Als ik zo mijn jaaroverzicht 2017 van Facebook bekijk, dan zijn de belangrijkste onmisbare wezens in mijn leven op mijn twee handen te tellen: mijn zoon, mijn schoondochter, mijn vier katten, en drie kippen en een haan. Al de rest zijn extraatjes, die zullen komen en gaan, en vervangbaar zijn. Confronterend wel, want blijkbaar heb ik maar een heel kleine intieme mensenkring om mij heen. Maar wel kwaliteit!
Alleen op de wereld voel ik mij echter niet, want ik sta er midden in met open armen. Laat maar komen! Daarom waarschijnlijk ook dat ik mij heel zelden écht eenzaam voel.
Buiten dat kleine kringetje zijn voor mij trouwens alle mensen gelijk, en heb ik geen familie of geen beste vrienden.
Ik ben er mij sterk van bewust dat men mensen niet kan vastbinden, maar men zich toch nooit verlaten of in de steek gelaten moet voelen, omdat de wereld overbevolkt is, en er voor ons gezorgd wordt, zelfs zonder dat we weten wie we hiervoor moeten bedanken.
Wie niet onverschillig is zal dus wel altijd iets of iemand vinden om zich bij betrokken te voelen, al was het maar bij alle onbekenden op Facebook…

“Ik ben niet geworden wie ik moest worden”, hoorde ik onlangs een slachtoffer van de bende van Nijvel zeggen.
Inderdaad, sommige gebeurtenissen hebben een zodanige impact op ons leven, dat we er niet meer in slagen degene te worden die we moesten zijn. Mensen krijgen kansen, maar ook tegenslagen, en bij kansen kunnen we nog kiezen wat we er mee aanvangen, maar bij tegenslag is dat al veel moeilijker. Tegenslag haalt er ons soms zodanig onderuit dat we niet meer recht kunnen kruipen, of slechts maar half meer worden wie we waren. Soms duurt het jaren, sommige mensen willen zelfs niet meer leven, of het terug proberen.
Maar opeens, onverklaarbaar, sta je op uit je zetel en zegt “En nu is het genoeg geweest”, en je gaat naar de keuken, je begint aan het avondmaal, en je herneemt je leven. Een leven dat uiteindelijk veel beter wordt dan al die jaren er voren, zelfs beter dan de zogezegde goede jaren.
Drie jaar, heeft het bij mij geduurd, en ik weet nog altijd niet wat de aanleiding was om het heft terug in eigen handen te nemen en het leven weer te omarmen. Het was in elk geval een wonderlijke dag…

Mensen zouden zich wat meer dingen, die niet echt levensnoodzakelijk zijn, moeten laten, en de wereld zou er een pak mooier en gezonder uitzien!
Neem nu ballonnen en vuurwerk, twee zaken die tot niets dienen, en enkel serieus het milieu van mens en dier verstoren. Of al dat namaak kerstgedoe, en het geschrans en gezuip met nieuwjaar. Luidruchtig fake amusement, waar we enkel een kater aan overhouden en een gat in onze portemonnee. En wat zeggen we uiteindelijk? “De feestdagen zijn gelukkig voorbij”, en we kruipen moe en ziek door de eerste dagen van het jaar.
Het kan nochtans anders, veel gezonder en mooier, en het hoeft niet eens extra geld te kosten. Misschien is dat wel een hint voor het eerste goede voornemen van 2018. Ik ga in elk geval mijn best doen, want onze gezondheid is toch het hoogste goed, en die hangt ook voor een stuk af van het milieu waarin we leven, dus twee vliegen in één klap die hier beter en schoner van worden!

Niemand is ooit zo blij geweest van mij ’s morgens terug te zien als Remco. Ik heb dus een goeie reden om elke morgen weer uit bed te kruipen. En kruipen is het juiste woord, van ik ben geen ochtendmens, zeker nu in de winter niet.
Er staat immers weinig uitdagenst op het programma, nu alles zo een beetje stilligt in de natuur, en dat opgefokt gedoe van de feestdagen maakt het alleen maar erger.
Ik zal maar eens op zoek gaan naar een paar goeie films of series voor kerstavond, want het zal weeral triestige zeemzoete brol zijn op tv. Nieuwjaar is anders, dan verheug ik mij altijd op het concert uit Wenen, dat ik een uiterst feestelijk begin van het nieuwe jaar vind en nooit wil missen.
Ik denk dat 2018 in vele opzichten een heel belangrijk jaar gaat worden, met een paar serieus belangrijke scharniermomenten, maar vooral hopelijk gezellig en gezond voor iedereen.

Veel wind vandaag, “protjesweer”, zegt mijn zoon, “slecht weer voor de zottekes”, zegt de volksmond. Eén en ander is weer omgevlogen in de tuin, gelukkig zonder veel erg, en de kippen zitten met natte voeten.
Catalaanse onafhankelijkheidsmars in Brussel, met veel wapperende vlaggen. Europa zal haar tenen moeten uitkuisen om die geestdrift te blussen. Ik voel altijd sympathie voor wie vredelievend strijdt voor meer vrijheid en eigenheid, en kies meestal de zijde van de underdog, dat is gewoon mijn aard, en heeft niets met politiek te maken.
Een 400-tal Catalanen zijn gelogeerd in Overijse, en ze worden vanavond door Vlaamse vrijwilligers en vrienden vergast op een warme maaltijd en typisch Vlaamse kost.
Ik ga ook traditioneel koken vandaag, er staan mosselen met frietjes op het menu, en ik ga ook een cake bakken, om het plaatje compleet te maken.
Veel meer staat er niet op het programma, want het is zoals ik al zei slecht weer voor de zottekes, dus blijven we veilig binnen en gedragen ons een beetje!

Slecht geslapen en geen Sinterklaas gehoord of gezien. Waarschijnlijk mijdt die man uit Spanje de Druivenstreek als de pest want het zit hier vol afgescheurde Catalanen, die morgen in Brussel gaan manifesteren tegen het ondemocratische Spanje dat nog altijd een randje Franco lijkt te hebben. De Catalanen willen een onafhankelijk Catalonië, en de Vlaamse nationalisten uit de Druivenstreek, lijken die eis te steunen, en bieden hun zielsverwanten gratis logies aan.
Een zwarte Piet heb ik al wel aan de deur gehad, ene die voor DHL pakjes ronddraagt. Hij heeft mijn tweede lading witloofwortelen gebracht. De eerste heb ik zowat een drietal weken geleden getafeld in een kas, maar ik zie nog altijd niks verschijnen. Misschien moet ik ze wat vaker gieten.

Waarom kan onze samenleving tegenwoordig zo lastig maat houden?
De wereld draait inderdaad door! Er is een hele genderdiscussie op gang gekomen die wat uit de hand lijkt te lopen, want bij manier van spreken zouden jongens tegenwoordig hun nagels moeten lakken en meisjes hun baard moeten laten groeien! Er wordt namelijk onderzocht hoe bepalend gendernormen zijn voor de fysieke, mentale en seksuele gezondheid van jongeren.
Natuurlijk moeten meisjes evenveel kansen en keuzemogelijkheden hebben als jongens, en omgekeerd, maar dan wel uit vrije wil en niet opgelegd door mensen die de macht over ons hebben, en ons dicteren wat al dan niet goed is en gelijkwaardig.
Emanciperen kan je niet afdwingen, net zomin als je mensen kan motiveren om gezonder te gaan leven, meer respect voor de natuur te hebben, of verstandiger met geld om te gaan, als ze dat zelf niet willen. Het zit namelijk allemaal in de hoofden van de mensen en veel hangt af van hun opvoeding en intelligentie.
Wanneer je bijvoorbeeld naar een psychiater gaat omdat je je leven wilt veranderen, zal het niet helpen dat de psychiater je zegt hoe je dat moet doen – want dan is het bovendien een hele slechte psychiater met een foute methode – neen, je zal zelf moeten uitzoeken wat de beste manier van leven is voor jou.
Het zit dus allemaal in ons koppeke, en eer daar iets kan aan veranderd worden, zal er een grondige mentaliteitsverandering moeten plaats vinden, en nog veel onderzoek moeten gebeuren, of we moesten net zo’n brein en sterke wil hebben als Nelson Mandela, die 25 jaar onterechte gevangenschap overleefde zonder wrok en haat… en zonder zijn nagels te lakken…😍😍

Eigenlijk maakt het niet zoveel uit of iemand iets goed of slecht van je vindt, iedereen heeft immers als vanzelfsprekend een mening, zoals iedereen ook gewoon een kont heeft. En toch liever een oprechte afkeuring, dan huichelarij en geslijm. Geraak vooral niet verslaafd aan het goeddunken en de aandacht van anderen, want dan doe je op den duur niets meer!
Het doet er ook niet toe wat je kan en uitvoert, als je het maar met passie doet, en er zelf plezier aan beleeft. Straks ben je weg, en ben je nog enkel stof, en zoals iedereen op deze aardkloot, misbaar en vervangbaar. Het stelt dus allemaal niet zoveel voor.
Wat wellicht niet vervangbaar is, is de natuur. Vandaag zitten er net als gisteren weer veel vogels in de tuin, ook het jaarlijks terugkerende winterkoninkje, wat ik één van onze leukste tuinvogeltjes vind. Hopelijk komt er deze winter ook weer een koppel goudvinken van de versnaperingen snoepen. De vuurrode borst van het mannetje tegen het wit van een sneeuwbui, en je hebt een levende kerstkaart!
En neen, mijn vier katten vangen geen vogeltjes, want die krijgen genoeg te eten en zijn wel opgevoed!😜