Er rust nog altijd een taboe op onze geestelijke gezondheid, en bovendien houden we dat taboe zelf in stand, want we schamen ons wanneer ons hoofd op hol slaat.
Maar als er nu iets is waar we ons niet voor moeten schamen is het toch  zeker wel gezondheid en ziekte.
Lichaam en geest zijn één, en kunnen overbelast geraken. Je schaamt je toch ook niet als je rugpijn hebt, of geboren bent met een chronische maagaandoening.
Ik ben al van een paar depressies genezen, maar ik weet dat het mijn “zwakke plek” is, zoals bij anderen hun lever of hun longen. En ik schaam mij er niet voor, maar zorg ervoor dat ik zo vlug mogelijk hulp krijg telkens ik de symptomen de kop voel opsteken, en stilaan ben ik ook ervaringsdeskundige op dat gebied.
Je kan er trouwens ook zelf iets aandoen. Ik ben nog al een hevig beestje, en een beetje perfectionist, en af en toe is het tijd om gas terug te nemen of onder een koude douche te gaan staan. Zeker nu met dit weer!
Dus jezelf proberen veranderen, zelfkennis vergaren en relativeren is de boodschap.
En voor lever en longenlijders: minder drank en niet roken!
Dankzij minister van Volksgezondheid Maggie De Block krijgt iedereen vanaf eind dit jaar enkele sessies bij een psycholoog terugbetaald.
Vanaf eind dit jaar betaalt het ­Riziv aan iedereen een aantal sessies bij de psycholoog terug: maximaal twee keer vier sessies worden terugbetaald, waardoor je zelf nog maar maximaal 11 euro per sessie hoeft te betalen.
Alleen blijkt ‘iedereen’ nu toch niet iedereen. Sessies voor mensen die ouder zijn dan 64 jaar, worden immers niet terugbetaald.
Hopelijk wordt deze discriminatie heel vlug weggewerkt, want dit kan dus niet: mensen tot hun 67ste laten werken, en dan wanneer ze ongelukkig genoeg een burn-out krijgen, niet de mogelijkheid bieden om net als alle andere werkenden betaalbare hulp te kunnen krijgen.
Therapie moet voor iedereen kunnen, je laat toch ook iemand van boven de 64 niet rondlopen met een gebroken been, of een op springen staande appendix! Dat is ronduit geestelijke gezondheid veel minder belangrijk en levensnoodzakelijk vinden dan lichamelijke gezondheid! En ik heb al gezegd die twee zijn één, of wil de minister misschien dat we hier allemaal zonder hoofd rondlopen!!!

Uitzonderlijke situaties bestaan niet, er bestaan alleen situaties, en wat voor de ene ongewoon is, lijkt voor de andere banaal. Het is allemaal een kwestie van perceptie en ingesteldheid.
Hetzelfde kunnen je stellen met relaties, er bestaan geen ingewikkelde relaties, er bestaan alleen relaties.
Op Facebook heb ik desondanks nu aangegeven dat mijn relatiestatus ingewikkeld is, terwijl ik er voor mezelf wel al uit ben, en weet waar ik aan toe ben en waar ik naartoe wil.
Het leven is nu eenmaal geen simpel gegeven en een rechttoe rechtaan show, maar zolang je het heft in eigen handen kan houden, is elke situatie op te lossen.
En wanneer weet je dan dat je goed zit? Wel, het befaamde buikgevoel nietwaar! Als het dus niet meer in je hoofd of je hart zit, maar in je buik. En wanneer hierdoor je gemoedsrust is weergekeerd.
Alles hoeft daarmee niet meteen opgelost te zijn, het voornaamste is dat je weet waar je naartoe wil, en je daar door niets of niemand van zal laten afbrengen.
Zelfvertrouwen noemen ze dat, en dat is onbetaalbaar in om het even welke situatie.
En hoe krijg je dat? Simpelweg door te doen! Door te lukken en te mislukken, door te leren van je fouten en je successen, dus door ervaring op te doen, en door voor elke stap die je zet je verantwoordelijkheid te nemen, in plaats van de slachtofferrol te aanvaarden, want daarmee kom je nergens.Weerstand ga je sowieso krijgen, als het niet van het leven zelf is, zal het wel van iets of iemand anders zijn, maar als je genoeg zelfvertrouwen hebt en precies weet wat je wilt, los je dat wel op. En tenslotte kan je nooit voor iedereen goed doen. Ook daar moet je leren mee leven.
Het aloude gezegde “waar een wil is is een weg” en het relativerende “de soep wordt nooit zo heet gegeten als ze opgediend wordt”, hou die beiden maar in je achterhoofd, en dan kom je er wel!

Wat je ook overkomt

Wat je ook overkomt,
weiger
slachtoffer te zijn,
maar aanklager,
niet degene die
aangewezen wordt,
maar zelf
met de vinger wijst,
niet degene
die schuilt
maar blootlegt.

Veeg de angst
en de tranen
uit je ogen
en beschuldig.

Micheline Baetens – 19.06.2018

Als Epicurist sprak de titel van dit artikel mij direct aan. Ik schenk het jullie.
Vergeet de vakantie en maak een feest van het leven van elke dag!

Recept voor een feestelijk leven

Zeg nu zelf, in tijden van glutenangst, broodvrees en alcoholfobie klinkt het zogenaamde mediterrane dieet als muziek in de oren. Je mag brood eten en je hebt recht op vis of vlees, veel fruit en groenten, en af en toe een glaasje wijn. Je hoeft geen ­hippe quinoa op je bord, en niets is gebakken in een lading kokosvet. Het is allemaal puur, eenvoudig, gemakkelijk, maar vooral gezond.
Dat ontdekte de Amerikaanse wetenschapper Ancel Keys in 1960 al, toen hij voor zijn zogenaamde ‘zevenlandenstudie’ 12.000 gezonde mannen volgde in zeven verschillende landen. Wat bleek? In bepaalde gebieden – zoals het Middellandse Zeegebied en Japan – werden mannen merkelijk minder getroffen door hart- en vaatziekten. Die studie werd ­later nog op veel grotere schaal herhaald en opnieuw kwamen ­wetenschappers tot de opmerkelijke vaststelling dat in sommige landen de bevolking veel gezonder is en ouder wordt dan elders. Deze plekken kregen de naam blue zones.

Ikaria, waar mensen vergeten te sterven

Het gebied aan de Middellandse Zee, met in het bijzonder de Griekse eilanden, vormt zo’n blauwe zone. The New York Times omschreef het eiland Ikaria als ‘the island where people forget to die’. Het gevolg: de blauwe zones werden overstelpt met wetenschappers en diëtisten die met een vergrootglas boven de borden van de arme inwoners stonden. En ‘arm’ mag je vrij letterlijk nemen in het geval van de mediterrane levensstijl.
Extreme diëten zijn gemakkelijker te volgen. Het is eenvoudiger om jezelf wijs te maken dat je geen brood meer mag dan het met mate te eten
‘De bewoners van de Griekse eilanden die door Keys werden ondervraagd, waren voornamelijk boeren’, zegt Patrick Mullie, voedingsdeskundige aan de VUB en auteur van het boek Gezond eten, langer leven. Het mediterrane ­model. ‘Ze hadden het niet breed en aten vooral wat ze ter beschikking hadden. Veel groenten, fruit en noten, want die konden ze zelf telen, brood, want dat was relatief goedkoop, en dan kleine porties vis en vlees. Het mag duidelijk zijn dat de mediterrane levensstijl er een is die getypeerd wordt door soberheid. Van alles een beetje en van niks te veel.’
En laat daar alvast het schoentje knellen wanneer toeristen na een jaar hard werken naar het zuiden trekken om te gaan genieten. Die stoppen niet na één glas wijn, zijn niet tevreden met een enkele kippenbil of drie langoustines. ‘Minstens even belangrijk als de kwaliteit van wat er op dat zuiderse bord ligt, is de kwantiteit.’ Met de yolo-mentaliteit waarmee de meeste vakantiegangers hun reis aanvatten, wordt dat alvast een uitdaging. Soberheid en vakantie gaan doorgaans niet hand in hand. Wel integendeel.

Alles mag (een beetje)

Opmerkelijk toch aan het mediterrane voedingspatroon is dat het geen restricties of strenge wetten hanteert. Het is niet vetarm, noch koolhydraatarm. Het gaat compleet in tegen de principes van onder meer Pascale Naessens en combineert eiwitten met koolhydraten. Het omarmt brood én pasta én rijst. ‘Het is inderdaad geen zwart-witverhaal, het is veeleer grijs, en dat hebben mensen niet graag’, weet Mullie.
Extremen – je mag niet dat, en zeker niet dat! – zijn commercieel veel interessanter. Getuige daarvan de huidige dieettrends die gluten, brood, suiker en alcohol afzweren. Extreme diëten zijn gek genoeg makkelijker te volgen. Het is eenvoudiger om jezelf wijs te maken dat je geen brood meer mag eten dan je voor te nemen het met mate te eten. ‘De mediterrane levensstijl is er een die veel mensen pas ontdekken na een zware ziekte of een burn-out, wanneer ze de waarde van die soberheid des te hoger inschatten.’
Mullie spreekt in zijn boek resoluut van een mediterraan model, en niet van een dieet. ‘Bij een dieet denken mensen meteen aan kilo’s verliezen. De levenswijze in het zuiden triggert om gezonder te eten, maar geeft je niet noodzakelijk een strak figuur. Het is ook geen wetmatigheid, zoals vele ­andere diëten dat wel zijn. Het mediterrane model verplicht niets en verbiedt ook niets, het hanteert ­alleen enkele duidelijke principes.’
Soberheid is er daar één van, maar ook vegetarische dagen horen erbij. De Griekse boeren in de studie zijn geen vegetariërs, maar door de hoge kostprijs van vlees is het een luxe die ze zich niet elke dag kunnen permitteren. ‘Belangrijk is ook dat de zuiderlingen uit die gezondheidsstudies zelf koken’, aldus Mullie. ‘Ze kopen geen kant-en-klare maaltijden, ze verwerken alles zelf. Er wordt wel melk gedronken, maar zelden zie je ingrediënten als room en boter. Door alles zelf te koken bepalen ze wat er in hun voeding terechtkomt. En dat is nog altijd de gezondste manier van eten.’
Dat beseffen ze in het Zuiden zelf niet ten volle, want de gezonde levensstijl gaat er stilaan ten onder aan de opkomst van fastfood. Verwacht wordt dat de nieuwe generaties Grieken, Italianen en Spanjaarden niet dezelfde lange, gezonde levensverwachting zullen hebben. Net omdat ze almaar meer en ongezonder eten combineren met minder beweging.

Dagen zonder stress

Gezondheid gaat al lang niet meer alleen over wat je in je mond steekt. Dat die oudjes in het zuiden naar beduidend meer jubileums voor honderdjarigen moeten, heeft niet alleen te maken met het brood, de olijfolie, de noten, de groenten en dat ene glaasje wijn per dag. Elke dag een beetje zonneschijn doet ook wonderen. Zowel fysiek (vitamine D!) als mentaal. Hetzelfde kan gezegd worden van een dagelijkse wandeling. Op het bergachtige eiland Ikaria zijn die wandelingen vaak zelfs van de pittige soort. Het gevolg: in de namiddag een dipje in het energiepeil. Geen probleem voor de kranige Ikariërs, dan doen ze toch gewoon even een dutje?
Stress is iets wat de Griekse boer letterlijk niet aan zijn hart laat komen. Wat vandaag niet is gebeurd, doen we morgen. En vanavond spelen we met de vrienden nog een spelletje domino voor het slapengaan. Want als we dan nog één bepalende factor mogen aanhalen voor het succes van de mediterrane levensstijl, dan is het wel het dagelijkse contact met familie en vrienden. Geen lange avonden voor de televisie, maar gesprekken, spelletjes of feesten. Samengevat wordt het vakantierecept dus: eet en drink met mate, beweeg veel, doe af en toe een dutje en vergeet niet dat spelletje domino in te pakken.

Onsterfelijk in Okinawa

Ook het eiland Okinawa, in Japan, vormt een belangrijke blauwe zone, een plek waar mensen beter leven. De vrouwen zijn er de oudste en ­gezondste van de wereld. Het eiland kreeg de bijnaam ‘het land van de onsterfelijken’. Hun recept? Een dieet van gewokte groenten, zoete aardappel, soms rijst, tofoe en soja, en af en toe eens een stukje varkensvlees. Alles mag, maar met mate. Opmerkelijk is dat ze elkaar voor de maaltijd een belofte doen: ‘Hara hachi bu’. Dat betekent: ‘We gaan eten tot we voor tachtig procent verzadigd zijn.’
Ook beweging en het gemeenschapsgevoel zijn in Okinawa trouwens van kapitaal belang. De bewoners bouwen er een zogenaamde moai om zich heen. Een netwerk, zeg maar, en dan niet op Facebook, Linkedin of Instagram, maar door elkaar te ontmoeten. Het gros van de ouderen op Okinawa gaat nooit met pensioen. Ze blijven zichzelf elke ochtend herinneren aan hun ikigai, wat zich dan weer het best laat vertalen als ‘levensvreugde’. In plaats van een todolijstje propvol dringende zaken af te vinken, spreken de mensen op Okinawa elke ochtend uit wat hen drijft, wat hen gelukkig maakt en waar ze ook die dag naar zullen streven. Ze onderhouden ook een eigen tuintje. Niet alleen levert dat grondstoffen en kruiden voor een maaltijd zonder toegevoegde suikers en vetten, het vermindert ook de stress.

Van Acciaroli tot Zweden

Het was de Amerikaanse journalist en producer Dan Buettner die vanaf 2003 de zogenaamde blauwe zones in kaart bracht. Hij vond er ­zeven, niet toevallig eilanden of afgesloten gemeenschappen waar fastfood en een sedentair leven minder snel doorsijpelen. Dat zijn:

Okinawa
Sardinië
Het Italiaanse dorpje Acciaroli
Het Griekse eiland Ikaria
Een schiereiland van Costa Rica
De mormonengemeenschap in Loma Linda (Californië)
Enkele gebieden in Zweden
Op basis van zijn onderzoek heeft Buettner er intussen zijn levenswerk van gemaakt om wereldwijd mensen aan te zetten tot een gezondere levensstijl. Dat gebeurt met ingrepen in de publieke ruimte, maar op zijn website vind je bijvoorbeeld ook gezonde recepten.
www.bluezones.com

RUCOLABOM
Wilde of weinig veredelde groenten bevatten meer kostbare voedingsstoffen dan een nette krop sla, maar ze zijn bitterder. Dat zoiets lekker kan zijn, bewijst rucola, een echt oerplantje.

De Standaard – 18.07.2018

Eigenlijk ben ik mijn memoires aan het schrijven met dit blog. Je moet het maar kunnen, als simpel duif zoveel te vertellen hebben, dat je je memoires kunt schrijven. En er komen er elke dag bij. Ik hoop bovendien nog een tiental jaar te leven, en dus ook te kunnen blijven schrijven.
Meer rest er mij trouwens niet. Wie alleen leeft heeft enkel zichzelf om op terug te vallen, en ik ben dan ook ontzettend blij dat die passie mij trouw blijft, en hopelijk tot het einde mijner dagen.
Ga ik dan nog veel beleven? Natuurlijk! Daarvoor moet men immers de deur niet uit, de wereld stroomt tegenwoordig binnen langs allerlei kabels en aansluitingen. Bovendien je leefwereld zit in je hoofd, en zeker bij mij, en dat is gelukkig altijd al zo geweest.
Als ik vroeger als kind alleen op wandel ging, rond de vijvers, door de weiden, en langs de velden, fantaseerde ik een dik boek bij elkaar.
In je fantasie kan je de dingen bovendien ook maken zoals je ze graag hebt, of graag zou zien, en het is niet eens allemaal verbeelding, want je gelooft er ook nog eens zelf in!
Is wel nodig, geloven dat er meer is dan we zien, en door er je eigen gevoelens in te steken wordt het ook meer.
Wat zou de wereld immers zijn zonder mensen die door wat ze fantaseren en creatief realiseren, ons een alternatief bieden voor de sleur en de problemen van elke dag?
De kleuren van een schilderij, de vormen van een beeld, de poëzie van een zin, de klanken van een melodie,… zijn “de aller-individueelste expressie van de aller-individueelste emotie”, zoals ooit iemand zo mooi zei.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Tachtigers

https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=Bi-MrEoRMGk

Lyrics

I feel complete
I lose all control
I lose all control
I respond

I feel chills
I wake
I know on those lonely nights
I know on those lonely nights

I know everything
I lose all control
I get chills
I know on those lonely nights

I die
I hear all that is left to be heard
I wish you would never stop
I’ve got a feeling

I live near
I live for you now
I leave no sense behind
I feel complete

I’ve got a feeling
I wish you moving like rain
I’ll be there
I’ll be there
I lose all control

[violin instrumental]

When you whisper my name
When you whisper my name
When you whisper my name, whisper my name
When you whisper my name

Ooooooooh (x3)

Whisper …

When you …
Whisper …
When you …

Uit “Youth”
Prachtige film!
https://www.youtube.com/watch?v=-T7CM4di_0c
“Emoties zijn alles wat we hebben.”
Hoe oud mensen ook worden, hun passie verliezen ze nooit. Gelukkig maar!

Het heeft weer niet mogen zijn. Het sprookje is uit, want een sprookje dat was het inderdaad.
Maar ik ben weer alleenstaand.
Ik heb het geprobeerd, heb het een kans gegeven en ik heb er geen minuut spijt van, want het was immens mooi!
Maar Elsschot heeft weer eens gelijk gekregen.

Het Huwelijk

Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd
in d’ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,
haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven
toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.

Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard
en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,
hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren
en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.

Maar sterven deed zij niet, al zoog zijn helse mond
het merg uit haar gebeente, dat haar toch bleef dragen.
Zij dorst niet spreken meer, niet vragen of niet klagen,
en rilde waar zij stond, maar leefde en bleef gezond.

Hij dacht: ik sla haar dood en steek het huis in brand.
Ik moet de schimmel van mijn stramme voeten wassen
en rennen door het vuur en door het water plassen
tot bij een ander lief in enig ander land.

Maar doodslaan deed hij niet, want tussen droom en daad
staan wetten in de weg en praktische bezwaren,
en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren,
en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.

Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot
en zagen dat de man die zij hun vader heetten,
bewegingloos en zwijgend bij het vuur gezeten,
een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood.

Willem Elsschot

Na de liefde is er gelukkig nog de poëzie, om ons te troosten.
Maar ik blijf er in geloven, in de liefde, ik blijf erin geloven!!!

“Liefde betekent geen spijt hoeven betuigen.” Uit Love Story

Hebben en zijn

Op school stonden ze op het bord geschreven.
Het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
Hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
De ene werklijkheid, de andre schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
Vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
Is kind worden en naar de sterren kijken,
En daarheen langzaam worden opgelicht.

Ed. Hoornik 

Het is weer maandag geweest! Mensen zijn weer gaan werken voor een hoop prullaria die ze niet echt nodig hebben, voor een groot huis waar ze nooit zijn, voor een grotere auto, waar ze meestal alleen inzitten, voor een vakantie die meer stress dan rust geeft, voor teveel luxe steeds mooier en duurder …
Overdrijf ik? Waarschijnlijk wel, maar is het toch ook niet een beetje waar? Heeft men geen valse behoeften gecreëerd en dat steeds meer en meer? En zijn wij niet de moderne slaven van een economie die zogezegd welvaart betekent?
En wat met ons welzijn? Willen we niet meer “zijn”, in plaats van meer “hebben”? Of is die tijd voorgoed voorbij? De tijd dat het simpel was om gelukkig te zijn. Of heeft die tijd nooit bestaan?
Toch weet ik zeker dat haast iedereen er naar verlangt, al was het maar heel af en toe… En al zeker op maandag!
Geniet van dit prachtige gedicht dat dit illustreert en denk er eens over na!

Soms kan je in een relatie te sterk zijn voor de andere, waarbij je jezelf dreigt te verliezen, of integendeel de andere dreigt te overheersen. De kunst is het juiste evenwicht te vinden tussen die twee.
Ik heb de neiging tot beiden, waardoor ik gemakkelijk mijn evenwicht verlies. Ge moet mijn gezicht al eens zien!
Misschien is dat wel één van de weinige nadelen van in therapie te zijn geweest: je begint zelf een beetje voor psychiater te spelen.
Je ben inderdaad ook een heel stuk sterker geworden, en wellicht heb je ook wat meer inzicht in de problemen van de anderen, maar dan is de beste raad die je iemand kan geven van ook in therapie te gaan, en niet te proberen van zelf doktertje te spelen.
Natuurlijk als je zo nauw met elkaar verbonden bent, is dat niet altijd makkelijk, en je wilt de ander zo graag gelukkig zien. En er wordt ook wel van jou verwacht dat je daar voor een stuk ook voor zorgt.

https://www.youtube.com/watch?v=bK_qEufPPac
Wanneer iemand een lichamelijk letsel heeft ga je dat ook verzorgen, maar een ziel is toch nog wat anders, want daar moet je heel neutraal kunnen tegenover staan, en bij een geliefde is dat haast onmogelijk, zodat je al vlug toch aan het kneden en boetseren gaat.
Niet doen! Afblijven! En doorverwijzen! De andere ook niet proberen te veranderen, want dat lukt je nooit! Dat moet hij of zij zelf doen!
Wat kan je dan wel doen? Liefhebben, liefhebben met heel je hart, en troosten, stimuleren, respecteren, waarderen, en toelaten van aan zichzelf te werken, al dan niet met hulp en begeleiding.
Voor elk lichamelijk kwaaltje dat we zelf niet kunnen genezen zitten we bij de dokter. Waarom doen we dat nu ook eens niet als er wondjes op onze ziel zitten, die ons het leven moeilijk maken en pijn blijven veroorzaken? Lichaam en geest zijn immers één geheel. Dus wil je zo compleet mogelijk gelukkig worden, dienen beiden gezond te zijn.

Met David besproken dat we met dit hete weer in augustus niet naar de kust gaan. Vermits het verblijf nog een cadeautje was, gaan we het vervangen door een etentje, en ik heb gekozen voor een Catalaans onderonsje in L’ Accent Catalan, in Waterloo. Nog liefst voor den trouw, en dan ook liefst bij wat minder hoge temperaturen.We hebben ook al gesproken over mijn zeventigste verjaardag, volgend jaar in februari, en dan zou ik graag een paar dagen doorbrengen in Durbuy, samen met Audrey en David, en eventueel ook met de vader van Audrey en met diens vriendin Monique. En natuurlijk hopelijk ook met de man van mijn leven!
Ik heb een leuk hotelletje op het oog, waar volgens een recensent van de krant De Standaard ook heerlijk kan gegeten worden.
Ik hou van de provincie Luxemburg, en in de winter zal Durbuy ook wel zijn charme hebben. We zien wel wat het wordt, maar eindelijk wil ik ook eens een verjaardag gevierd hebben, want dat is tot nu toe nauwelijks gebeurd.
Toen ik kind was en jong was, werd er geen aandacht aan besteed, en later werd elk jaar dat men ouder werd maar heel bescheiden in de bloemetjes gezet, en sinds mijn man overleden is twee dagen na mijn verjaardag, hangt er ook een slechte herinnering aan vast.Le Clos des Récollets, Rue de la Prévôté 9, 6940 Durbuy, 086/21.29.69, www.closdesrecollets.be, gesloten op dinsdag en woensdag.

Zelfdestructief worden, hoe komt dat? Waarom richt ik bij verdriet en pijn alle agressie die daarmee gemoeid gaat tegen mezelf?
Met zekerheid weet ik het niet, maar misschien omdat men mij altijd bij alles wat er mis ging de schuld heeft gegeven, ook al zat ik niet fout, en ook al was het tegendeel meer dan waar?
“Depressie is tegen zichzelf gerichte agressie”, zei mijn psychiater ooit. En dat heb ik onthouden. Ik vond het ook frappant, dat ik het dus mezelf aandeed, maar tegelijkertijd ook bevrijdend, want dan kon ik er ook effectief wat aan doen.
De geweldenaar van jezelf! Je moet het kunnen, iemand zodanig overtuigen van het slechte dat hij of zij dat tegen zichzelf gaat gebruiken, en dan in plaats van kwaad te worden op de veroorzakers, dat ook nog eens tegen zichzelf gaat gebruiken en de kogels op zichzelf gaat afvuren!
Momenteel zit ik weer met verdriet, maar dit keer ga ik mijn uiterste best doen om mezelf in de hand te houden, en de spiraal te doorbreken. Ik weet het, ik besef het, dus kan ik er ook iets aan doen.
Ik ga vechten tegen de stemmen uit het verleden, en ik ga ze schaakmat zetten, het is genoeg geweest. Dit keer laat ik het door hen niet weer verpesten.
Triggers uit het verleden, iedereen heeft ze. Herken ze, en doe er wat tegen! Denk na, denk zelf, en vooral, denk juist!

Een trigger is een mechanisme, dat een proces in gang zet. Meestal ontstaat de trigger als er in een ander proces aan een vastgestelde voorwaarde wordt voldaan, zoals het overschrijden van een grenswaarde. (Wikipedia)