hadden. Veel groenten, fruit en noten, want die konden ze zelf telen, brood, want dat was relatief goedkoop, en dan kleine porties vis en vlees. Het mag duidelijk zijn dat de mediterrane levensstijl er een is die getypeerd wordt door soberheid. Van alles een beetje en van niks te veel.’
En laat daar alvast het schoentje knellen wanneer toeristen na een jaar hard werken naar het zuiden trekken om te gaan genieten. Die stoppen niet na één glas wijn, zijn niet tevreden met een enkele kippenbil of drie langoustines. ‘Minstens even belangrijk als de kwaliteit van wat er op dat zuiderse bord ligt, is de kwantiteit.’ Met de yolo-mentaliteit waarmee de meeste vakantiegangers hun reis aanvatten, wordt dat alvast een uitdaging. Soberheid en vakantie gaan doorgaans niet hand in hand. Wel integendeel.

Alles mag (een beetje)

Opmerkelijk toch aan het mediterrane voedingspatroon is dat het geen restricties of strenge wetten hanteert. Het is niet vetarm, noch koolhydraatarm. Het gaat compleet in tegen de principes van onder meer Pascale Naessens en combineert eiwitten met koolhydraten. Het omarmt brood én pasta én rijst. ‘Het is inderdaad geen zwart-witverhaal, het is veeleer grijs, en dat hebben mensen niet graag’, weet Mullie.
Extremen – je mag niet dat, en zeker niet dat! – zijn commercieel veel interessanter. Getuige daarvan de huidige dieettrends die gluten, brood, suiker en alcohol afzweren. Extreme diëten zijn gek genoeg makkelijker te volgen. Het is eenvoudiger om jezelf wijs te maken dat je geen brood meer mag eten dan je voor te nemen het met mate te eten. ‘De mediterrane levensstijl is er een die veel mensen pas ontdekken na een zware ziekte of een burn-out, wanneer ze de waarde van die soberheid des te hoger inschatten.’
Mullie spreekt in zijn boek resoluut van een mediterraan model, en niet van een dieet. ‘Bij een dieet denken mensen meteen aan kilo’s verliezen. De levenswijze in het zuiden triggert om gezonder te eten, maar geeft je niet noodzakelijk een strak figuur. Het is ook geen wetmatigheid, zoals vele ­andere diëten dat wel zijn. Het mediterrane model verplicht niets en verbiedt ook niets, het hanteert ­alleen enkele duidelijke principes.’
Soberheid is er daar één van, maar ook vegetarische dagen horen erbij. De Griekse boeren in de studie zijn geen vegetariërs, maar door de hoge kostprijs van vlees is het een luxe die ze zich niet elke dag kunnen permitteren. ‘Belangrijk is ook dat de zuiderlingen uit die gezondheidsstudies zelf koken’, aldus Mullie. ‘Ze kopen geen kant-en-klare maaltijden, ze verwerken alles zelf. Er wordt wel melk gedronken, maar zelden zie je ingrediënten als room en boter. Door alles zelf te koken bepalen ze wat er in hun voeding terechtkomt. En dat is nog altijd de gezondste manier van eten.’
Dat beseffen ze in het Zuiden zelf niet ten volle, want de gezonde levensstijl gaat er stilaan ten onder aan de opkomst van fastfood. Verwacht wordt dat de nieuwe generaties Grieken, Italianen en Spanjaarden niet dezelfde lange, gezonde levensverwachting zullen hebben. Net omdat ze almaar meer en ongezonder eten combineren met minder beweging.

Dagen zonder stress

Gezondheid gaat al lang niet meer alleen over wat je in je mond steekt. Dat die oudjes in het zuiden naar beduidend meer jubileums voor honderdjarigen moeten, heeft niet alleen te maken met het brood, de olijfolie, de noten, de groenten en dat ene glaasje wijn per dag. Elke dag een beetje zonneschijn doet ook wonderen. Zowel fysiek (vitamine D!) als mentaal. Hetzelfde kan gezegd worden van een dagelijkse wandeling. Op het bergachtige eiland Ikaria zijn die wandelingen vaak zelfs van de pittige soort. Het gevolg: in de namiddag een dipje in het energiepeil. Geen probleem voor de kranige Ikariërs, dan doen ze toch gewoon even een dutje?
Stress is iets wat de Griekse boer letterlijk niet aan zijn hart laat komen. Wat vandaag niet is gebeurd, doen we morgen. En vanavond spelen we met de vrienden nog een spelletje domino voor het slapengaan. Want als we dan nog één bepalende factor mogen aanhalen voor het succes van de mediterrane levensstijl, dan is het wel het dagelijkse contact met familie en vrienden. Geen lange avonden voor de televisie, maar gesprekken, spelletjes of feesten. Samengevat wordt het vakantierecept dus: eet en drink met mate, beweeg veel, doe af en toe een dutje en vergeet niet dat spelletje domino in te pakken.

Onsterfelijk in Okinawa

Ook het eiland Okinawa, in Japan, vormt een belangrijke blauwe zone, een plek waar mensen beter leven. De vrouwen zijn er de oudste en ­gezondste van de wereld. Het eiland kreeg de bijnaam ‘het land van de onsterfelijken’. Hun recept? Een dieet van gewokte groenten, zoete aardappel, soms rijst, tofoe en soja, en af en toe eens een stukje varkensvlees. Alles mag, maar met mate. Opmerkelijk is dat ze elkaar voor de maaltijd een belofte doen: ‘Hara hachi bu’. Dat betekent: ‘We gaan eten tot we voor tachtig procent verzadigd zijn.’
Ook beweging en het gemeenschapsgevoel zijn in Okinawa trouwens van kapitaal belang. De bewoners bouwen er een zogenaamde moai om zich heen. Een netwerk, zeg maar, en dan niet op Facebook, Linkedin of Instagram, maar door elkaar te ontmoeten. Het gros van de ouderen op Okinawa gaat nooit met pensioen. Ze blijven zichzelf elke ochtend herinneren aan hun ikigai, wat zich dan weer het best laat vertalen als ‘levensvreugde’. In plaats van een todolijstje propvol dringende zaken af te vinken, spreken de mensen op Okinawa elke ochtend uit wat hen drijft, wat hen gelukkig maakt en waar ze ook die dag naar zullen streven. Ze onderhouden ook een eigen tuintje. Niet alleen levert dat grondstoffen en kruiden voor een maaltijd zonder toegevoegde suikers en vetten, het vermindert ook de stress.

Van Acciaroli tot Zweden

Het was de Amerikaanse journalist en producer Dan Buettner die vanaf 2003 de zogenaamde blauwe zones in kaart bracht. Hij vond er ­zeven, niet toevallig eilanden of afgesloten gemeenschappen waar fastfood en een sedentair leven minder snel doorsijpelen. Dat zijn:

Okinawa
Sardinië
Het Italiaanse dorpje Acciaroli
Het Griekse eiland Ikaria
Een schiereiland van Costa Rica
De mormonengemeenschap in Loma Linda (Californië)
Enkele gebieden in Zweden
Op basis van zijn onderzoek heeft Buettner er intussen zijn levenswerk van gemaakt om wereldwijd mensen aan te zetten tot een gezondere levensstijl. Dat gebeurt met ingrepen in de publieke ruimte, maar op zijn website vind je bijvoorbeeld ook gezonde recepten.
www.bluezones.com

RUCOLABOM
Wilde of weinig veredelde groenten bevatten meer kostbare voedingsstoffen dan een nette krop sla, maar ze zijn bitterder. Dat zoiets lekker kan zijn, bewijst rucola, een echt oerplantje.

De Standaard – 18.07.2018

Eigenlijk ben ik mijn memoires aan het schrijven met dit blog. Je moet het maar kunnen, als simpel duif zoveel te vertellen hebben, dat je je memoires kunt schrijven. En er komen er elke dag bij. Ik hoop bovendien nog een tiental jaar te leven, en dus ook te kunnen blijven schrijven.
Meer rest er mij trouwens niet. Wie alleen leeft heeft enkel zichzelf om op terug te vallen, en ik ben dan ook ontzettend blij dat die passie mij trouw blijft, en hopelijk tot het einde mijner dagen.
Ga ik dan nog veel beleven? Natuurlijk! Daarvoor moet men immers de deur niet uit, de wereld stroomt tegenwoordig binnen langs allerlei kabels en aansluitingen. Bovendien je leefwereld zit in je hoofd, en zeker bij mij, en dat is gelukkig altijd al zo geweest.
Als ik vroeger als kind alleen op wandel ging, rond de vijvers, door de weiden, en langs de velden, fantaseerde ik een dik boek bij elkaar.
In je fantasie kan je de dingen bovendien ook maken zoals je ze graag hebt, of graag zou zien, en het is niet eens allemaal verbeelding, want je gelooft er ook nog eens zelf in!
Is wel nodig, geloven dat er meer is dan we zien, en door er je eigen gevoelens in te steken wordt het ook meer.
Wat zou de wereld immers zijn zonder mensen die door wat ze fantaseren en creatief realiseren, ons een alternatief bieden voor de sleur en de problemen van elke dag?
De kleuren van een schilderij, de vormen van een beeld, de poëzie van een zin, de klanken van een melodie,… zijn “de aller-individueelste expressie van de aller-individueelste emotie”, zoals ooit iemand zo mooi zei.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tachtigers

https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=Bi-MrEoRMGk

Lyrics

I feel complete
I lose all control
I lose all control
I respond

I feel chills
I wake
I know on those lonely nights
I know on those lonely nights

I know everything
I lose all control
I get chills
I know on those lonely nights

I die
I hear all that is left to be heard
I wish you would never stop
I’ve got a feeling

I live near
I live for you now
I leave no sense behind
I feel complete

I’ve got a feeling
I wish you moving like rain
I’ll be there
I’ll be there
I lose all control

[violin instrumental]

When you whisper my name
When you whisper my name
When you whisper my name, whisper my name
When you whisper my name

Ooooooooh (x3)

Whisper …

When you …
Whisper …
When you …

Uit “Youth”
Prachtige film!
https://www.youtube.com/watch?v=-T7CM4di_0c
“Emoties zijn alles wat we hebben.”
Hoe oud mensen ook worden, hun passie verliezen ze nooit. Gelukkig maar!