Verleden winter is het mij gelukt en dit jaar ga ik er mij weer aan wagen: zelf witloof kweken.

Witloof: lekker en makkelijk zelf te kweken

https://www.hermie.eu/nl/hoe-starten-met-een-moestuin/witloof-kweken.html

Zoals velen weten is witloof iets typisch Belgisch. Nergens ter wereld wordt deze groente zo gekweekt en gesmaakt als in België. Omdat witloof uit eigen moestuin extra lekker smaakt, leggen we je stap voor stap uit hoe je deze heerlijke delicatesse zelf kan kweken.

De witloofwortelen (= zaaien vanaf mei)
Zonder witloofwortels geen witloof, logisch. Je kan ervoor kiezen om zelf je wortels te telen. Hiervoor maak je het best gebruik van een lichte grond zoals zand of zandleem, die je dat jaar onbemest laat. Het is de bedoeling om onvertakte, rechte wortels te telen en bij een bemeste grond is dit net iets moeilijker. Wanneer je de bodem de jaren voordien voldoende bemest hebt, kan het witloof daar al zijn voedingstoffen uit halen. Je zaait het witloof in rijen met een ruimte van 30cm tussen elke rij. In de rijen zelf dun je het witloof uit tot op 15cm tussen de planten. Heb je niet veel witloof nodig ? Dan kan je ook witloofplantjes kopen in persblokjes van 4cm. Het ideale tijdstip hiervoor is mei.
Soms kan het witloof beginnen “doorschieten”. Dit wil eigenlijk zeggen dat in het hart van de witloofplant een bloemstengel ontstaat die snel omhoog schiet. Deze wortels kan je dan niet meer gebruiken om witloof te kweken, maar je kan de bloemen wel laten staan en genieten van de fantastische blauwe bloei.

Vanaf oktober worden de eerste wortels geoogst. De wortels worden gerooid, en het loof wordt van de plant gesneden. Vooraleer je de witloofwortels kan gebruiken moeten ze wel eerst een koude schok ondergaan. Kwekers doen dit meestal door de wortels een tweetal weken bij 1°C te bewaren vooraleer ze beginnen met intafelen. Wil jij niet zo lang wachten of heb je niet veel plaats in jouw moestuin? Dan kan je de witloofwortels aankopen, en direct overgaan op het intafelen. Dit werkt eigenlijk het makkelijkst en is de snelste manier voor hobbykwekers. Meestal is het vinden van tuincentra die de witloofwortels verkopen wel een probleem. Maar via Hermie.eu kan je ze bestellen en zelfs thuis laten leveren ;).

Intafelen
De term intafelen slaat op het in de grond (of in een emmer) stoppen van de wortels. Wij plaatsen het witloof altijd in de serre omdat het daar in de winter voldoende warm is. Hoe hoger de temperaturen, hoe sneller je het witloof kan oogsten. Bij 18°C heb je bijvoorbeeld al 3 weken na het intafelen witloof. Opgelet, ga niet boven de 20°C want dan groeit het witloof te snel en bestaat de kans dat je geen mooie, vaste kroppen krijgt.
Vooraleer je kan intafelen moet je de wortels even voorbereiden. Vaak zitten er nog resten loof aan de wortel. Deze snij je af tot er ongeveer 2cm loof overblijft. Snij je te veel af? Dan beschadig je het groeipunt, en krijg je enkel kleine bladeren die langs de rand groeien maar geen mooie krop vormen. De wortelen die wij aanbieden komen van de professionele teler Lof & Loof, en zijn reeds op de juiste lengte afgesneden. Je hoeft hier dan ook niks meer mee te doen.

Neem hiervoor een bak waarin je de wortels mooi naast elkaar kan zetten. Zet de wortels omgekeerd in de bak, met de onderste punt naar boven.Zorg dat de kuil waarin de wortels komen te staan redelijk even is. Snij de onderste punten van de wortels af zodat alle wortels een gelijke hoogte hebben,en draai dan de bak om in de kuil. Zo staan alle wortels op gelijke hoogte.

Zet tijdens het planten een PVC-buis met onderaan gaten in de zijkant in de kuil. Bij voorkeur ergens in het midden (of zet er twee als je een lang bed hebt). Deze buis gebruiken we om water te geven tijdens het groeien. Plant je in een emmer? Dan kan je een omgedraaide fles gebruiken. Zodra je alle wortels in de kuil hebt gezet, vul je de gaten op met grond. Geef bij het opvullen regelmatig water zodat de grond tussen de wortels spoelt en er geen gaten overblijven.

Tip
Kweek je buiten? Dan kan je boven de wortels ook een paar centimeter stro en daarboven een jutte zak leggen zodat het stro blijft liggen. Het stro zal jouw witloof warm houden tijdens de koude herfstnachten, en zorgt ervoor dat het niet beschadigd wordt. Let op: De witloofwortelen moeten zeker vorstvrij gehouden worden. Van zodra het vriest, zal het witloof niet meer groeien. Wij raden dan ook aan om het witloof binnen te kweken (bijvoorbeeld in een garage, berging,…).

Daarna zijn er 2 mogelijkheden:

Witloof met dekgrond:
Bij witloofsoorten met dekgrond leg je er nog eens een laag grond van zo’n 15 à 20 cm bovenop.
Witloof zonder dekgrond:
De wortels zitten reeds in de aarde en je hoeft dan ook geen extra grond bovenop het loof te doen. Je kan de wortels gewoon afdekken met een donkere handdoek of zwarte plastic zodat het loof niet in aanraking komt met daglicht. Indien de wortels in een donkere berging of kelder staan hoef je er helemaal niks meer op te leggen. Zorg ervoor dat er geen licht bij het witloof kan. Anders krijg je groenlof ;-).

Oogsten
Na een drietal weken, afhankelijk van de temperatuur, kan je de eerste witloofstronken oogsten. Verwijder wat grond en kijk eerst hoe groot de krop is. Vind je ze voldoende groot of kan je echt niet langer wachten? Trek de wortel dan uit de kuil en breek het witloof af.
Doordat witloof met dekgrond ondergronds groeit, zit er meestal wat aarde tussen de bladeren. Hou de krop omgekeerd in een bak met water, en schud zachtjes om de aarde los te krijgen. Nu is jouw witloof klaar om bereid te worden!

Mijn opvoeding heeft zich afgespeeld in drie omgevingen: bij mijn grootmoeder, bij mijn ouders, en op school, en het was driemaal anders.
Vandaar dat ik soms meer dan één persoonlijkheid lijk te hebben, en af en toe met mezelf overhoop lig, want ik ben en ik blijf, hoe oud ik ook word, het kind van die drie opvoeders: vastberaden door mijn grootmoeder, plichtsbewust door mijn ouders, en vrijzinnig door de school. Eigenlijk geen slechte combinatie, als ik die drie in evenwicht kan houden.Toen ik de laatste keer, ongeveer een dikke maand geleden, bij de psychiater kwam begroette die mij door mij “de poëet” te noemen.
Als dat inderdaad de eerste en laatste identiteit is die mensen mij toedichten(!), ben ik heel opgetogen en is wat ik uiteindelijk in de eerste plaats geworden ben wel een mooi resultaat waar ik mij zeker kan in terugvinden.

In het leven

In het leven
maak je enkel
jezelf mee,
en wie niets
meemaakt,
is waarschijnlijk
ook nooit
zichzelf geweest.

Micheline Baetens – 05.10.2018

Ben ik geworden, wie ik wou? Ik denk het wel. Of was ik het al?

Het is toch altijd hetzelfde, het is de hoeveelheid die telt, en liefst zoveel mogelijk, terwijl minder vaak meer is. En als het leven mij iets geleerd heeft dan is het dat wel: alles met mate, want anders komt er miserie van!
Maar we leven in een tijd dat overvloed nog niet voldoende is, terwijl we er aan kapot gaan, zowel lichamelijk als geestelijk. En wie het hierover voor het zeggen heeft is ook met veel meer dan degene die tegenwerkt, en het anders aan boord legt.

Democratie noemen ze dat, de meerderheid wint. Nochtans het is niet omdat men met veel en meer is dat men ook gelijk heeft. Het algemeen belang, zoals ze dat zo mooi noemen, is daarom nog niet in het belang van iedereen, en zeker al niet voor wie verder kijkt dan hier en nu.

Men breidt de wegeninfrastructuur uit omdat er teveel files zijn, wat dan weer in de hand zal werken dat meer mensen in de auto gaan stappen, zodat er binnen de kortste keren nieuwe files ontstaan.Zolang niet iedereen, en dan mag en moet het met zoveel mogelijk zijn, bereid is om de persoonlijke behoeftes aan te passen en met minder en ander content te zijn, zal er geen beterschap komen, noch voor de gezondheid van de mens, noch voor de natuur en het milieu.
Kerncentrales wil men weg, en met rede, maar in de plaats daarvan worden dan hele natuurgebieden vol gelegd met zonnepanelen, waardoor diverse biotopen verdwijnen, en de natuur weer eens moet inboeten.In Overijse willen ze nu een tram. Daarvoor zou weer een deel van het Zoniënwoud moeten opgeofferd worden. “Het zijn maar een paar bomen.” Het zijn altijd maar een paar bomen, of een stukje open ruimte die verdwijnen, maar op een dag is alles op, en vermits we nu al niet meer gezond adem kunnen halen, zal er niet alleen een elektriciteit tekort ontstaan , maar zeker een serieus zuurstof tekort, en wie weet waar we dan de oplossing moeten gaan zoeken. Op de maan?

Vandaag viel mij bij het googelen op dat alles wat met angst te maken heeft, mannelijk is: angsthaas, bangerik, haasvreter, hazenhart, labbekak, lafaard, schijtebroek, schijterd, schijtlaars, schijtlijster, schijtluis, lafbek, bloodaard, bangerd,… En ik denk dat dat komt omdat men van mannen verwacht dat ze nooit bang zijn en altijd dapper.

Vrouwen daarentegen zijn zwakke wezens en die mogen dus angstig zijn. Vandaar een gebrek aan vrouwelijke synoniemen. Of zou het toch kunnen dat vrouwen dapperder zijn dan mannen? Misschien niet, maar wij durven tenminste onze angst openlijk tonen. Mannen doen eerder alsof, om de schijn hoog te houden, maar ze kunnen echt wel laf zijn hoor, mij moet je niet overtuigen. En rond de pot draaien dat die kunnen en je manipuleren, om nog maar te zwijgen van de narcisten die je eerst op een verhoog hijsen om je daarna feestelijk te laten vallen.

Echte positieve ervaringen heb ik eigenlijk niet met veel mannen. Buiten mijn eigen zoon vertrouw ik ze niet echt meer, en ik ben sterk op mijn hoede als er weer eentje charmant probeert over te komen. Wel jammer, want ik vind ze wel leuk en vaak heel grappig, maar je weet nooit met zekerheid wat je verder aan ze hebt.

Misschien ligt het ook wel aan mij, mannen worden niet graag platgewalst door een zelfzekere vrouw, die dan ook nog eens heel rechtuit en open is.

Dus die dappere ridder op het witte paard blijft een wensdroom, maar gelukkig weten we dat ondertussen, en moeten we al lang niet meer bevrijd en gered worden. Redden doen we ons zelf wel, en de vrijheid die is al een tijdje geleden heroverd.

Laat die angsthaas nu maar rennen voor zijn leven en zijn hazenhartje verliezen aan een onnozel wicht dat alles gelooft wat die bloodaard haar wijsmaakt!

Een geschiedenisles

Micheline Baetens – 02.10.2013

Op 11 februari 1949 gaf mijn grootvader mij de voornaam ‘Micheline’. Mijn grootvader was spoorwegarbeider en geïnspireerd door de Minerva-trein Michelin of Micheline, vond hij blijkbaar dat dit de naam was die bij mij paste. De Minerva-trein, een trein die zowel op straat als op een spoorweg kon rijden, heeft geen lang leven gekend, maar ik overleefde het en groeide verder op als oogappel van mijn grootvader.

Of die naam bepalend geweest is voor mijn leven, of dat het toeval dit zo wou, weet ik niet, maar ik woon wel al 36 jaar naast de spoorweg en aan het spoorwegstation Hoeilaart, op lijn 161 Brussel-Ottignies, waar sinds een aantal jaren de infrastructuurwerken aan de gang zijn voor het gewestelijk expressnet (GEN) rond Brussel.

Na de GEN-vergadering met de buurtbewoners, TucRail, Infrabel en het gemeentebestuur op 26 september jongstleden ben ik nog eens in mijn persoonlijke archieven gedoken over dit NMBS-project dat ons nu al jaren in de ban houdt.

Voor ons gezin begon het verhaal van het derde en vierde spoor in het jaar 2000. Toen kregen wij begin april van uit het gemeentebestuur een brief gericht aan de aanpalende eigenaars en geïnteresseerden met betrekking tot de werken aan spoorlijn 161, en de uitbreiding van de spoorinfrastructuur met een derde en vierde spoor. Daarin werd ons medegedeeld dat het college een hoorzitting organiseerde en ons de mogelijkheid geboden werd om de plannen van de NMBS in te kijken.

Op die hoorzitting werd ons ondermeer het volgende verteld:
“Voor de aanleg van een derde spoor werden reeds in 1982 in Hoeilaart verschillende onteigeningen uitgevoerd, voor het vierde spoor zal de NMBS trachten het aantal onteigeningen te beperken tot een minimum, door het bouwen van steunmuren. De aanpalende eigenaars worden enkel uitbetaald voor onteigende woningen en terreinen. Wie waardeverlies lijdt omdat zijn eigendom te dicht bij de spoorweg ligt, krijgt geen vergoeding. De NMBS zou anderzijds wel eventueel bereid kunnen zijn om bepaalde eigendommen te verwerven. De eigenlijke werken zullen aanvangen in 2004, en vanaf 2010 zal het treinverkeer tussen Brussel en Ottignies over vier sporen kunnen verlopen.”

Voor ons persoonlijk zou dat betekenen dat een deel van onze tuin onteigend wordt en voor ons huis, op enkele meters afstand ervan, een steunmuur (en geluidsmuur) komt te staan van minstens acht meter hoog.

Die muur is er gelukkig niet gekomen, maar werd vervangen door een viaduct boven op de spoorwegtaluds. Onze tuin werd nodeloos vernield, want eigenlijk hebben ze dat stukje terrein nog voor niets nodig gehad.

Ook de onteigeningen van 1982 bleken achteraf niet nodig te zijn geweest, omdat de plannen gewijzigd werden.

Het toenmalige gemeentebestuur probeerde ons in Don Quichottestijl te doen geloven dat dat vierde spoor er nooit zou komen!

Een paar maanden bleef het stil tot wij geheel toevallig in Hier Hoeilaart van juni 2000 lazen, dat wij voor nadere toelichtingen allerhande contact moesten opnemen met de NMBS, wat we dan ook gedaan hebben.

Op de vraag naar een waardeverlies vergoeding, antwoordde de NMBS-verantwoordelijke dat die alleen wordt toegekend indien er onteigend wordt.

Verwerving van bepaalde eigendommen die niet noodzakelijk zijn voor de aanleg van het vierde spoor, daar beslist alleen de NMBS over. De bewoner kan enkel zijn voorkeur kenbaar maken.

Of er nog een volgend openbaar onderzoek ingesteld wordt ? Waarschijnlijk niet, wegens hoogdringendheid, en het zal voor de betrokken eigenaars ook niet veel meer uithalen. De meeste beslissingen zijn door de NMBS al genomen en kunnen door de bewoners niet meer beïnvloed worden.

Komt er een sociaal begeleidingsplan voor de omwonenden, die gedurende lange tijd (10 jaar?) geconfronteerd kunnen en zullen worden met allerhande problemen, die ingrijpende openbare werken met zich meebrengen ? Neen !

Dat was dus het jaar 2000. Daarna werden we twee jaar in het ongewisse gelaten.
De NMBS, bij monde van de heer Denayer, ons ondertussen welbekend (!) want hij was ook nu weer aanwezig op de informatievergadering van 26 september 2013, gaf ons gemeentebestuur nog een goede raad mee.

De heer Denayer, general-manager van de Instandhouding van de Infrastructuur, suggereerde de betrokken gemeenten, zélf een openbaar onderzoek te organiseren en te peilen naar de wensen en verzuchtingen van de betrokken bewoners: wensen zij gedeeltelijk of volledig onteigend te worden, welke vragen hebben zij omtrent de uitbreidingswerken, welke planaanpassingen zien zij graag doorgevoerd, enzovoorts… Daaruit kunnen ideeën voortkomen die aan de NMBS kunnen overgemaakt worden.

Wij hebben toen in 2002 gevraagd aan het gemeentebestuur om de parking voor 40 wagens in de wijk Terdelle te laten schrappen.

Eind 2002 werd het Milieueffectenrapport (MER) opgemaakt, waarvan achteraf, en zeker nu na drie jaar intensieve werken, gebleken is dat niemand daar uiteindelijk rekening mee houdt. Zo werd ondermeer beloofd dat de aanvoer van de materialen voor de werken grotendeels langs het spoor zou gebeuren. Ook zou er rekening gehouden worden met geluidshinder en trillingen.

Het MER is nochtans niet zomaar een rapport. Het hoort bij een vergunningsaanvraag en bekleedt een volwaardige plaats in de besluitvorming.

Bij een MER voor grote infrastructuurwerken moet op passende wijze een beschrijving en een beoordeling gegeven worden van de directe en de indirecte gevolgen van deze werken op:
– mens, dier en plant,
– bodem, water, lucht, klimaat en landschap,
– de wisselwerking tussen dit alles,
– de materiële goederen en het culturele erfgoed.

Daarom worden er deskundigen aangesteld die gespecialiseerd zijn in elk van deze domeinen en ook inzake geluid en trillingen of betreffende warmte en stralingen.
Het MER moet eventuele alternatieven voor het project vermelden en er de haalbaarheid van aanstippen.

Wij hadden toen graag gezien dat er naast en Milieueffectenrapport ook een Menseneffectenrapport werd opgesteld!

Op 1 juni 2004 heeft de NMBS dan bij het Vlaams Gewest een aanvraag ingediend om een bouwvergunning te bekomen voor het aanleggen van een derde en vierde spoor op het grondgebied van de gemeenten Hoeilaart en Overijse (spoorlijn 161 Brussel-Ottignies).

Van dan af ging de bal aan het rollen, de kogel was door de kerk, de trein was niet meer te stoppen…

En wij deden ondertussen was moest gedaan worden. In 2010 renoveerden we ons huis in functie van de handicap van mijn man, die jammer genoeg begin 2011 overleed.

Een paar maanden later starten de spoorwegwerken en sindsdien zijn we niet meer gerust geweest. Tot tweemaal toe zijn de garage en kelders ondergelopen omdat bepaalde zaken niet of slecht afgewerkt werden. Al drie zomers moeten we deuren en vensters dichthouden voor stof, stank en lawaai, ook ’s nachts.En het is nog niet gedaan, dat is ons meteen duidelijk geworden op de vergadering van verleden week. Het einde van de werken is voorzien voor juni 2014, maar wij wachten af, ook hoe de situatie daarna zal zijn qua overlast en leefbaarheid.

En toch woon ik hier graag aan de spoorweg. Van de treinen heb ik geen hinder, ook ’s nachts niet. Af en toe loopt hier ook nog een vos door de Vosdelle en dat geeft mij hoop, dat hier ooit het groen, de rust en de leefbaarheid zal terugkeren.

Geschreven op 2 oktober 2013 en ondertussen rijdt de trein hier nog altijd niet over vier sporen, want die liggen er nog niet, en het eindresultaat van dit luxe project is nu voorzien voor 2027. Zal  ik het nog meemaken?

Geniet van de beelden, dit zijn er maar een paar van de honderden die we hebben kunnen nemen gedurende die vier helse jaren.

De vos

Ik heb vannacht
de vos gehoord,
en ik wist,
er is hier nog iets aanwezig
wat niet stuk te krijgen is,
en dat gaf mij een veilig gevoel.

Micheline Baetens – 31 maart 2014

Oktober 2018 – (2021?)

Een vriendin van mijn leeftijd zou terug jong willen zijn. Wel, ik niet! Ik beleef momenteel de mooiste tijd van mijn leven. Ik ga en sta waar ik wil en ik doe en laat wat ik wil, en het is nog nooit zo rustig geweest wat tegenslag en zorgen betreft.

Natuurlijk zijn er nog altijd de kleine en grote wensen, en de grote en kleine verdrietjes, maar blijkbaar ben ik sterk en wijs genoeg geworden om hier mee om te kunnen gaan.
Iemand die nu, zoals ik, rond zijn zeventigste de eerste tegenslag zou te verwerken krijgen, ja, die ligt direct op zijn gat, maar ik heb een langdurige leerschool gehad, en ik denk dat ik nu wel tegen een stootje kan.

Alles wat ik meegemaakt heb, en alles wat ik heb moeten verwerken, heeft nu wel als resultaat dat ik denk te weten hoe ik nu het beste leef. “Mooi oud worden”, noemde mijn psychiater dat.

Natuurlijk kunnen er noch altijd rampen gebeuren. Iets met de kinderen, of iets met de gezondheid, maar dat mag ons niet beletten van als we het goed hebben, een tevreden leven te leiden. En we kruisen de vingers dat we gespaard zullen blijven van dergelijke drama’s.

Spijt hebben en verlangen naar iets dat toch niet meer kan, zoals jong zijn van leeftijd, is verkwiste energie. Blijf jong van hart en geest en dankbaar om wat er wel allemaal kan en wat je wel hebt, en wie weet, zoals er rampen kunnen gebeuren, kunnen er ook nog wonderlijke verrassingen in je schoot vallen. Wees klaar om ze op te vangen, in plaats van je armen wanhopig in de lucht te steken omdat je vindt dat alleen de jeugd het geluk in pacht heeft.

Leeftijd is maar een getal waar het leven zich niets van aantrekt, en gelukkig maar!

Het is mijn feestdag vandaag! We vieren op 29 september Sint Michiel die elk jaar voor een prachtig nazomertje zorgt. Hopelijk ook dit weekend. We hebben wel al een overdaad gehad aan zomer, het goede weer kan niet blijven duren. Nog een laatste zonnestraal en het is weer op.

Maar mijn patroonheilige zorgt niet alleen daarvoor, want de heilige man heeft blijkbaar vele gaven. Aartsengel Michaël is namelijk ook de patroon van de wapendragers, en vanwege zijn weegschaal ook die van de bakkers, de weegmeesters en de apothekers, en verder van de ambulanciers, de artiesten, de bankiers, de stervenden, de kruideniers, de paramedici, de zieken, de armen, de zwaardsmeden, de ruiters, de soldaten, de politiemannen, de hoedenmakers, de blik- en tingieters, de wagenmakers, de radiomechanici, de snijders, de glazenmakers, de steenhouwers en de schilders.

Blijkbaar een heilige met vele talenten. Bovendien bestaat er een legende over de aartsengel Michaël die de duivel uit de hemel joeg. Want wanneer boze geesten een draak maken en daarmee naar de hemel gaan, lukt het Michaël de draak te verjagen en daarmee de boze geesten uit de hemel te weren. Vanaf dat moment is er één wereld boven in de hemel en één wereld in de diepte.

Hemel en hel, en elk van ons heeft wel een draak die moet verjaagd worden. Die van mij spuwt nog af en toe vuur, maar het is gelukkig in de loop der jaren een zwak vlammetje geworden.

Volgens joods-christelijke overleveringen zijn er zeven aartsengelen. Drie van hen worden in de katholieke kerk vereerd: Michaël, Gabriël en Rafaël.
Aartsengelen zijn geestelijke wezens die in Gods nabijheid leven. Zij zijn op bijzondere wijze betrokken bij de verlossing van de mensheid.

De naam Michaël zou in het Hebreeuws “Die als God is” betekenen. Ik heb dus een goddelijke naam, en zeg nu zelf, hij past mij uitstekend nietwaar!

Allemaal flauwe zever hoor, maar je moet er toch niet in geloven om het wel mooie verhaaltjes te vinden. En dat van dat nazomertje dat is meestal juist, maar dat zal eerder aan de natuur liggen dan aan die engel Die als God is.

“Een consequente liberaal, een liberaal die écht wil strijden voor zijn waarden moet er in eerste instantie voor zorgen dat zijn samenleving autonoom en sterk genoeg blijft om zelf keuzes te kunnen maken. Dat we ons dus niet verknechten aan autoritarisme. Dat we eigen innovatie niet fnuiken door onze economie als een quasi comateuze patiënt aan een infuus van ingevoerde goedkope producten en energie te hangen. Dat we onze talrijke ondernemers niet laten vertrappelen door concurrentievervalsing. Een consequente liberaal zou realpolitik als middel gebruiken om zijn idealen een stukje waar te maken.

Een consequente liberaal, een liberaal die écht handelt in de geest van de verlichting, die zou streven naar emancipatie in plaats van een economische soumission, oftewel commercieel opportunisme verpakt als staatsmanschap. Hij zou zijn burgers uitleggen waarom het huidige economische consumptiemodel, dat teert op oprukkend staatskapitalisme, problematisch is. Hij zou uitleggen waarom het beter is te kopen bij producenten wiens streven naar innovatie en duurzaamheid wél een uiting is van de dynamiek van een vrije markt. Hij zou in deze tijden van propaganda en informatieoorlogen een lans breken voor meer kritisch denken en burgerschap in het onderwijs. Hij zou een investeringsbeleid voorstaan dat ons minder afhankelijk maakt van de geldbuidels van de Chinezen en de Golfstaten. Emancipatie in de geest van de verlichting, dat zou het staatsmanschap zijn van een liberaal die niet doet alsof.”Dixit: Jonathan Holslag, professor internationale politiek aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB).
Bron – De Morgen

Geïnspireerd door mijn schooltijd, en dan vooral door mijn leraar Frans, heb ik tot nu toe altijd liberaal gestemd. Dat wil niet perse zeggen dat ik blauw gestemd heb, maar vooral voor die partij die ik op dat moment het meest liberaal vond. En dat ga ik dus ook nu weer doen op 14 oktober 2018.

Er werd mij vanuit Open VLD en via Facebook gevraagd om aan dit concept mee te werken.
Ik had namelijk laten weten dat ik het een fantastisch idee vond, en wat elders tegenwoordig succes heeft, zal in Hoeilaart ook wel aanslaan, zeker nu we zo’n groot en mooi gemeenteplein hebben, en dan kunnen de mensen in plaats van naar de zondagsmis te gaan, naar de zondagsmarkt komen.

Bovendien worden alle mensen die met hun passie bezig zijn om een authentiek, gezond en uniek product te maken hierdoor gesteund, zodat die zaken niet verloren gaan. En zo’n markt brengt de juiste sfeer bij de mensen, veel meer dan een grotenwarenhuis.
Ik ben enthousiast, en als ik hier kan aan meewerken is dat een nieuwe uitdaging, die ik graag zal aannemen.

Als je je eenzaam voelt komt dat omdat je je niet verbonden voelt met anderen, en eigenlijk heb ik daar heel weinig last van. Bovenop je verbonden voelen met anderen, is er ook nog “het” andere: de natuur.
Om je niet eenzaam te voelen hoef je niet perse contact hebben met anderen, maar je vooral verbonden te voelen met jezelf in het besef dat je deel uitmaakt van een geheel.
Iemand zorgt er immers elke dag voor dat het licht brandt, dat er water uit de kraan komt, dat we eten vinden in de rekken van de winkels, dat we interessante boeken kunnen lezen, dat er een pilletje is tegen elk pijn…
En daarnaast is er dan nog de natuur die voor ons zorgt, en waar wij heel wat minder goed voor zorgen.

Heeft wie eenzaam is, dat eigenlijk niet aan zichzelf te danken? Of is het een aangeboren talent, alleen kunnen zijn, zonder je eenzaam te voelen?

De wereld is overbevolkt en toch lijkt het probleem eenzaamheid toe te nemen. Ook bij kinderen. Verwonderlijk? Neen, misschien toch niet. Veel van wat essentieel is in het leven, hebben we namelijk verleerd of aan de kant geschoven, en daar worden ook kinderen slachtoffer van.

Ik had gelukkig de eerste jaren van mijn bestaan een grootmoeder die voor mij zorgde en me haar onvoorwaardelijke liefde gaf, waardoor ik waarschijnlijk nu de persoon ben die ik ben, en waardoor ik mij ook als kind nooit eenzaam heb gevoeld, ondanks een gebrek aan warmte en geborgenheid.

Niemand, maar dan ook niemand hoeft zich eenzaam te voelen, en komen ze niet naar je toe, ga er dan zelf op af, er is altijd wel iemand die blij zal zijn met je komst en met het feit dat je er bent.

Omschrijving
Kinderen in Nederland behoren tot de meest gelukkige en best-opgeleide kinderen ter wereld. Maar een klein deel heeft een minder gelukkige historie. Vaak komt dit voort uit een erfelijke belasting van ouders die zelf ook al erfelijk waren belast.

Een schrijnend voorbeeld uit de praktijk: een van de kinderen vertelde dat ze, toen ze vier jaar oud was, met haar broertje van één jaar uit de auto was gegooid. We noemen dat Adverse Childhood Experiences. Vervolgens volgde een omzwerving door veel tehuizen en instellingen, een zoektocht waar kinderen niet beter van worden: “Waar vier ik mijn volgende verjaardag, als ze al weten dat ik jarig ben?”

Dergelijke gevoelens van eenzaamheid werken direct op de pijncentra van de hersenen. Vaak volgt daarna moeilijk gedrag, gedrag gebaseerd op pijn. Op reguliere scholen worden deze kinderen vaak langzaam de deur uit gewerkt, er zijn immers nog dertig kinderen die aandacht nodig hebben. Gelukkig bestaat het speciaal onderwijs, maar het is voor een kind wel weer de volgende transitie. Ook in instellingen voelen kinderen zich vaak eenzaam: “Meneer, iedere pedagogisch medewerker heeft hier een favoriet kind, alleen ik heb niemand.”
En desondanks hopen deze kinderen, wanneer je ze er naar vraagt, dat ze ooit een gewoon leven kunnen leiden.

In hun ontwikkeling worden ze begeleid door hbo-opgeleide professionals, die aan onze hogeschool goed worden opgeleid. Tegelijkertijd zie ik dat de stem van het kind ontbreekt tussen alle noodzakelijke leerstof.

Deze rede is een eerste aanzet om een stem te geven aan hen die minder gelukkig geboren werden.

Meisje

“Meisje,
Wat wil jij later worden?”

“Een wijze vrouw,
Met grijze haren wil ik zijn,
En met rimpels rond de ogen.

Een vrouw
Van weinig woorden wil ik zijn,
En zonder onvervulde verlangens.

Een vrouw
Met veel ervaringen wil ik zijn,
En met losgelaten herinneringen.

Mijn grootmoeder
Wil ik later zijn.”

Micheline Baetens, 3 juli 2012