De poëziebundel “Melk en honing” is vandaag al toegekomen en dit gedicht draag ik op aan mijn psychiater:

dank je wel

jij spleet me open
op de eerlijkste
manier die er is
om een ziel open te splijten
en dwong me te schrijven
in een tijd dat ik dacht
dat ik nooit meer zou kunnen schrijven

Rupi Kaur

Eén van de eerste dingen die ik aan mijn psychiater Frans Denayer zei was: “Ik kan niet veranderen”, en hij antwoordde: “Een mens kan ’s avonds slapen gaan en ’s morgens grijs opstaan.”
Veranderen moest ik niet, ik moest enkel mijn vergeten waarheid terug vinden, en weer worden wie ik was. En het is gelukt, na een tiental jaren therapie, praten en in de spiegel kijken die je psychiater je voorhoudt. Je psychiater is de spiegel waarin je naar jezelf kijkt, waar je mee praat en waar je ook zelf de antwoorden aan geeft. Want als het een goede psychiater is luistert hij maar enkel naar jou, en ben jij het die de antwoorden vindt.

Mijn psychiater heeft mij ook terug aan het schrijven gekregen en hij las in die tijd elk gedicht dat ik schreef. Hij zei ook dat elk gedicht op een verlossing leek, en beweerde dat ik mijn gedichten schreef zoals een kat haar jongen werpt, in één worp, en daar lagen de woorden.
Eigenlijk is dat wel zo, hoe vlugger geschreven hoe beter ik ze ook zelf vind. Gelukkig hebben we onze miserie die een bron van inspiratie kan betekenen en ons ook wijzer maakt, zodat we eveneens de mooie dingen van het leven kunnen appreciëren en beschrijven. En wie zei ook weer “wat je niet doodt, maakte je sterker”?

Weer de helft van een, kast opgeruimd. Wat een geluk dat ik een grote kelder heb! Maar op een zekere leeftijd is minder meer en ik ben zeker dat mijn eventuele kleinkinderen hier nog veel plezier gaan aan  beleven.
Ook een deel kookboeken en creatieve boeken meegegeven aan mijn zoon, want die kookt graag en Audrey is een creatieve duizendpoot. Alles komt dus goed terecht.
Tijdens de finale van mijn leven wil ik alleen maar lezen en schrijven, en wat lezen betreft enkel de essentie, en die zit meestal enkel in de poëzie. Schrijven zal ik doen naar best vermogen, maar verwacht van mij geen hoogdravende literatuur, maar enkel het leven zoals het is.

David heeft vandaag ook mijn nieuwe laptop gebracht en dat wordt even wennen, maar moeder is nog genoeg bij de pinken om elke verandering aan te kunnen.

Ik doe nooit de gordijnen van mijn kamervenster dicht, want ik kan niet slapen in het donker, en hier kan toch niemand binnenkijken. (En wat dan nog!)
De blauwe supermaan stond pal in mijn venster vannacht en ik heb genoten van het spektakel, samen met Bella en Remco, want ik heb heel onrustig geslapen, en dat was al een tijdje geleden.
Zouden er dan toch magische krachten uitgaan van die onbewoonde bol? In elk geval het was ook een volle maannacht toen ik ongeveer tweeënveertig jaar geleden samen met mijn man naar Leuven reed om te bevallen. Heel de tijd stond de maan in de voorruit van de wagen de weg te tonen en te belichten. Het was dus geen ster zoals met kerstmis, maar een fantastische, warm gloeiende volle maan.
http://www.standaard.be/cnt/dmf20180131_03332829
De bevalling heeft daarna nog wel zesendertig uur geduurd, en moest uiteindelijk gebeuren met een keizersnede (zoals destijds bij alle groten der aarde!): op 19 november 1976 om 9u20.

Ik heb voor mezelf een vroeg verjaardagscadeau besteld: een poëziebundel van Rupi Kaur, een jonge Canadese dichteres.
https://en.wikipedia.org/wiki/Rupi_Kaur
De bundel heeft de titel “Melk en honing”.

Dit schreef ze zelf over de bundel:

dit is een overlevingstocht
door poëzie
dit is het bloed zweet tranen
van 21 jaar
dit is mijn hart
in jouw handen
dit is
het lijden
het liefhebben
het breken
het helen
– rupi kaur

En dit schreven de kranten:

‘Rupi Kaur heeft een wijsheid die haar leeftijd overstijgt. Haar
prachtig oprechte gedichten zijn eenvoudig en toch krachtig en
verwoorden universele menselijke ervaringen (…) Melk en honing
is de bundel die elke vrouw op haar nachtkastje zou moeten
hebben liggen.’ huffington post

‘Haar gedichten en tekeningen doen echt iets met je en vormen
een boodschap van hoop, heling en kracht voor lezers over de
hele wereld.’ the guardian

Een paar van haar gedichten met haar prachtige, veelzeggende eenvoudige tekeningen:

Ik had dus een aantal vroegere gedichten teruggevonden, en die staan nu dus bewerkt en verwerkt op deze blog.
Voor een deel ervan ga ik een aparte bundel maken die “De verwerking” zal heten. Het zijn de gedichten die ik schreef tijdens en na mijn eerste depressie. Ze zijn hard en rauw, maar daar wou ik dus niets aan veranderen. Wellicht zou ik ze vandaag, na ongeveer twintig jaar, niet meer zo schrijven, omdat alle wrok en verbittering verdwenen is en ik wat begripvoller en wijzer geworden ben.
Het is echter belangrijk dat aangetoond wordt wat een mismeesterde jeugd met een kind en mens doet. En wat ik nog erger vind is dat ook de volgende generatie, dus de kinderen van die kinderen, daar ook slachtoffer van kunnen worden.
Een depressie die drie jaar geduurd heeft is niet alles voor zo’n jong kind dat mijn zoon toen was. Hij heeft daardoor ook zijn studies aan de VUB opgegeven en heel veel huiselijke warmte en steun moeten missen, en dat blijf ik dus mijn leven lang heel erg vinden en vergeef ik mezelf en mijn ouders nooit.

Ik weet het, we moeten ook mild zijn voor onszelf, en dat ben ik ondertussen wel, maar het is zo een verkwisting van tijd en energie, dat ik het als een mislukking blijf beschouwen.
Als het waar is dat een mens de kinderen krijgt die hij verdient, heb ikzelf toch enorm veel geluk gehad en een fantastische zoon gekregen, ondanks alles!