Waarom zegt men altijd “de goeie ouwe tijd”? Dat moet toch zijn “de goeie jonge tijd”! Al was die jonge tijd niet altijd en voor iedereen leuk, denk maar in tijden van oorlog, of denk maar aan een jeugd die niet zonder problemen verlopen is, want niet iedereen heeft het geluk om in de beste omstandigheden op te groeien.
Maar ook een problematische jeugd heeft ondanks alles zijn mooie momenten, denk ik. Voor mij zeker de tijd bij mijn grootmoeder, mijn schooltijd en de zorgeloze momenten gedurende 43 jaar huwelijk. Wonderlijk genoeg, ook nu de dag van vandaag, al ontbreekt er af en toe iets of iemand.
Ondanks al die nostalgie naar vroeger, leeft een mens toch maar best in het hier en nu en ga je bij voorkeur toch maar liefst mee met je tijd, en dat op elke leeftijd. Het is meegaan, of achterblijven! Ik ben gelukkig mee, denk ik, en soms heb ik de indruk dat ik zelfs een stukje voorop loop.

Doe wat je wilt zal de gehele wet zijn;
Liefde is de wet, liefde geleid door de wil, en;
Iedere man en vrouw is een ster.
Aleister Crowley

Voor mijn leeftijd, of misschien juist door mijn leeftijd en alles wat ik in mijn zogenaamde goeie ouwe tijd meegemaakt heb, heb ik weinig taboes en sta ik volledig open voor alles wat op mij afkomt. Ik ontdek en leer nog elke dag, en kan ook nog kinderlijk blij en verwonderd zijn.
Het leven is en blijft spannend en ik hou ervan! Zeker nu en in deze tijd dat er zoveel mogelijk is, en dat men zoveel vrijer denkt dan vroeger. Er is ook niemand meer die mij kan verplichten van water in de wijn te doen of rekening te houden met verwrongen situaties. De wijn is puur, en gedronken met mate smaakt hij heerlijk en gezond!

Ik ben gedurende de dag op stap geweest met een “oude” schoolvriendin”. We zijn in ’t Gebroken Hof in Eizer – Overijse een hapje gaan eten voor mijn verjaardag. Nini Dewals zat een leerjaar hoger dan ik in het Kasteeltje, maar we zijn beiden opgegroeid in de Leegheid in Overijse en heb dus veel gezamenlijke herinneringen en kennen dezelfde mensen. Op onze leeftijd is het altijd leuk om daar nog eens over te kunnen praten.
Nini is familie van Jef Kapee, ooit de bekenste beenhouwer van Overijse, en de beenhouwerij lag vlak aan de school. We gingen er dikwijls een broodje met gehakt halen en dan deed Kapee er altijd extra kruiden op, want dat hadden jonge meisjes nodig vond hij, met een monkellach. Zijn zoon Eugene, de Gen Kapee, die het later overnam van Jef, was net dezelfde, en ook nog een stuk nieuwsgieriger en probeerde ons altijd uit te horen over ons verkeer met de jongens.
Pater Janssen, die godsdienst gaf in het Kasteeltje zei altijd dat je de pensen van Jef Kapee ook de vrijdag mocht eten, want dat er toch geen vlees in stak. Vrijdag mocht je namelijk destijds van de Katholieke kerk op vrijdag geen vlees eten, maar die van Kapee dus wel omdat die bespaarde op het vlees en mindere kwaliteit afleverde, vertelde de pater als grapje.
Maar het lekkerste van Jef vond ik zijn kip-kap, zijn kapee zoals wij in het dialect zeiden. Vandaar dus ook zijn bijnaam.
Voila Nini, als je dit leest, ik heb een deel van je familie vereeuwigd op mijn blog, en Jef Kapee is nu gekend over heel de wereld. Alleen spijtig dat zijn kip-kap dat niet is, want daar heb ik nog altijd dikwijls goesting naar!

Tijden veranderen, woorden ook.
Waarom zegt men “kwajongens” en nooit “kwameisjes”? Het woord bestaat niet eens!
Als een meisje ondeugend en wat wild is zegt men “het is een echte kwajongen”.
Als een vrouw dezer dagen zelfzeker en moedig is zegt men “het is een vrouw met ballen, of een vrouw met kloten aan haar lijf”.
Wel ik vind dat wij die mannelijke attributen niet nodig hebben om te bewijzen wie of wat we zijn, integendeel.
Dus, vrouwen en mannen, stop met dergelijke uitdrukkingen.
Wij zijn gewoon en vanzelfsprekend allemaal vrouwen, en net als mannen allemaal anders, en hebben net als mannen onze specifieke aardigheden en onaardigheden.
Dus vanaf nu zegt iedereen “kwameisje”, tegen elk meisje dat ondeugend en wat wild is!
Zelfs de Canadese Premier, en bovendien een feminist zoals hij zelf zegt, is er ook mee bezig en hij wil het Engelse woord “mankind”, veranderd zien in “peoplekind”. Overdreven? Misschien wel, maar toch ook ergens veel logischer en bij de tijd klinkend.

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180207_03343693

Blijkbaar moet onze taal vervrouwelijkt worden, zoals onze taal ook tegenover andere rassen moet aangepast worden. De vraag is hoe ver we daarin moeten gaan, want daar is de laatste tijd nogal wat over te doen geweest.
Negers mag je niet meer zeggen, en blank blijkbaar ook niet meer, dat moet wit worden. Dus zijn er nu zwarte en witte mensen (zoals zwarte en witte pensen!), in plaats van negers en blanken.
Anderzijds, zo wit vind ik mij zelf eigenlijk niet, en ik vind blank wel een juister woord, en niet iedere donkere mens is ook zwart. Dat wordt dus moeilijk, en begint sterk op muggenziften te gelijken, terwijl hoe wij naar anderen kijken en er over oordelen tussen onze twee oren zit. En krijg het daar maar eerst eens aangepast, vind ik.

Ze zijn charmant, geven je aandacht, krijgen je vertrouwen en veroveren uiteindelijk je hele persoonlijkheid om die volledig te kunnen controleren. En wanneer je ze dan na verloop van tijd door hebt en de relatie verbreekt, proberen ze de controle over je omgeving te krijgen en hoe mensen over jou gaan denken. Want zichzelf in een slecht daglicht of in vraag stellen, dat nooit!
“When a narcist can no longer control you, they wil instead try to control how others see you”, https://www.zensitivitynoordwijk.nl/narcistische-persoonlijkheidsstoornis heb ik ergens gelezen, en inderdaad, ik heb dit meer dan één keer ondervonden.
Politici zijn daar bijvoorbeeld ook heel straf in, maar je komt ze ook frequent tegen in je persoonlijke leven. Men noemt ze narcisten naar de mythe van Narcissus.

Het verhaal van Narcissus is vooral bekend van Ovidius, die deze Griekse mythe in Latijnse dichtvorm heeft overgeleverd (Metamorfosen 3.341-510). Ook Pausanias (8.29.4 en 9.31.6) en Plinius (Naturalis historia 21.75) vermelden Narcissus. De versie van Ovidius vertelt het verhaal vanaf de metamorfose van de nimf Echo tot en met de metamorfose van Narcissus.

Versie van Ovidius
Narcissus was een knappe jongeman die leefde voor de jacht. Velen werden verliefd op hem. Zijn moeder had van de ziener Tiresias de voorspelling gekregen dat hij zou blijven leven als hij zichzelf maar niet kende. Narcissus wilde echter niets van liefde weten en wees iedereen af. Enkel de jacht interesseerde hem.

Op een dag zag de mooie nimf Echo Narcissus tijdens een jacht in de bergen. Ze werd meteen verliefd en volgde hem waar hij ook ging. Echo kon echter vanwege een eerdere straf niet meer zelf het woord nemen, maar alleen anderen napraten. Daarom wachtte ze tot Narcissus eerst zou spreken. Op een dag werd Narcissus gescheiden van zijn gezellen en hij hoorde iets in zijn buurt. Hij vroeg “Is daar iemand aanwezig?” en Echo antwoordde met “Aanwezig”. Narcissus keek in het rond maar zag niemand, waarop hij de stem vroeg om zich te vertonen. Echo antwoordde met dezelfde woorden, waarop hij vroeg waarom de stem hem negeerde. De nimf herhaalde zijn vraag, waarop de jongeman voorstelde: “Laten we samenkomen!”. Wederom herhaalde de nimf met heel haar hart hetzelfde, naar hem toe rennend. Op dat moment trok Narcissus zich echter terug, roepend dat ze van hem weg moest blijven.

Echo werd helemaal verscheurd door deze belediging. Narcissus verliet haar en de nimf trok zich in schaamte terug in de bossen. Vanaf die dag leefde ze in grotten. Geleidelijk aan vervaagde ze van verdriet tot haar fysieke vorm verdwenen was en enkel haar stem nog overbleef. Met haar stem is ze nog steeds klaar om op elk moment te antwoorden. Tijdens een wandeling in de bergen is Echo nooit veraf, altijd klaar om het laatste woord te hebben.

Met Narcissus ging het niet veel beter. Dit was niet de eerste keer dat hij zo wreed een aanbidder wegjoeg. Zo was er op een dag een maagd die hem tevergeefs probeerde te verleiden. In een gebed aan de goden vroeg ze om Narcissus ook eens te laten voelen hoe het was om iemand lief te hebben die je liefde niet beantwoordt. Volgens sommige bronnen was het een wraakgodin, volgens anderen was het Aphrodite zelf die haar gebed beantwoordde en haar wens in vervulling deed gaan.

Zo kwam Narcissus op een dag aan bij een heilige vijver, waarvan het water kristalhelder was, waar de herders nooit langskwamen met hun kuddes, waar geen berggeit of ander dier zich vertoonde. Zelfs bladeren en takken van de bomen durfden er niet in te vallen. Overal rondom groeide het gras mooier dan elders en de rotsen beschutten het tegen de zonnestralen. Moe van het jagen besloot Narcissus om daar even tot rust te komen en zijn dorst te lessen met het water. Toen hij zich voorover boog zag hij zijn weerspiegeling in het wateroppervlak, maar hij dacht dat het een mooie geest was die in de vijver leefde.

Zo bleef hij daar zitten, in bewondering starend naar deze verschijning. Hij werd verliefd op zichzelf.

Hij bracht zijn lippen naar het water in een poging om de verschijning te kussen, hij stak zijn armen uit om het beeld te omhelzen. Het beeld vluchtte weg maar kwam terug toen het water weer kalm was en trok opnieuw zijn aandacht. Hij kon zichzelf er niet meer toe brengen om van het water weg te kijken, hij dacht niet meer aan eten en drinken, of aan rust. Hij probeerde ermee te spreken, maar kreeg geen antwoord. Hij begon te huilen maar zijn tranen verstoorden het beeld, waarop hij begon te schreeuwen en vroeg of de verschijning wilde stoppen met hem steeds te verlaten. Zo ging het een hele tijd verder, en Narcissus takelde af. Hij verloor zijn kleur, zijn levenskracht en zijn schoonheid. Echo bleef echter dicht bij hem en bleef zijn verdrietige kreten herhalen. Uiteindelijk kwijnde Narcissus helemaal weg en stierf. De nimfen rouwden om hem, vooral de waternimfen, en bereidden zijn lijkverbranding voor, maar het lichaam was nergens te vinden. Het enige wat van hem overbleef was een bloem (volgens sommigen was dit door toedoen van Aphrodite, die hem uit medelijden toch nog liet voortleven, zij het als bloem), geel van binnen, en omringd met witte blaadjes, die nu nog steeds herinnert aan Narcissus. Narcissus zou zelfs, eenmaal aangekomen in de Onderwereld, in de rivier de Styx nog naar zijn spiegelbeeld hebben gekeken.
(bron: Wikipedia)

Het was de beroemde psychiater Sigmund Freud die de benaming “narcisme” introduceerde in de psychologie en het beschrijft als een persoonlijkheidsstoornis van mensen die voortdurend bezig zijn met hun eigen schoonheid en grootheid.
Van narcisten wordt onder meer gezegd dat ze een gebrek aan inlevingsvermogen hebben, niet in staat zijn kritiek te verdragen en in contact met anderen vooral bezig zijn zichzelf belangrijk te maken.
Doet dat geen belletje rinkelen? Bij mij een hele klok!

Ik hou van cultuur met een kleine “c”, die van het leven met een grote “L”, en daarom heb ik “the sun and her flowers”, de tweede dichtbundel van Rupi Kaur besteld. De poëzie is nog niet vertaald in het Nederlands, maar haar schrijfsels zijn zo zonneklaar, dat ze voor mij ook in het Engels te begrijpen zijn. Ik wacht vol spanning op de postbode!
Ik heb ook iets heel gevaarlijks gedaan, vandaag. Ik heb mijn hart blootgelegd en dat is voor veel mensen shockerender dan het lichaam ontbloten. Maar ik heb het erop gewaagd, omdat ik hou van uitdagingen en risico’s nemen, waar anderen alleen maar beter van kunnen worden, als ze dat willen.
En als ik val, en mij pijn doe, zal het mijn pijn zijn en toch de moeite waard zijn geweest, omdat ik mij niet hebben laten leiden door vooroordelen en taboes, of door wat anderen denken en mij zouden kunnen aandoen. Dat is vrijheid, en dat is trouw aan jezelf blijven. En het zal pijn doen, vreselijk pijn doen, dat weet ik nu al…
Ik heb in mijn leven genoeg angst gekend, en mezelf genoeg geweld aangedaan. Ik word deze week negenzestig en het is dus hoog tijd dat ik wat vrijer en gewaagder ga leven.
Daarom ook dat ik mijn Facebook pagina openbaar hou, ondanks de vele wat ongewone tijdlijnen en commentaren. Ik ga mezelf niet censureren, dat zullen anderen wel doen!

Ik zou graag een clubje oprichten met mannen en vrouwen, jong en minder jong, om samen eens over dat boekje van Rupi Kaur van gedachten en meningen te wisselen, want er zijn de laatste tijd zoveel misverstanden en lelijke dingen geponeerd tussen beide seksen dat dit clubje wel eens hoog nodig zou kunnen zijn, om de lucht op te klaren en elkaar terug wat liever te gaan zien.
Vergeet niet, als we onze kinderen gelukkig willen maken, we mekaar wat beter zullen moeten leren verstaan.
Door alle acties tegen seksueel geweld en ander grensoverschrijdend gedrag lijkt het of er op deze aardbol geen enkele goede man meer rondloopt en iedere vrouw al wel eens verkracht is geweest. Het gaat zo ver dat men schilderijen met blote borsten uit de musea haalt en elke man wantrouwig staat tegenover iedere vrouw die zichzelf geëmancipeerd of feministe noemt.

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10215536494154350&set=a.3537562966642.163199.1499411146&type=3&theater
Het zou toch niet mogen dat emancipatie alleen maar geleid heeft tot meer verdeeldheid en onbegrip tussen man en vrouw. En zoals iemand repliceerde op Facebook: “Het enige dat de emancipatie voor deze generatie opgebracht heeft, is dat we nu alles peperduur hebben, afgestemd op tweeverdieners, veel miserie dus, en vrouwen die zuipen als mannen, en voor het eerst sukkelen met de combinatie gezin en werk een nieuw fenomeen”.
Iedereen zou dus ook overspannen rondlopen en we zouden dus ook veel te veel dingen kopen die we niet echt nodig hebben. Het enige wat ontbreekt is een warm nest.
Persoonlijk denk ik echter, dat er niet veel vrouwen zijn die nog moeder aan de aard willen spelen.

Ikzelf heb er wel voor gekozen toen ik in verwachting was van mijn zoon, en daarbij veel kritiek gekregen van familie en omgeving. Je wordt vlug als luiaard en profiteur beschouwd, maar ik ben er nog altijd van overtuigd dat dat een juiste keuze was, en mijn zoon is er mij dankbaar voor geweest. Hij had veel minder luxe, “maar ik kon altijd met mijn vriendjes spelen”, zei hij eens. Dat is waar, want alle andere moeders gingen uit werken en waren dus nooit thuis, en Ik paste voor een stuk op hun kinderen als die hier kwamen spelen.
Mijn man en ik hebben in elk geval geprobeerd om er het beste van te maken, en onze zoon is een prachtige volwassen man geworden, die intelligent en evenwichtig in het leven staat. Hij is mijn enige steun en toeverlaat geworden, en ik ben hem daar heel dankbaar voor!

Geen klusjeszaterdag deze week.
David is vrijdag geweest, want zaterdagmorgen moest hij in Overijse naar de begrafenis van een jonge mens die op een dramatisch wijze gestorven is. Daarna reden ze naar Mechelen om hun Zuid-Afrika reis te bespreken, want in april gaan ze voor veertien dagen naar Kaapstad. Een week geleden zijn ze ingeënt, en zijn ze ook hun malariapillen gaan halen.
Na Mechelen reden ze dan door naar Herstal, naar de papa van Audrey. Die heeft een tijdje geleden in Franrijk een ongeval gehad met het rotsklimmen. Ze blijven daar overnachten en komen morgen terug naar huis. Hopelijk valt het weer wat mee om te rijden, want het is tegenwoordig elke dag ander weer.
Ik heb dus een lang alleenzaam weekend, maar we gaan niet zielig doen, en het ons wel gezellig maken. Met alles wat er tegenwoordig binnenkomt via tv of internet, kan een mens zich moeilijk alleen voelen op de wereld.
En verder is er het geschreven woord dat telkens en telkens weer onze horizon verbreedt. Zo raad ik momenteel alle mannen aan om met Valentijn de poëziebundel “Melk en honing” van Rupi Kaur voor hun lief te kopen, en hem vooral eerst zelf uit te lezen. Gegarandeerd succes bij het lief! En misschien moeten die mannen, wanneer woorden hen ontbreken om hun dames op te hemelen en te verleiden, daar dan af en toe ook eens iets uit voorlezen, en dat hoeft heus niet alleen met Valentijn te zijn!

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/03/31/ineens-leest-bijna-iedereen-die-ene-dichtbundel-7776888-a1552607