Gisteren stond er een heel interessant artikel in de krant over “dwarsliggers”, dus over mensen die altijd wat tegenwringen, en tegen de stroom in varen. Tegendraadse persoonlijkheden, mensen die niet tegen keuzebeperking en betutteling kunnen, en het gevoel hebben dat daardoor hun vrijheid aan banden gelegd wordt.
http://www.standaard.be/cnt/dmf20180514_03513099?utm_source=standaard&utm_medium=social&utm_campaign=send-to-a-friend
Voor mij allemaal heel herkenbaar. Het is een soort allergie bij mij, dat als ze me beginnen te zeggen wat en hoe het moet, dat ik als tegenreactie op mijn achterste poten ga staan. Een soort automatisme, en vermits men in het artikel beweert dat het zou aangeboren zijn, moet ik dus ook niet meer zoeken vanwaar het komt. Letterlijk en figuurlijk je fuck off vinger gebruiken als mensen zich gaan bemoeien met jou zaken, het zit in je genen!
Van een vriend op Facebook, kreeg ik als reactie op het artikel volgende, heel mooie tekst, doorgestuurd:
http://www.bertvanvondel.nl/?s=dwarsligger&submit=
http://www.bertvanvondel.nl/
Mooie teksten vind je tegenwoordig overal, en als je dan ook nog een paar vrienden hebt die met dezelfde dingen bezig zijn als jij, krijg je heel wat cadeautjes die je bevestigen in je hoe je denkt en voelt.
Ik gebruik hierbij niet graag het woord overtuiging, omdat bij alles wat je denkt een gezonde dosis twijfel niet onwelkom is. Alleen fanatici en dictators veranderen nooit van gedacht, en dat kunnen we dus beter niet zijn.
Bedankt Johan, voor de tekst!

Vandaag maakte ik mij de bedenking:afzien mag een mens, daar staat geen rem op, maar graag zien, dat ligt aan banden!
Als ik merk wat miserie er op de wereld is, dan vraag ik mij toch af, waarom al die plezierige dingen aan banden gelegd worden, en waarom wij maar heel selectief iemand graag mogen zien. En dan heb ik het nog niet over seks, maar gewoon graag hebben, lief vinden, attent zijn voor iemand. Want direct staat er één of andere gendarme klaar om te zeggen, tot daar en niet verder! Vaak is die gendarme zelfs ingebouwd en verbieden we het onszelf.
Ik heb geleerd om daar mijn voeten aan te vegen. Je moet er natuurlijk wel tegen kunnen dat je gekwetst wordt of genegeerd. Maar alles liever dan mijn gevoelens te negeren en mij vast te klampen aan oppervlakkige vriendschappen.
Het moet de moeite zijn, want voor alles wat we willen in ons leven streven we kwaliteit na, behalve voor die dingen waar het allemaal om draait. Dan heb we ineens misplaatste scrupules en worden we bang van wat intens en waardevol is.
Trouwens, ik ben eigenlijk altijd al een hevige geweest in het beleven van mijn gevoelens. Dat was ook het eerste wat de psychiater tegen mij zei, toen ik bij hem kwam met mijn eerste depressie: “Ge zijt nogal een hevige hé”.
Gelukkig ben ik ondertussen ook wel sterk genoeg geworden om tegen de ontgoochelingen te kunnen, want ik besef nu dat we zo weinig te verliezen hebben en zoveel te winnen. En wie mijn hevigheid stoort, moet maar een andere kant opkijken en kan zich nog altijd gaan bezighouden met futiliteiten.
https://www.youtube.com/watch?v=vA2b0_Plwbk
Ik heb in mijn leven al genoeg afgezien, want anders krijg je geen depressies die je voortdurend moet overwinnen en overleven.
Nu hou ik het dus zoveel als mogelijk op graag zien (ook mezelf!) tot de rest van mijn dagen. Veel beter dan alle antidepressivapillen samen, en de neveneffecten neem ik er graag bij!
https://www.youtube.com/watch?v=h3S3hrd0MjE&feature=share

Vermits dit blog in de eerste plaats bestemd is voor mijn nageslacht, wil ik hen dit filmpje van de vrijgezellendag van Audrey niet onthouden. Haar vriendinnen bezorgden haar de vrijgezellendag van haar leven in het pretpark Walibi in Waver op 1 mei 2018.

Bekijk hier de aftermovie op Facebook.

David deed er ’s avonds nog een schepje bovenop, door zijn eigen verkleedpartijtje.Of dit allemaal nog wel goed komt, zien we op vijftien september. En zoals ze mij al lieten weten, zullen ze dan de dag erna ook eindelijk aan dat nageslacht beginnen!
In verband met nageslacht en degelijke toestanden gaf David mij vandaag onbewust een mooi complimentje. Hij zei het volgende: “Vermits jij er nog zo goed voorkomt op je zeventigste en ik de meeste van mijn genen van jou heb, zal ik toch ook nog lang kunnen genieten van mijn pensioen.”
Wie doet beter? En dat de dag na Moederdag!

Gisteren naar de dokter gemoeten, want ik zit met een infectie in de middenvinger van mijn rechterhand, in mijn fuck off vinger dus. Ik heb een tetanusspuit gekregen en moet gedurende vier dagen antibiotica slikken, want anders zit de infectie morgen in mijn hand, en nog een dag later in mijn arm, en ga zo maar door. Of hoe een klein sneetje in je vinger voor heel veel miserie kan zorgen als je dat niet op tijd verzorgt.

Bangelijk eigenlijk, hoe vlug het tij van een gezond naar een ziek persoon zou kunnen keren. In de toekomst zal ik toch maar handschoenen dragen als ik in de tuin werk, want hoe ouder men wordt hoe vlug je een infectie kan oplopen.
Gelukkig is het meeste werk gedaan, en de groenten die moeten geplant worden komen pas volgende week. Vandaag of morgen komt de tuinman om de gracht te doen, en af en toe regent het, zodat ik ook niet moet gieten.
Het wordt dus een kalm weekje, met veel Facebook en veel tv- kijken. Ik word daar wel een beetje depressief van, van minder mijn goesting te kunnen doen, en van veel binnen zitten.
Ik word er immers niet graag aan herinnerd dat je het leven nooit helemaal in de hand hebt, en uiteindelijk voor een groot deel afhankelijk bent van geluk hebben en toeval. Maar ik ga afleiding zoeken en die nare gedachten geen kans geven van uit te groeien, tot iets dramatisch.
Op hoop van zege, en misschien morgen al beter…

Gisteren maakte ik mijn beroemde en beruchte vol-au-vent. Mijn schoondochter is er dol op, en vermits haar mama een accidentje gehad heeft en tijdelijk wat minder handig is daardoor, vierden we hier allemaal samen Moederdag.
Isabelle en Eric zorgden voor de bubbels en David heeft het dessert verzorgd. Het was lekker en het is gezellig geworden!
Dit is mijn recept ongeveer: https://www.libelle-lekker.be/bekijk-recept/19387/vol-au-vent-2
Toen wij vroeger als kind af en toe gingen eten bij de zusters van mijn vader, kregen wij altijd hetzelfde voorgeschoteld, dus je wist altijd op voorhand of het al dan lekker ging zijn. Bij tante Maria kregen we vogelnestjes en bij tante Julia ossentong. Ik vond beiden lekker.
Ik ben ook zo’n beetje een klassieke kok, en vermits ik dol ben op gerechten met aardappelen, blijft het doorgaans de Vlaamse keuken.
Vandaag is het dan Moederdag, en ik heb van David het ideale geschenk gekregen, vermits ik het bovendien zelf heb mogen kiezen. Het is een keramisch mini-eilandje dat je kan opfleuren met bloemetjes uit de tuin. Ik heb het gekozen in Nismes en gisteren gekregen.
Alle belangrijke natuurelementen zijn er ook in aanwezig, aarde, water, vuur, bloemen, stenen… nu nog enkel een visje en dan horen de dieren er ook bij, maar met vier katten in huis denk ik dat dat een beetje riskant is.
De rest van de dag zal een rustige dag worden, niet veel koken, enkel een vlugge spaghetti, en een paar steengoede films die hier al een paar weken op de wachtlijst staan. Moeder zijn, is dus ook jezelf verwennen!

De lente is toch veruit het mooiste seizoen, zeker weer dit jaar! En dat kunnen beleven in je eigen omgeving is tegenwoordig een luxe, want de tuintjes worden schaars, net zoals de bossen en de velden.
Zal de mens, die de voeling met de natuur verliest, daardoor al dan niet veranderen? Ze durven nu al niet meer nadenken over leven en dood, wat als ook de natuur verder verdwijnt en we meer en meer in een artificiële wereld gaan leven?
En wat met de voeling met zichzelf, om nog te zwijgen van de voeling met de medemens, en dan bedoel ik niet medelijden of mededogen, maar gewoon praten en luisteren naar elkaar?
Ik doe nu al vaak geen moeite meer om iets uit te leggen. Niet dat ze mij moeten begrijpen, maar gewoon eens luisteren naar wat de andere te vertellen heeft. Immers, het is niet omdat je iemands gevoelens niet kan begrijpen, dat je ze ook niet kan aanvaarden.
We zijn allemaal anders, en dat is best lastig, maar ook wel best spannend en verrassend. Enkel fanatisme en oneerlijkheid geraakt er bij mij niet in, maar voor de rest mag iemand gerust eens overdrijven en uit de band springen. Misschien spring ik wel mee!
Zwijgen is moeilijk, ik weet het, maar ik kan als compensatie ook wel heel goed luisteren, en dat is vaak veel belangrijker en helender dan iemand goede raad geven. Laat ze het zelf maar uitzoeken, ieder lost het best zijn eigen problemen op, en voel je niet zo verwaand dat je denkt het in hun plaats te kunnen doen, want dat lukt je nooit, en zo slachtoffer je iemand nog meer.
Gewoon er zijn, misschien om eens met de praktische zaken te helpen, en luisteren met oprechte en betrokken aandacht, is al heel veel. Daarbij moet en mag je zeker nooit jezelf wegcijferen, want dan zitten jullie samen in de “shit”, zoals ze dat zo mooi zeggen.
Praten en luisteren, het helpt, en liefst elk om beurt!

Zouden ze nog komen dit jaar, de IJsheiligen of worden het Schijnijsheiligen?
11 mei: Sint-Mamertus (of Gangulvus)
12 mei: Sint-Pancratius
13 mei: Sint Servatius
Meestal wordt ook nog Sint-Bonifatius op 14 mei meegerekend. Die ijsheiligen ontlenen hun naam aan het gevaar dat nog kan bestaan op koud voorjaarsweer. Dat in deze periode nog dergelijke koude mogelijk is komt door het feit dat het vasteland in deze periode al flink kan opwarmen, maar de lucht uit de poolstreken blijft nog behoorlijk koud.
Vandaag is het weer in elk geval al veranderd en hebben we zeker een tiental graden minder, het is grijs en op sommige plaatsen heeft het al geregend. En regenen mag het nu wel eens want ik heb al elke dag moeten gieten.
In de moestuin staat nog niet veel dat kwaad kan moest het toch nog vriezen, en voor de fruitbomen bestaat er ook geen gevaar meer, want die zijn al hun bloesems kwijt en die kunnen dus beginnen vruchten dragen.
Maar toch liever niet, want gisteren heb ik weer prachtige foto’s kunnen maken van de rododendrons en azalea’s.David is gisteren naar zijn halve serre gaan kijken op Solheide, en hij heeft mij een paar foto’s doorgestuurd. De huurprijs is 150 euro per jaar, water en elektriciteit inbegrepen, dat is werkelijk veel plezier voor weinig geld. Zaterdag begint hij met de opkuis. Ik leef met hem mee en verheug mij al samen met hem op de vruchten van zijn arbeid. Hij gaat dat goed doen, zoals alles waarmee hij begint!Ik ga seffens de eerste spinazie plukken in mijn moestuin, want door het warme weer begint die al op te schieten. Dat wordt dus smullen van de eerste oogst van 2018, want ik ben dol op de zuivere smaak van verse spinazie, enkel gekruid met een beetje muskaatnoot en een klontje boter. Smakelijk!

Als ware liefde of vriendschap niet gericht is op het eigen ego, maar een hoger doel nastreeft, is mijn ervaring dat alleen de liefde voor je kind hieraan kan beantwoorden. Maar mededogen met de rest van de mensheid is ook al mooi, al heb ik het daar ook vaak moeilijk mee.
Onlangs zei iemand dat ze niet verbaasd is dat ik weinig vrienden heb, waarschijnlijk had ik iets gezegd dat haar niet aanstond. De vraag is of ik eigenlijk wel veel vrienden wil, en wat ik onder vrienden dan versta.
Als je al een vreemde eend in de bijt bent voor je eigen familie en dorpsgenoten, hoe is dat dan voor mensen die mij zeker totaal niet kennen?!
Maar ik maak mij niet ongerust, integendeel, ik ben best tevreden met mijn “kringetje” lieve mensen die mij lijken te aanvaarden zoals ik ben, en niemand moet tenslotte samenleven met mij, wat waarschijnlijk zowel voor hen als voor mezelf een groot voordeel is.
En soms komt vriendschap, of ja, zelfs liefde uit een heel onverwachte hoek, gewoon omdat je bent wie je bent en die iemand dat leuk lijkt te vinden. Dat zijn dan de cadeaus van het leven, en daar mag je dan dankbaar voor zijn.
Mensen komen en gaan, dat vooral moet je kunnen aanvaarden als je iemand leert kennen en appreciëren, want op een dag bewandel je toch misschien andere wegen, en dan groeien vrienden uit elkaar.
Niets is duurzaam, ook liefde en vriendschap niet, behalve die ene keer dan, maar dan heb je wel het groot lot gewonnen: een lief of een vriend voor het leven!
In mijn hart zitten een paar mensen, en die zullen daar altijd blijven zitten, en het meeste ruimte krijgt mijn zoon, onvoorwaardelijk en door alles heen, en hij is meteen ook de enige die onvoorwaardelijk van mij houdt, dat weet ik zeker.
Ook bij vriendschap en liefde is het net als met al de rest: hoe minder je verwacht, des te meer krijg je.

Dit is hoe mijn moestuin er momenteel uitziet. Ik noem hem mijn tuin van Epicurus, want het is veel meer dan een moestuin, het is een plaats waar ik mij goed voel en “levensecht”.
Het eerste wat ik ’s morgens doe, is het rolluik optrekken in de keuken en naar mijn tuin kijken. En elke dag werk ik hem minstens een uurtje bij. Na een paar jaar hard aanpassen, want het was vroeger gewoon gazon, is dat nu een echt plezier geworden. Het harde werk en de aanleg is achter de rug en nu is het nog enkel zaaien en planten.
Gisteren waren die er nog niet, maar vanmorgen zag ik dus dat de tayberry opeens veel bloemetjes gekregen heeft, dus dat betekent veel bessen. En het betekent ook, dat ik er dus toch goed aangedaan heb van de struik in de herfst te snoeien en wat meststof bij te geven.Een tayberrybes is een kruising tussen een braam en een framboos. Vaster dan een framboos en ook dikker en donkerder.
Straks ga ik nog wat radijzen zaaien, en dit keer voor het eerst met een zaailint. In een bloempot ga ik ook Oost-Indische kers zetten, want die houdt het ongedierte weg van de boontjes, en ik ben dol op verse boontjes.
Zo zie je dus, die tuin van Epicurus heeft zijn naam niet gestolen, we plukken er niet alleen elke nieuwe dag, maar ook al wat lekker is en gezond. Het goede leven dus!

Herinneren jullie zich nog het programma “Het goeie leven” met Wim Lybaert? Wel één van de deelnemers (Bert was zijn voornaam) aan dat programma was pottenbakker en tuinier, en die ben ik nu weer tegengekomen op de keramiekmarkt in Nismes en ik heb er eventjes mee gepraat en gevraagd of er geen dvd uitgebracht wordt van het tv-programma. Het boek heb ik al, maar Audrey heeft die reeks niet gezien en dat vind ze spijtig. Hopelijk komt er nog een tweede reeks, want het was de beste televisie die ik ooit gezien heb!

Verleden week is David te weten gekomen dat hij op Solheide in Overijse, een halve serre mag bewerken. Woensdag gaat hij ter plaatse kijken en waarschijnlijk toezeggen (hoop ik in stilte!). Dan kan hij de groenten kweken en Audrey de potten bakken, en koken kunnen ze alle twee goed, dus dat wordt daar een paradijs om kindjes in te laten rondlopen.
http://www.overijse.be/content/3434
De Keramiekmarkt was een succes en daarna zijn we nog eventjes naar het Museum van de keramiek in Andenne geweest.
Natuurlijk heb ik in Nismes een paar dingen gekocht om mijn tuin mee op te fleuren, en we hebben er ook lekkere kaas kunnen kopen van een jonge kaasboer, zelfgemaakte dus en nergens anders te vinden!
En niet te vergeten, de landschappen! Eens Charleroi voorbij, wat een wildernis is, krijgen je velden en weiden, en weiden en velden, en daar dan helgele tapijten van koolzaadvelden tussen, waar je zo in wilt duiken.
Ook overal langs de wegen stond de meidoorn in bloei, die ik in Vlaanderen eigenlijk haast niet meer tegenkom, maar daar wordt er elk perceel landbouwgrond mee afgezet.
Dat allemaal samen, en niet te vergeten met een stralende zon en een helderblauwe lucht, heeft mij weer een unieke lentedag doen beleven. Eentje om te archiveren dus!
Goesting is het begin van alles, zegt Wim Lybaert, en dit smaakt allemaal naar meer.