Ik heb tot mijn zes jaar een tutter gehad, en dan heeft Sinterklaas hem meegepakt, omdat ik altijd keelontstekingen had, en daar zo van afzag, dat ik mijn tut op zekere dag onder mijn hoofdkussen verstopte, en nooit meer teruggevonden heb.
Ik gebruikte ze bovendien enkel om te slapen, ’s nachts dus en toen ik ziek was. Ik ging er natuurlijk niet mee naar school!
Dat Sinterklaas niet bestond dat wist ik op mijn negende, en ik heb het om haar te plagen doorverteld aan mijn zus, die mij natuurlijk niet wou geloven.
Mijn zuster is zestien maanden jonger dan ik en wij waren kat en hond. We hebben ons nooit goed verstaan en bovendien was ik dan ook nog een plaaggeest, won altijd met spelletjes, en was af en toe wat populairder dan zij, die eerder introvert was, en ik een echte flapuit.
Zij was wel fysiek stouter dan ik, in die zin, ze plaagde niet, maar sloeg er op en krabte mijn gezicht open, zodanig zelfs dat dat op school opgemerkt werd wanneer ik er op een dag met een opvallend gehavend gezicht toekwam. Ze is er ook op school voor gestraft geweest. Ze kreeg een kommetje melk zoals een kat en moest er mee vooraan op de trede in de klas gaan zitten.
Mijn zus kon ook heel erg goed liegen, terwijl ik mijn eigen kwaad niet kon zwijgen, zoals mijn moeder zei. Waarschijnlijk was liegen haar manier om zich te verdedigen en wraak te nemen op wie haar benadeelde.
Komt het omdat we in onze beginjaren apart werden opgevoed, zij thuis en ik bij mijn grootouders, of waren we niet alleen van uiterlijk heel verschillend, maar ook van karakter? Zal wel beiden zijn. Zij was zwart, ik blond, zij leek op mijn vader, ik op mijn moeder, zij was introvert, ik extravert, en die verschillende opvoeding die we gekregen hebben, zal er ook wel voor iets tussen zitten, je kweekt ook geen band met elkaar.
We zien elkaar niet meer, en ik heb er ook geen behoefte aan, ik mis haar niet, heb haar ook niets te vertellen, en zij waarschijnlijk evenmin aan mij. We leven in twee verschillende werelden, totaal  niks verwant aan elkaar.
Familie, het is vreemd, maar ik heb er geen behoefte meer aan. Zij, van wie ik wel hield en met wie ik mij wel nog altijd verwant voel, zijn er al lang niet meer. Wie nog wel leeft, kent mij niet, en ik hen niet, enkel van uiterlijk, de rest is mij even vreemd als om het even wie ik in de straat tegenkom.
Alleen deze twee, die doen er toe!

Ik zet dit jaar geen tomaten, komkommers, courgettes,… en dergelijke meer. Neemt veel te veel plaats in en de opbrengst is klein.
Ook niets meer onder plastiek, maar in volle grond en eventueel in kleine serres, zoals spinazie en kervel.
Ook geen kolen meer, lukt toch niet bij mij, maar vooral verschillende soorten sla, boontjes, aardbeien, en allerlei bessen, die in de winkels stinkend duur zijn.
En kruiden natuurlijk, radijsjes en lente-uitjes, altijd lekker in de zomer en vers uit de tuin is een groot pluspunt. Dus vooral dingen die je fris en vers moet eten.
Ik ga de kleine tuinserres zo spoedig mogelijk verhuizen, zodat ik nog voor de ijsheiligen komen (half mei) al één en ander kan kweken.Vandaag al woensdag, het begint af te korten voor David en Audrey, zaterdag middag landen ze al terug in België. Nog een paar dagen Kaapstad en Zuid-Afrika zit erop, en dan wordt het aftellen tot september voor hun huwelijk.
Maar eerst gaan we in juni nog een paar dagen naar Middelkerke, en daar verheug ik mij nu al wel op, het was mijn nieuwjaarsgeschenk.
Er komt een drukke en spannende periode aan, maar wel heel plezant, en we gaan dat dan ook zonder al te veel stress en verplichtingen beleven, want niets hoeft en alles kan. Carpe Diem zou Epicurus zeggen!

Schoonschrift, kennen jullie dat nog, neen niet kalligrafie,  maar een tekst gewoon schoon over schrijven.
Ik was er een krak in, en won er in het vijfde leerjaar een prijs mee. Ik wou dat ik het nog kon, maar mijn geschrift verandert tegenwoordig om de vijf minuten. Als ik mij erop toeleg zou ik het misschien nog kunnen, maar dan heb je ook een goede pen of vulpen nodig.
En wie heeft tegenwoordig nog de tijd om schoon te schrijven, laat staan dat we al schrijven. Misschien nog enkel het boodschappenlijstje. Daarom zou ik graag zo een tablet hebben waarop je kan schrijven, want eigenlijk voegt handschrift wel iets toe aan de tekst.
https://computertotaal.nl/artikelen/tablet/schrijven-met-een-pen-op-pc-smartphone-en-tablet/
Aan mijn rechterhand en middenvinger heb ik nog altijd een knobbel van het vele schrijven, want ik deed blijkbaar niets anders. Lezen en schrijven. Veel brieven ook, aan correspondentievrienden en vriendinnen. Ik denk dat je die adressen vroeger vond in de damesbladen, en ik heb ook veel lezersbrieven geschreven, vooral naar de Humo, en vaak werden die ook gepubliceerd en kwam er reactie op.
Brieven ook naar gevangenen en liefdesbrieven naar het thuisfront als ik alleen op vakantie ging.
Schoonschrijven is eigenlijk meer tekenen dan schrijven, het is een kunst die altijd bestaan heeft, en hopelijk ook nooit verloren gaat, met of zonder tablet.

Ze rijden daar blijkbaar links in Zuid-Afrika.
Dat zou pas een probleem zijn voor mij, want ik kan links en rechts niet spontaan uit elkaar houden, en dat komt omdat ik linkshandig ben, maar in het eerste leerjaar ben overgeschakeld op rechts, omdat ik mijn arm gebroken had. Sindsdien loopt links en rechts blijkbaar door elkaar in mijn bovenkamer.
Vraag aan mij dus nooit de weg, want je weet niet waar je uit komt!
Momenteel zitten Audrey en David, samen met de groep vrienden en de trouwers, in Stellenbosh.
Stellenbosh staat voor wijnproeverijen, en dat zullen ze dan waarschijnlijk ook gedaan hebben. Daarna gaat het richting Kaapstad Seapoint met een kleine omweg richting Philadelphia om Belgische vrienden een bezoekje te brengen.
David liet mij via chat en Facebook weten dat hij ook al twee souvenirs gekocht heeft voor mij, al ben ik even blij met een mooie steen of andere natuurvondst van ginder. Een beetje zand in een flesje of een mooie schelp, meer moet dat niet zijn. Ik ben wel benieuwd!
In elk geval ze zaten daar in Stellenbosh precies in een luxe hotel. Dat zal volop genieten geweest zijn, na de wat minder comfortabele boomhut in het safaripark. Vandaag reizen ze dus door naar Kaapstad en dit was voorlopig hun laatste avondmaal in Stellenbosh.
https://www.facebook.com/DevonValleyHotel/?hc_ref=ARTxWuQAuniwVQFV8wNjnpi6SbSkpeexPHScfiGbfZoqWtV3hVPJxoslF0eE51E4B68
Vanaf nu zal ik dan ook regelmatiger iets horen van hen, vermits er overal Wi-Fi schijnt te zijn. Ik blijf op de hoogte en wie deze blog leest, dus ook.

De eerste foto’s uit Zuid-Afrika van het huwelijk van Alwin en Greet op zaterdag 7 april.

En ik zie David en Audrey zitten, herkenbaar aan het weelderige zwarte haar van Audrey!Prachtig koppel, knappe en lieve mensen, en ik wens ze alle geluk van de wereld, samen met Runa en Sigr, hun twee koningskinderen!

Ik heb vannacht gedroomd van mijn neef, Jonas Wille, een eigenzinnig mens en kunstenaar. Hij werd in 1944 op onnozelekinderendag 28 december geboren, en is dus wat ouder ouder als ik. Hij woont in Oudergem, en ik zie of hoor hem nooit meer, ik denk dat hij zich een beetje afsluit van de wereld en zijn familie.
Hij is trouwens het enige familielid dat mij nog interesseert. Dat komt omdat hij de enige van de familie is geweest die ooit belang hechtte aan mijn gedichten en wat ik op creatief gebied deed.
Samen met drie vrienden, die net als hij en ik, ook allemaal naar ’t Kasteeltje naar school waren geweest, richtte hij een free jazz groepje op, Lymf  was de naam geloof ik. Die vrienden waren den Bellens (voornaam vergeten, André geloof ik), Richard Boon, en Willy Marchand.
Ze speelden hun muziek o.a. in de Markthalle van Overijse en in de kelder van den ISCA.
ISCA was destijds een wijncoöperatieve die in 1955 opgestart werd in Hoeilaart door o.a. Albert Michiels groot jazzkenner en jazzliefhebber, en later, in 1961 terecht kwam op de Brusselsesteenweg in Overijse. De ‘ISCA kelders’ werden meteen een bezienswaardigheid en tussen 1962 en 1978 hebben honderdduizenden personen er een rondleiding gevolgd.
In één van de kelders van die ISCA heb ik destijds als snotneus van zestien onder begeleiding van free jazz (!) mijn kinderlijke gedichten voorgelezen.
Jonas zelf had Sint Lucas gedaan in Brussel en was ook vaak in heel ander gezelschap en andere sferen te vinden dan degene waar ik, een simpel laaggeschoold winkeljuffrouwtje in leefde, en het was dus voor mij een hele belevenis om af en toe met die gasten te mogen optrekken.
Jonas heeft in het museum van Natuurwetenschappen gewerkt , als tekenaar, en is later dan jarenlang directeur geweest van BKO de kunstacademie in Overijse.
Wat hij nu doet weet ik niet, maar hij is zeker nog actief. Op google vond ik één en ander en hij is dus zeker nog altijd in leven en goed gezond.
https://www.bruzz.be/samenleving/jonas-wille-oudergem-verdient-geen-schoonheidsprijs-2017-11-28
http://www.bamart.be/persons/detail/nl/918
O ja, en groen was zijn lievelingskleur en blijkbaar nog altijd!

Vandaag het huwelijk van Alwin en Greet in Zuid-Afrika.
https://www.facebook.com/kuthababushlodge/

Trouwen op een trouwlocatie in de bush, samen met je kinderen, familie en vrienden dat moet wel onvergetelijk zijn!David moet straks tijdens den plechtigheid een tekst voorlezen voor zijn beste vriend, en ik weet dat hij plankenkoorts zal hebben en nerveus zijn. Maar hij gaat dat goed doen!

Wat ben ik gelukkig dat ze dat allemaal samen kunnen beleven, en het zal zeker een verdere band voor het leven scheppen. Het is prachtig, en ik ben nu al benieuwd om de foto’s te zien!
Voor mij staat de tuin te wachten, want De Nieuwe Serre, het tuincentrum in Huldenberg, heeft tien zakken mulch gebracht om uit te storten, en viooltjes om uit de planten zodat er wat kleur en muziek komt in de tuin.
Viooltjes, waren de lievelingsbloemen van mijn vader, hij plantte ze elk jaar in overvloed rond hun huis, en vermits zich dat zelf ook een beetje uitzaait, kwamen ze op den duur overal te voorschijn.Ziet ze zien!

Viooltjes

Eigenwijze viooltjes
kijken mij uitdagend aan.

Vooral het eerste,
het tweede en derde
al wat minder,
het vierde gematigd,
terwijl het vijfde
nu pas de knop opendraait…

In harmonie
spelen zij een symfonie
in klankkleuren paars, geel en wit
voor beperkt gebied.

Micheline Baetens, 28 juli 2011

Mensen hebben tegenwoordig een streefdoel. Zoveel stappen doen, zoveel kilometers in zoveel minuten, zoveel landen bezocht hebben, zoveel vermageren, zoveel vrienden maken op Facebook, en binnenkort ook nog zoveel voorkeurstemmen halen bij de verkiezingen…en daarbij waarschijnlijk uit het oog verliezend dat meer maar een getal is dat nergens op slaat, en geen garantie is voor kwaliteit.
Ik ben gelukkig dat ik er vandaag weer een dag bijgekregen heb en dat bovendien, als kers op de taart, de zon schijnt!Lisbon Falles in Mpumalanga – Zuid-Afrika

Gisteren kreeg ik vanuit Zuid-Afrika van David deze foto te zien op zijn Facebook. Streef jullie maar kapot mensen, elk doel gaat aan de natuur voorbij, hier kan niets of niemand tegenop!Ik trek vandaag de tuin in met als enig streefdoel “zijn” en daarvan genieten.

Ik was het enige kleinkind dat met mijn grootvader, in de kruiwagen mee mocht naar zijn tuin in de Grotstraat. Aan hun huisje in de Dreef was geen tuin, enkel een klein binnenkoertje, heel zonnig en beschut.
Het was grotendeels een groentetuin, maar ook bessenstruiken met o.a. stekelbezen, en mijn grootvader kweekte ook de mooiste dahlia’s.
De andere kleinkinderen waren allemaal veel te lastig, zei hij, en die nam hij dus nooit mee. En ik mocht ook altijd mee naar de donderdagmarkt op het Justus Lipsius plein in Overijse, en kreeg dan telkens een puntzakje met muisjes van het snoepkraam, en bij de bakker een puntzakje rozijntjes.
Nochtans, mijn grootvader langs moeders kant, Tiske Caron, was de dooppeter van mijn zus, maar geen overreden aan, ik alleen nam hij mee. Het is ook de man die mijn voornaam koos, maar dat verhaal heb ik al verteld.
Die kruiwagen diende ook voor alles. Onder andere om de kermistaarten, pruimentaarten en kaastaarten, die mijn grootmoeder maakte, te laten afbakken bij de bakker Danhieux, ook om de zinken emmers te gaan vullen met drinkbaar water van De Kelle, een bron op de Waversesteenweg, en ja, ook om de beerput in een vat naar den hof te rijden. Toen kon dat nog allemaal!
Op een dag zat hij dood in zijn rieten zetel, mijn grootvader, iets met het hoofd heeft mijn moeder altijd gezegd, en van dan af was het gedaan met de pret voor het vrolijke kind, want van dan af werd er aan mij getrokken en gesleurd om bij mijn ouders te gaan wonen, en was het gedaan met de privileges die ik van mijn grootouders kreeg. Dat kind moest daar weg, het hoorde daar niet, en de familie ging er zich eens mee bemoeien.
En van toen af, ik was ongeveer zes jaar, is de natuur mijn vriend geworden, de natuur langs de Huldenbergse dreef. Elke dag, en altijd alleen, want mijn zus die mocht achterop de fiets bij mijn moeder. Twee kilometer te voet heen en terug van thuis naar school. Ja, ook dat kon toen nog, door het weinige verkeer.
Dat waren dan ook de uren dat ik terug vrij was en weer een vrolijk kind kon zijn…

Hebben jullie ook al gemerkt dat momenteel in haast alle tuinen de gele vlam van de forsythia brandt? Dat is de vlam van de lente!!!

Geel is trouwens de kleur die primeert in de lente. Denk maar aan de pissebloemen, de boterbloemen, de dotterbloemen, de sleutelbloemen, de paasbloemen, …

De gele vlam

De gele vlam
Van de forsythia
Staat in bloei!

“Vaarwel winter,
Ik heb je nodig gehad
Om te ontbranden,
Maar nu mag je gaan.”

Micheline Baetens – 20 maart 2017

En binnenkort komen dan de frêle pinksterbloemen, de veelzeggende vergeet-me-nietjes, de piepkleine bosviooltjes, en de zalige meiklokjes.
Meiklokjes, de bloemen van de arbeider, want die vond je destijds in alle bossen, die geurden lekker en kostten niets, ideaal om aan je vrouw of aan je lief te schenken.
Heerlijk was dat vroeger, al dat moois in de vrije natuur te kunnen vinden en te kunnen plukken.
Mensen kochten vroeger ook haast nooit bloemen, en er waren geen bloemenwinkels in de buurt, de tuilen kwamen ofwel uit de eigen tuin, of uit de bermen, velden en bossen.
Eigenlijk, het meeste wat ik mis aan vroeger, buiten een paar mensen en de school, is de natuur die toen aanwezig was, daar word ik echt nostalgisch van, en dat ik het enige waar ik terug naar verlang, en wat vroeger beter was.