Vermits dit blog in de eerste plaats bestemd is voor mijn nageslacht, wil ik hen dit filmpje van de vrijgezellendag van Audrey niet onthouden. Haar vriendinnen bezorgden haar de vrijgezellendag van haar leven in het pretpark Walibi in Waver op 1 mei 2018.

Bekijk hier de aftermovie op Facebook.

David deed er ’s avonds nog een schepje bovenop, door zijn eigen verkleedpartijtje.Of dit allemaal nog wel goed komt, zien we op vijftien september. En zoals ze mij al lieten weten, zullen ze dan de dag erna ook eindelijk aan dat nageslacht beginnen!
In verband met nageslacht en degelijke toestanden gaf David mij vandaag onbewust een mooi complimentje. Hij zei het volgende: “Vermits jij er nog zo goed voorkomt op je zeventigste en ik de meeste van mijn genen van jou heb, zal ik toch ook nog lang kunnen genieten van mijn pensioen.”
Wie doet beter? En dat de dag na Moederdag!

Gisteren naar de dokter gemoeten, want ik zit met een infectie in de middenvinger van mijn rechterhand, in mijn fuck off vinger dus. Ik heb een tetanusspuit gekregen en moet gedurende vier dagen antibiotica slikken, want anders zit de infectie morgen in mijn hand, en nog een dag later in mijn arm, en ga zo maar door. Of hoe een klein sneetje in je vinger voor heel veel miserie kan zorgen als je dat niet op tijd verzorgt.

Bangelijk eigenlijk, hoe vlug het tij van een gezond naar een ziek persoon zou kunnen keren. In de toekomst zal ik toch maar handschoenen dragen als ik in de tuin werk, want hoe ouder men wordt hoe vlug je een infectie kan oplopen.
Gelukkig is het meeste werk gedaan, en de groenten die moeten geplant worden komen pas volgende week. Vandaag of morgen komt de tuinman om de gracht te doen, en af en toe regent het, zodat ik ook niet moet gieten.
Het wordt dus een kalm weekje, met veel Facebook en veel tv- kijken. Ik word daar wel een beetje depressief van, van minder mijn goesting te kunnen doen, en van veel binnen zitten.
Ik word er immers niet graag aan herinnerd dat je het leven nooit helemaal in de hand hebt, en uiteindelijk voor een groot deel afhankelijk bent van geluk hebben en toeval. Maar ik ga afleiding zoeken en die nare gedachten geen kans geven van uit te groeien, tot iets dramatisch.
Op hoop van zege, en misschien morgen al beter…

Gisteren maakte ik mijn beroemde en beruchte vol-au-vent. Mijn schoondochter is er dol op, en vermits haar mama een accidentje gehad heeft en tijdelijk wat minder handig is daardoor, vierden we hier allemaal samen Moederdag.
Isabelle en Eric zorgden voor de bubbels en David heeft het dessert verzorgd. Het was lekker en het is gezellig geworden!
Dit is mijn recept ongeveer: https://www.libelle-lekker.be/bekijk-recept/19387/vol-au-vent-2
Toen wij vroeger als kind af en toe gingen eten bij de zusters van mijn vader, kregen wij altijd hetzelfde voorgeschoteld, dus je wist altijd op voorhand of het al dan lekker ging zijn. Bij tante Maria kregen we vogelnestjes en bij tante Julia ossentong. Ik vond beiden lekker.
Ik ben ook zo’n beetje een klassieke kok, en vermits ik dol ben op gerechten met aardappelen, blijft het doorgaans de Vlaamse keuken.
Vandaag is het dan Moederdag, en ik heb van David het ideale geschenk gekregen, vermits ik het bovendien zelf heb mogen kiezen. Het is een keramisch mini-eilandje dat je kan opfleuren met bloemetjes uit de tuin. Ik heb het gekozen in Nismes en gisteren gekregen.
Alle belangrijke natuurelementen zijn er ook in aanwezig, aarde, water, vuur, bloemen, stenen… nu nog enkel een visje en dan horen de dieren er ook bij, maar met vier katten in huis denk ik dat dat een beetje riskant is.
De rest van de dag zal een rustige dag worden, niet veel koken, enkel een vlugge spaghetti, en een paar steengoede films die hier al een paar weken op de wachtlijst staan. Moeder zijn, is dus ook jezelf verwennen!

De lente is toch veruit het mooiste seizoen, zeker weer dit jaar! En dat kunnen beleven in je eigen omgeving is tegenwoordig een luxe, want de tuintjes worden schaars, net zoals de bossen en de velden.
Zal de mens, die de voeling met de natuur verliest, daardoor al dan niet veranderen? Ze durven nu al niet meer nadenken over leven en dood, wat als ook de natuur verder verdwijnt en we meer en meer in een artificiële wereld gaan leven?
En wat met de voeling met zichzelf, om nog te zwijgen van de voeling met de medemens, en dan bedoel ik niet medelijden of mededogen, maar gewoon praten en luisteren naar elkaar?
Ik doe nu al vaak geen moeite meer om iets uit te leggen. Niet dat ze mij moeten begrijpen, maar gewoon eens luisteren naar wat de andere te vertellen heeft. Immers, het is niet omdat je iemands gevoelens niet kan begrijpen, dat je ze ook niet kan aanvaarden.
We zijn allemaal anders, en dat is best lastig, maar ook wel best spannend en verrassend. Enkel fanatisme en oneerlijkheid geraakt er bij mij niet in, maar voor de rest mag iemand gerust eens overdrijven en uit de band springen. Misschien spring ik wel mee!
Zwijgen is moeilijk, ik weet het, maar ik kan als compensatie ook wel heel goed luisteren, en dat is vaak veel belangrijker en helender dan iemand goede raad geven. Laat ze het zelf maar uitzoeken, ieder lost het best zijn eigen problemen op, en voel je niet zo verwaand dat je denkt het in hun plaats te kunnen doen, want dat lukt je nooit, en zo slachtoffer je iemand nog meer.
Gewoon er zijn, misschien om eens met de praktische zaken te helpen, en luisteren met oprechte en betrokken aandacht, is al heel veel. Daarbij moet en mag je zeker nooit jezelf wegcijferen, want dan zitten jullie samen in de “shit”, zoals ze dat zo mooi zeggen.
Praten en luisteren, het helpt, en liefst elk om beurt!

Zouden ze nog komen dit jaar, de IJsheiligen of worden het Schijnijsheiligen?
11 mei: Sint-Mamertus (of Gangulvus)
12 mei: Sint-Pancratius
13 mei: Sint Servatius
Meestal wordt ook nog Sint-Bonifatius op 14 mei meegerekend. Die ijsheiligen ontlenen hun naam aan het gevaar dat nog kan bestaan op koud voorjaarsweer. Dat in deze periode nog dergelijke koude mogelijk is komt door het feit dat het vasteland in deze periode al flink kan opwarmen, maar de lucht uit de poolstreken blijft nog behoorlijk koud.
Vandaag is het weer in elk geval al veranderd en hebben we zeker een tiental graden minder, het is grijs en op sommige plaatsen heeft het al geregend. En regenen mag het nu wel eens want ik heb al elke dag moeten gieten.
In de moestuin staat nog niet veel dat kwaad kan moest het toch nog vriezen, en voor de fruitbomen bestaat er ook geen gevaar meer, want die zijn al hun bloesems kwijt en die kunnen dus beginnen vruchten dragen.
Maar toch liever niet, want gisteren heb ik weer prachtige foto’s kunnen maken van de rododendrons en azalea’s.David is gisteren naar zijn halve serre gaan kijken op Solheide, en hij heeft mij een paar foto’s doorgestuurd. De huurprijs is 150 euro per jaar, water en elektriciteit inbegrepen, dat is werkelijk veel plezier voor weinig geld. Zaterdag begint hij met de opkuis. Ik leef met hem mee en verheug mij al samen met hem op de vruchten van zijn arbeid. Hij gaat dat goed doen, zoals alles waarmee hij begint!Ik ga seffens de eerste spinazie plukken in mijn moestuin, want door het warme weer begint die al op te schieten. Dat wordt dus smullen van de eerste oogst van 2018, want ik ben dol op de zuivere smaak van verse spinazie, enkel gekruid met een beetje muskaatnoot en een klontje boter. Smakelijk!