“Mie Bloem”, zei mijn moeder altijd. Ik zou er mij laten voor doodrijden hebben, en een paar maanden voor ik ging trouwen was het bijna zover.
Met een bos wilde margrieten op de fiets de straat overgereden en met bloemen en al over een wagen gevlogen, recht de rooster in. Gelukkig enkel gezichtsverlies geleden, een dikke neus, verstuikte vingers, wat blauwe plekken, een boos lief en een geschrokken moeder, want gebeurde omzeggens voor onze huisdeur, en toen mijn moeder de klap hoorde, wist ze al dat ik dat moest zijn.
Vandaag moet ik niet meer op de fiets en kan ik mijn eigen tuin vol bloemen zetten. Dit zijn de laatste herfstrozen en een paar dappere viooltjes die hopelijk de winter zullen kunnen trotseren. Viooltjes

Eigenwijze viooltjes
kijken mij uitdagend aan.

Vooral het eerste,
het tweede en derde
al wat minder,
het vierde gematigd,
terwijl het vijfde
nu pas de knop opendraait…

In harmonie
spelen zij een symfonie
in klankkleuren paars, geel en wit
voor beperkt gebied.

Micheline Baetens, 28 juli 2011

“Omarm je lot”, zou Nietzsche zeggen, en wie dat niet doet, maakt het zichzelf alleen maar moeilijker.

Ik ben dus ook eerder voor omarmen, dan loslaten, zoals dat zo dikwijls aangeraden wordt. Omarm het en dan kan je handelen en reflecteren, en dus ook ervoor zorgen dat je je niet langer slachtoffer voelt en uit dat glazen torentje kan komen waarin je jezelf opgesloten hebt.

Aanvaard wie je bent en durf het ook voluit te zijn. Gisteren heb ik weer eens gemerkt, dat mensen elkaar onderschatten of overschatten, omdat ze zichzelf anders gaan gedragen dan ze in werkelijkheid zijn. Ik had daar niet veel tijd voor nodig, moest enkel voorbij alle lokale politici die voor de verkiezingsbureaus stonden.

Politici gaan zich als politici gedragen, terwijl ze beter gewoon gewoon zichzelf waren gebleven, en die toffe man of vrouw die je graag eens tegenkomt op straat om een gezellig babbeltje mee te slaan. Ze gaan zich zelf ook overschatten en die gewone burger onderschatten. Er worden grapjes gemaakt en algemeenheden gezegd, maar praten en luisteren is er niet echt bij.

Maar het zijn politici, zal je zeggen. Inderdaad, maar hoe dikwijls kan je nu eens een echt heel fijn gesprek voeren met iemand? En het hoeft dan niet over problemen en tegenslagen te gaan, en ook niet diep of zwaar te zijn, maar een gezellige babbel over alles wat ons vreugde en voldoening geeft. Praten hoeft immers niet altijd te helpen, maar mag ook gewoon eens heel leuk en positief zijn. Dergelijke gesprekken kan je zelfs met je psychiater niet voeren, want daar dient die mens immers niet voor. Zullen we dan maar blijven schrijven en dichten over al het moois dat we meemaken, dan komt het gesprek tenminste al van één kant?

Wellicht praat ik teveel en te graag, want ik praat zelfs in mijn slaap…

Volop zon in de tuin, met kakelende kippen en zonnekloppende katten. Het lijkt hier wel de tuin van Epicurus, waar gedebatteerd wordt over het goede leven.

Epicurus was een Griekse filosoof, en Epicurus was bij uitstek de filosoof van de vriendschap en geluk. “De vriendschap danst de wereld rond en roept ons allen op te ontwaken en ons gelukkig te prijzen.” Vriendschap betekent ook dat je eveneens de pijn moet kunnen aanvaarden die vriendschap kan veroorzaken en geluk betekent vooral bescheidenheid. Bescheiden in wat je nastreeft en waar je naar verlangt, en rechtvaardigheid is daarbij het hoogste goed om je gemoedsrust en levenslust te bewaren.

Epicurus was een wijs man, spijtig dat er zo weinig van zijn denken bewaard is gebleven. Zijn denken ging namelijk regelrecht in tegen de religies die genieten op aarde als zondig beschouwen. En wat nog meer stoorde, was het feit dat hij een materialist was. Daardoor werden zijn geschriften, samen met die van zijn Romeinse navolger Lucretius vernietigd.

Lucretius was, behalve dichter, in de eerste plaats een gedreven verkondiger van een bevrijdende leer, die de angst en de beperktheid uit het leven van de mensen wilde wegnemen door hun blik te verruimen.

Twee wijze mannen dus, Epicurus en Lucretius. Hopelijk kom ik er in de toekomst nog zo eentje tegen, niet om mijn tuin te onderhouden, maar eentje die zich niet aan regeltjes houdt, een open en eerlijke geest heeft, en weet wat vriendschap waard is.

“We zullen er u ene bakken”, zou mijn grootmoeder zeggen.

Er komt weer ruimte in de tuin

Er komt weer ruimte in de tuin
nu er geharkt werd en gesnoeid
verwijderd wat er uitgebloeid
geen kleur meer had behalve bruin

al wat niet meer in bloei kon zijn
ligt op een hoopje te ontbinden
het hoopt van daar de weg te vinden
naar nieuwe wortels op termijn.

Bert Deben

De tuin is gesnoeid, en toch is dit eigenlijk geen tuin maar een kleine wildernis met een paar wilde dieren en een overjaarse Jane zonder Tarzan…

Nu vanaf volgende week de grote opkuis beginnen, mijn handen jeuken al!

Ik denk, na mijn ervaringen van de laatste jaren, dat veel mannen net als Jacques Brel zeggen, toen hij zijn laatste lief ontmoette: “Elle ou une autre…” en misschien denken ook vrouwen zo, als ze op zoek zijn naar een man… En misschien is dit ook wat de meeste kiezers denken als ze zondag gaan stemmen voor een nieuw gemeentebestuur: “Die of een ander…”

Ik heb nochtans mijn keuze al gemaakt en voor mij is het niet om het even wie, maar een bewuste keuze.

Moest ik als geboren Overijsenaar in Overijse wonen, was het voor de N-VA.

https://www.ringtv.be/video/de-stemming-het-debat-overijse#.W7sj5934vYM.facebook

Maar ik woon in Hoeilaart en dus wordt het wat anders, en voor mij is elk debat sowieso overbodig, om die keuze te maken.

https://www.nieuwsblad.be/cnt/blmva_03813224

Ik volg de politiek het ganse jaar, en maak er ook geen geheim van hoe ik er over denk, want in tegenstelling tot de meeste mensen, zijn er in Vlaanderen twee dingen waarover we preuts doen: ons seksleven, en voor wie of wat we gaan stemmen. Nochtans alles is politiek en alles is ook seks, want beiden hebben met dezelfde gevoeligheden te maken.

Een seksleven heb ik momenteel omzeggens niet, maar stemmen ga ik dit keer wel, omdat er in Hoeilaart een paar mensen heel goed werk geleverd hebben, en er een paar programma punten zijn die ik graag gerealiseerd zou willen zien.

Nationaal is voor mijn gevoel de enige politicus die geen smoelen trekt, noch op het scherm, noch in de krant, Bart De Wever, en de enige politica is Maggie De Block. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat ik het altijd met hen eens ben, maar ze zijn tenminste geloofwaardig voor mij.

Lokaal zijn dat Marc Vanderlinden en Luc Meganck, en die weten dat.

Dus zondag naar het stembureau en daarna er misschien voor zorgen dat ook mijn seksleven in de juiste stemming krijg…

https://www.facebook.com/david.joly3/videos/10217443450987287/

Zaterdagnamiddag ben ik eens op stap geweest met mijn zoon, wat zowel hij als ik willen deze maand nog wat tuinieren, en dus zijn we plantjes gaan kopen. Hij kruiden, ik bloemen.

We moesten hiervoor naar Huldenberg, waar het momenteel feesten zijn en we hebben dus een hele omleiding moeten volgen om tot in het tuincentrum de Nieuwe Serre te geraken.

Heerlijk eigenlijk die omleiding, en zeker met het schitterend weer dat we momenteel nog hebben, het was 25 graden, en alles zag nog groen.
We zijn langs Tombeek, Terlanen en Sint Agatha Rode gereden, en ik geraakte opgetogen door de landelijkheid van het landschap, het deed deugd te merken dat gelukkig nog niet alles volgebouwd was en dat er nog koeien in de malse weiden lagen.
Na onze inkopen, weer een auto vol, en nog een paar boodschappen zijn we naar David zijn serre gereden, want die had ik nog niet gezien.

Hij doet dat goed, mijn zoon, en is wild enthousiast, want heeft al plannen voor volgend jaar, en wil ook een paar cursussen gaan volgen.
Mijn zoon en ik, we hebben eigenlijk toch wel heel veel gemeen. “Twee handen op één buik”, zei mijn man altijd, en dat is inderdaad zo gebleven voor veel dingen. Je genen op die manier kunnen doorgeven is trouwens fantastisch. Ze zijn goed terecht gekomen!

Als mensen problemen hebben willen ze jan en alleman veranderen die volgens hen de schuld zijn van die problemen. Terwijl de enige die moet veranderen zijzelf zijn.
Je kan anderen niet veranderen, maar gelukkig wel jezelf, en dan zal je zien dat na een tijd haast de hele wereld verandert.
Wie nooit neen zegt, en altijd over zich heen laat lopen, moet maar eens de test doen, en eens iets weigeren waartegen hij of zij vroeger altijd ja zei. Ge gaat nogal wat zien!!!
Waarom mag iedereen leven zoals hij/zij wil, en waarom mag jij dat niet, zelfs niet van jezelf? Goeie vraag, nietwaar!Ik zou hierover een verhaal kunnen schrijven over 69 jaar vallen en opstaan, en weer doorgaan. Eigenlijk zou het een boek moeten worden, over hoe niets in het leven de schuld van anderen is, maar enkel aan jezelf ligt, en in feite ben ik ervan overtuigd dat het boek heel weinig zou gelezen worden omdat mensen het nu eenmaal comfortabeler vinden dat ze slachtoffer zijn in plaats van dader.
Echt hoor, het ligt grotendeels aan jezelf hoe je behandeld wordt door je omgeving, zeker als het om alledaagse zaken gaat. De grote drama’s die overkomen ons, maar hoe anderen je behandelen dat heb je zelf in de hand.

Je kan je ouders, je familie, je vrienden, je collega’s, je baas,… van onrechtvaardig en unfair gedrag blijven beschuldigen, maar het ligt wel aan jezelf hoelang en gemakkelijk ze dat kunnen blijven doen, en het enige wat daarbij echt helpt is kiezen voor jezelf.
Ik heb het onlangs nog moeten doen, kiezen voor mezelf, en indien ik het niet had gedaan, was ik waarschijnlijk ziek van geworden van de situatie. Het is niet evident en pijnlijk is het in elk geval, maar je houdt op die manier wel zelf de touwtjes in handen.
Wrok, haat en spijt lossen niets op, je verantwoordelijkheid nemen en kiezen voor jezelf wel, want dan pas kan je de problemen voor jezelf oplossen, ook al worden die veroorzaakt door anderen. Je laten doen, is trouwens een beetje hetzelfde als je verantwoordelijkheid niet nemen…

Zelfzorg

Je groeit op
met de gedachte
dat je pas iemand bent
als je iets doet
voor anderen.

Later
kom je erachter
dat dit enkel
de perfecte manipulatie is
om je te laten doen
wat die anderen
van je verlangen.

Nu weet je
dat om het even wat
pas goed is
als je het in de eerste plaats
voor jezelf doet.

Micheline Baetens – 17.08.2018

De zon is zeemzoet, en de herfst kan het gure weer op zijn buik schrijven!
Ik heb vandaag mijn terras opgekuist, en morgen ga ik naar het tuincentrum om winterbloeiers te kopen, zodat er nog wat meer kleur en fleur te zien is.

Volgende week komt de tuinman de struiken snoeien en het hardnekkig onkruid wieden, en als dat achter de rug is pak ik de bloementuin en de groentetuin eens goed onder handen. Tot slot worden er nog wat groenten gezaaid en geplant, en moet het kippenhok nog eens grondig uitgekuist worden.
Vermits het er op lijkt dat we nog een weekje zomerweer krijgen, hoop ik dat dit nog allemaal lukt, maar zoals altijd is de natuur baas!