Dat properder gaan leven zal niet veel helpen om in een gezondere en natuurlijkere wereld te kunnen leven. Minder “willen” wél!

En dat heeft niets met groen vandoen, dat is gewoon je levensstijl willen aanpassen, welke politieke overtuiging je ook hebt.

Ik voel mij schuldig als ik mijn kasten uitkuis en zie welke overbodige bullshit, dingen die tot niets dienen, ik gedurende de jaren verzameld heb. Ik schaam mij diep! Maar het verstand komt blijkbaar met de jaren, en wijsheid ook.

Het zal een pak rustiger worden op aarde en in ons hoofd, als we wat minder willen hebben, en wat meer willen zijn.

Een vriend schreef vandaag op Facebook het volgende in verband met de actualiteit en de vele manifestaties:

De actualiteit van gele hesjes en klimaatbetogingen

Ik denk dat het gewoon de onmacht is, we zijn economisch in die stroom gedrongen van wegwerp en afval produceren, hier ligt de fout niet echt bij de massa maar bij de grooteconomie.

We zijn beroofd van de ambachten als melkboeren, bakkers en brouwers die alles rond brachten en ophaalden, van in kannetjes tot herbruikbare flessen en brood zonder verpakking.

Deels door de supermarkten die alles veel goedkoper konden en deels door de luxe en comfort die werd en wordt voorgehouden om steeds meer te consumeren.
Producten worden al decennia lang geproduceerd met een voorgeprogrammeerde bruikbaarheid, speciaal om steeds meer te consumeren, we werden verslaafd aan luxe en comfort en moesten met twee ouders gaan werken om te zorgen dat er alles was wat er volgens de geldende normen nodig was.

Een zeer steeds kleiner wordende groep mensen wordt daarvan steeds rijker van met als ultieme doel de economische almacht en dus de wereldheerschappij voor de nakomelingen.

Die jongeren die vandaag buitenkomen kennen niet echt het verschil tussen milieu en klimaat, want echt objectieve berichtgeving is er niet vlot te vinden, daarvoor moet je al echt diep willen gaan graven en zoeken.

Maar het is makkelijk om groepen tegen mekaar op te zetten, dat is de oudste strategie om makkelijker te kunnen heersen.

WE STAAN GEWOON NIET GENOEG STIL OM DE VALKUILEN TE ZIEN.

Guy Fleurackers

Stilte

Stil
Stiller
Stilst.

Micheline Baetens, 23.06.2012

Mooie woorden, maar ook liefde lijkt, zoals bijna alles vandaag de dag, verworden tot een consumptieproduct, een wegwerpartikel.

Ga naar een pretpark en je beleeft dezelfde sensaties die je tegenwoordig dient te ondervinden als je de liefde gevonden hebt: avontuurlijk, gedurfd, ongewoon, spannend, kortstondig, vluchtig, onzeker,…

Geef mij dan maar liever een goed boek met een prachtig verhaal, ook al heb ik het al gelezen, beduimeld, met gekreukte bladzijden en ezelsoren, maar wel waard om herlezen te worden. Maar aan de liefde, neen hoor, daar waag ik mij niet meer aan, want die is te werelds geworden.

Gelukkig heb ik wel gedurende mijn jonge, en ook wat oudere jaren, een paar mooie liefdesverhalen mogen beleven. Dus ik weet wel hoe het voelt, als je in de liefde gelooft. En daar ben ik dankbaar voor, want het zijn heerlijke herinneringen, waarvan ik ondertussen weet dat niet iedereen ze heeft.

Soms zijn mensen niet eens verliefd geweest en hebben ook nooit liefdesverdriet gekend. Ik meermaals en altijd was het de moeite waard. Kortstondig meestal, veelal niet beantwoord, en eerder onmogelijk zoals in dit oude gedicht.

Wanneer de nacht (voor GSD)

Wanneer de nacht
Een droom schonk
Met een onuitsprekelijk weerzien
Waarbij ik de warmte
Van je nabijheid voelde
En zag hoe je veranderd was,
Jonger en onzeker,
Stiller en eerlijker,
Heb ik geluk gehad,
Ongevraagd en geheel gratis.

Dan wil ik
De volgende dag
Naar je toegaan
En weer ongelukkig worden.

Micheline Baetens

Zoals te merken is, weet ik nog voor wie ik het geschreven heb en ook wanneer. Het moet rond mijn dertigste geweest zijn, en het was dus een onmogelijke liefde, want ik was gehuwd.

Maar de liefde hou je niet tegen, je gevoelens in elk geval niet, die zijn wat ze zijn. Naarmate je ouder wordt ga je daar wel anders tegenaan kijken, verdwijnt de dramatiek en de romantiek, en ook de schuldgevoelens. Wat overblijft zijn de zoete herinneringen en de blijdschap, dat je ooit iets hebt beleefd waar je nu van merkt dat het je in staat stelt om voldaan en zonder spijt ouder te worden.

Love means to commit oneself without guarantee, to give oneself completely in the hope that our love will produce love in the loved person. Love is an act of faith, and whoever is of little faith is also of little love.

The Art of Loving – Erich Fromm

De sneeuw is gesmolten en hier en daar merk je al een verandering in de natuur.

Hier en daar

Hier en daar
bloeit al wat,
het witloof komt
eindelijk piepen
in het donker,
en de rode kool
krijgt krop.

De helleborus
doet heel stoer,
en ook de purpere heide
staat in bloei.

De dotterbloem
dottert vrolijk
aan de tuinvijver,
en de kippen
kakelen al wat lenterig;
nu nog een ei
en het is Pasen!

Micheline Baetens – 26.01.2018

In tegenstelling tot verleden jaar en in dit gedicht beschreven, hebben de kippen nog niet gestopt met leggen. Haast elke dag drie eieren! Pasen is het echter nog lang niet, en lente ook niet, daar moeten we nog een tijdje op wachten, maar als we al wat langer licht krijgen en ook af en toe zonder te verkleumd en nat te worden buiten kunnen, zijn we al lang tevreden. Dat nieuwe leven komt sowieso, dat hou je niet tegen!

Gisteren heb ik de wandelstok van mijn man teruggevonden. Die had hij nodig na zijn beenamputatie.

Ik zou hem nu zelf kunnen gebruiken, ware het niet dat ik haast zo groot of klein ben dan de stok zelf.

Als jong meisje en jongere vrouw heb ik heel veel gewandeld, maar nu lukt mij dat door mijn lichaamstoestand niet meer. Ik vind dat spijtig, maar ik hou me fit in de tuin en slenteren lukt nog wel, om een paar mooie parken en tuinevenementen te bezoeken.

In mei ga ik samen met de kinderen naar de Tuindagen van Beervelde, en er zullen in de zomer nog wel een paar uitstapjes volgen, denk ik, o.a. samen met Audrey naar een artisanale markt en wellicht ook nog eens een ritje naar de provincie Luxemburg en de Ardennen.

De wandelstok hou ik wel, want ik vind hem mooi en klasse hebben. Wie weet gebruik ik hem toch ooit, al was het maar als sierlijk accessoir!

Ik hoor zopas op tv een schrijver zeggen dat men voor Gedichtendag “belangrijke dichters” gaat uitnodigen, en dus stel ik mij de vraag wat maakt dat een dichter al dan niet belangrijk is, en bestaat dat wel, een belangrijke dichter?

Zie je hem of haar al staan, die belangrijke dichter, tussen al die andere belangrijke mensen, in strak kostuum en met een uitgestreken gezicht? Of tussen alle beroemde  BV’s om samen show te verkopen met veel glitter en glans en felle make-up. Of tussen witte jassen, zwarte toga’s, gewijde gewaden en heldhaftige uniformen allerhande? Zie je de dichter daar al tussen staan?

Misschien is een belangrijke dichter iemand die haast onvindbaar is, zoals zuivere lucht en helder water, of rust en stilte, en ja, dan is hij of zij inderdaad belangrijk.

Vermoeidheid

Als wij, de grote mensen, moe zijn
Van het praten met elkaar,
Als wij moe zijn van het slapen
Met elkaar, het wandelen
En handeldrijven met elkaar,
Het tafelen en oorlogvoeren

Met elkaar, als wij zo moe zijn
Van elkaar, van het elkaren
Van elkaar, dan zetten wij de kat
Op onze schouder, gaan de tuin in
En zoeken de kinderstemmen achter
De hoge hagen en in de boomhut.

En zwijgend leggen wij onze vermoeidheid
In het gras, en de jaren die zwaar
En donker sliepen in de zoom
Van onze jas ontbloten zich daarboven
In een jongenskeel en dansen op
En neer in een vochtige meisjesmond

Als wij, de grote mensen, moe zijn
Van het praten,
Van het praten,
Van het praten met elkaar,
Gaan wij de tuin in en verzwijgen ons
In de kat, in het gras, in het kind.

Leonard Nolens

“Behandel anderen zoals je zelf het liefst behandeld wordt.”

Ik zeg dingen waar ik rotsvast in geloof, maar die mensen vaak niet graag horen, waardoor ik heel weinig “vrienden” heb.

Ik ben mij daarvan bewust, maar het leven heeft mij ook geleerd dat eerlijkheid het langst duurt, en dàt aanvaarden heeft mij zelf ook het gelukkigst gemaakt.

En hoe ik daar achter gekomen ben? Wel, door ziek te worden. Niemand is gebaat met schone schijn. En niemand is perfect. Ik heb veel “kwaad” gedaan in de veronderstelling dat ik dat dus wél moest zijn. Een groot deel van mijn leven heb ik daardoor verknoeid, en waarschijnlijk ook voor een stuk dat van de mensen die mij het dierbaarst waren en zijn.

Het is dan ook verwonderlijk dat ik al bij al vandaag content ben met het bijna eindresultaat. Ziek worden van jezelf kan helend werken, voor jezelf en voor de anderen.

Ik wens dan ook iedereen die de moed heeft dat helend proces te doorworstelen, alle succes toe, en geloof me, het is echt de moeite waard!

LIEDJE 

Lieg alsjeblieft niet tegen me
niet over iets groots niet over iets
anders. Liever hoor ik het
vernietigendste dan dat je liegt
want dat is nog vernietigender.

Lieg niet over liefde
iets dat je voelt of iets dat je
zou willen voelen. Liever word ik
bedroefd dan dat je liegt
want dat is nog bedroevender.

Lieg niet tegen me over gevaar
want ik voel toch je angst
en wat ik gewaar word is waar
of ik ken je niet en dat
is nog gevaarlijker.

Lieg niet tegen me over ziekte
liever kijk ik die diepte in
dan dat ik mij verlies in één
van jouw lieve verzinsels
want daarmee verlies ik me dieper.

Lieg niet tegen me over sterven
want zo lang we er zijn
vind ik dat toegangsloze
niet mededelen wat je denkt
erger en zo veel doder.

Judith Herzberg

Het is een gewoonte geworden, eind januari, begin februari krijgen we meestal wat sneeuw. Elk jaar zo rond Gedichtendag, die altijd op de laatste donderdag van januari valt, ziet de wereld er eventjes maagdelijk uit.

En altijd is er dan dat gezaag en geklaag omdat het wat moeilijk wordt voor koning auto om zich te verplaatsen. Elders in de wereld ligt er twee meter sneeuw, hier hooguit enkele centimeters, en we vinden dat een ramp. In België lijkt de sneeuw wel opblaasbaar, zeker in de hoofden van de mensen.

We waren gewaarschuwd, en dus hebben mijn kippen gisteren eten gehad voor twee dagen, en morgen is, als de voorspellingen juist zijn, dat goedje weg, en kunnen we weer eventjes naar buiten.

De tuin ziet er in elk geval zo minder dood en triestig uit.

https://www.velt.nu/nieuws/sneeuw-de-tuin?utm_source=Ledenbestand+Velt&utm_campaign=f542d85988-EMAIL_CAMPAIGN_2019_01_22_09_48&utm_medium=email&utm_term=0_625a152ba2-f542d85988-344225393

Oh, the weather outside is frightful
But the fire is so delightful
And since we’ve no place to go
Let it snow, let it snow, let it snow

Man it doesn’t show signs of stoppin’
And I brought me some corn for poppin’
The lights are turned way down low
Let it snow, let it snow, let it snow

When we finally kiss good-night
How I’ll hate going out in the storm
But if you really hold me tight
All the way home I’ll be warm

And the fire is slowly dying
And, my dear, we’re still good-bye-ing
But as long as you love me so
Let it snow, let it snow, and snow

When we finally kiss good-night
How I’ll hate going out in the storm
But if you really grab me tight
All the way home I’ll be warm

Oh the fire is slowly dying
And, my dear, we’re still good-bye-ing
But as long as you love me so
Let it snow, let it snow, let it snow

Breien lukt nog niet, na een gebroken pols, maar haken, borduren en naaien al wel, vooral haken lijkt een goede revalidatietherapie.

Wat een luxe om in een tijd dat haast alles geautomatiseerd is, met je handen te kunnen werken. Wat heb ik dat gemist!De meeste dingen die ik maak, kan je zo kopen en zelfs nog veel goedkoper dan wanneer je ze zelf maakt. Dus eigenlijk ben je bezig met nutteloos en nodeloos werk. En precies dat is zo waardevol. Bovendien werkt dat ook therapeutisch, zeker handwerk zoals breien en haken waarbij het verstand op nul kan gezet worden, en je steeds dezelfde handeling herhaalt.Toen ik jaren geleden kantkloste prezen mensen mij om mij geduld. Je werkt maanden aan een lapje kant dat je wanneer het klaar is haast niet ziet liggen. Er is in mijn ogen echt niets nuttelozer dan kant klossen. Het dient tot niets. Een gebreide sjaal kan je nog warm houden, of een gehaakt kledingstuk kunnen je dragen, maar een kanten doekje, durf je niet eens ergens leggen uit angst dat het vuil of beschadigd wordt, want wassen is uit den boze. De meeste van mijn werken zijn dan ook ingekaderd. Eerstdaags zal ik er eens enkele fotograferen, van zodra ik terug alleen de keldertrap af durf.

Midlifecrisis (knipooggedicht)

Een mens keert
altijd terug
naar de eerste versie
van zichzelf,
toen hij nog niet
verpest werd
door andermans
normen en waarden,
en opgelegde keuzes.

Tegenwoordig
noemen ze dat
midlifecrisis.

Micheline Baetens – 18.01.2019

Mijn zoon heeft wat nostalgisch gedaan, en twee metal t-shirts gekocht. Back to the roots!

En ik heb er een gedicht over geschreven.

Iemand stelt de vraag 2

Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden

zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in z´n kop krijgt

zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud

zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die de sigaret aansteekt

zoals liefde met een blik
een aanraking iets dat je opvalt in een stem

jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet

en dan die vraag aan een ander stellen.

Remco Campert

Heden ten dagen spijbelen en protesteren de scholieren tegen de opwarming van de aarde, voor meer natuur en een schoner milieu, minder vervuiling en zuivere lucht.

https://www.humo.be/actua/397771/humo-bij-de-klimaatspijbelaars-de-politici-hebben-alles-gefuckt

Sceptisch, ik? Neen, maar wel realistisch. Zouden ze wel het verschil kennen tussen een boterbloem en een madeliefje? De meesten onder hen, zijn totaal vervreemd van de natuur. En zolang mensen niet oprecht geïnteresseerd zijn in iets, zal hun boodschap hol blijven klinken. Het is immers bij alles en overal de kennis en de liefde die ons drijft, en ons op het rechte pad houdt.

Bovendien als er nu bijvoorbeeld eens eentje zou roepen om al die festivals die elke zomer en wel op elke dag en in elk dorp plaats vinden, af te schaffen, of tenminste te beperken, dan zou ik al meer geneigd zijn om er in te geloven.

Kortom minderen met alles wat het milieu schade kan toebrengen, zou al een mooi bewijs zijn dat het hen menens is. Maar ze hebben zoveel, en ze kunnen zoveel, en ze willen zoveel… En er is zoveel dat ze niet nodig hebben!