Als ware liefde of vriendschap niet gericht is op het eigen ego, maar een hoger doel nastreeft, is mijn ervaring dat alleen de liefde voor je kind hieraan kan beantwoorden. Maar mededogen met de rest van de mensheid is ook al mooi, al heb ik het daar ook vaak moeilijk mee.
Onlangs zei iemand dat ze niet verbaasd is dat ik weinig vrienden heb, waarschijnlijk had ik iets gezegd dat haar niet aanstond. De vraag is of ik eigenlijk wel veel vrienden wil, en wat ik onder vrienden dan versta.
Als je al een vreemde eend in de bijt bent voor je eigen familie en dorpsgenoten, hoe is dat dan voor mensen die mij zeker totaal niet kennen?!
Maar ik maak mij niet ongerust, integendeel, ik ben best tevreden met mijn “kringetje” lieve mensen die mij lijken te aanvaarden zoals ik ben, en niemand moet tenslotte samenleven met mij, wat waarschijnlijk zowel voor hen als voor mezelf een groot voordeel is.
En soms komt vriendschap, of ja, zelfs liefde uit een heel onverwachte hoek, gewoon omdat je bent wie je bent en die iemand dat leuk lijkt te vinden. Dat zijn dan de cadeaus van het leven, en daar mag je dan dankbaar voor zijn.
Mensen komen en gaan, dat vooral moet je kunnen aanvaarden als je iemand leert kennen en appreciëren, want op een dag bewandel je toch misschien andere wegen, en dan groeien vrienden uit elkaar.
Niets is duurzaam, ook liefde en vriendschap niet, behalve die ene keer dan, maar dan heb je wel het groot lot gewonnen: een lief of een vriend voor het leven!
In mijn hart zitten een paar mensen, en die zullen daar altijd blijven zitten, en het meeste ruimte krijgt mijn zoon, onvoorwaardelijk en door alles heen, en hij is meteen ook de enige die onvoorwaardelijk van mij houdt, dat weet ik zeker.
Ook bij vriendschap en liefde is het net als met al de rest: hoe minder je verwacht, des te meer krijg je.

Dit is hoe mijn moestuin er momenteel uitziet. Ik noem hem mijn tuin van Epicurus, want het is veel meer dan een moestuin, het is een plaats waar ik mij goed voel en “levensecht”.
Het eerste wat ik ’s morgens doe, is het rolluik optrekken in de keuken en naar mijn tuin kijken. En elke dag werk ik hem minstens een uurtje bij. Na een paar jaar hard aanpassen, want het was vroeger gewoon gazon, is dat nu een echt plezier geworden. Het harde werk en de aanleg is achter de rug en nu is het nog enkel zaaien en planten.
Gisteren waren die er nog niet, maar vanmorgen zag ik dus dat de tayberry opeens veel bloemetjes gekregen heeft, dus dat betekent veel bessen. En het betekent ook, dat ik er dus toch goed aangedaan heb van de struik in de herfst te snoeien en wat meststof bij te geven.Een tayberrybes is een kruising tussen een braam en een framboos. Vaster dan een framboos en ook dikker en donkerder.
Straks ga ik nog wat radijzen zaaien, en dit keer voor het eerst met een zaailint. In een bloempot ga ik ook Oost-Indische kers zetten, want die houdt het ongedierte weg van de boontjes, en ik ben dol op verse boontjes.
Zo zie je dus, die tuin van Epicurus heeft zijn naam niet gestolen, we plukken er niet alleen elke nieuwe dag, maar ook al wat lekker is en gezond. Het goede leven dus!

Herinneren jullie zich nog het programma “Het goeie leven” met Wim Lybaert? Wel één van de deelnemers (Bert was zijn voornaam) aan dat programma was pottenbakker en tuinier, en die ben ik nu weer tegengekomen op de keramiekmarkt in Nismes en ik heb er eventjes mee gepraat en gevraagd of er geen dvd uitgebracht wordt van het tv-programma. Het boek heb ik al, maar Audrey heeft die reeks niet gezien en dat vind ze spijtig. Hopelijk komt er nog een tweede reeks, want het was de beste televisie die ik ooit gezien heb!

Verleden week is David te weten gekomen dat hij op Solheide in Overijse, een halve serre mag bewerken. Woensdag gaat hij ter plaatse kijken en waarschijnlijk toezeggen (hoop ik in stilte!). Dan kan hij de groenten kweken en Audrey de potten bakken, en koken kunnen ze alle twee goed, dus dat wordt daar een paradijs om kindjes in te laten rondlopen.
http://www.overijse.be/content/3434
De Keramiekmarkt was een succes en daarna zijn we nog eventjes naar het Museum van de keramiek in Andenne geweest.
Natuurlijk heb ik in Nismes een paar dingen gekocht om mijn tuin mee op te fleuren, en we hebben er ook lekkere kaas kunnen kopen van een jonge kaasboer, zelfgemaakte dus en nergens anders te vinden!
En niet te vergeten, de landschappen! Eens Charleroi voorbij, wat een wildernis is, krijgen je velden en weiden, en weiden en velden, en daar dan helgele tapijten van koolzaadvelden tussen, waar je zo in wilt duiken.
Ook overal langs de wegen stond de meidoorn in bloei, die ik in Vlaanderen eigenlijk haast niet meer tegenkom, maar daar wordt er elk perceel landbouwgrond mee afgezet.
Dat allemaal samen, en niet te vergeten met een stralende zon en een helderblauwe lucht, heeft mij weer een unieke lentedag doen beleven. Eentje om te archiveren dus!
Goesting is het begin van alles, zegt Wim Lybaert, en dit smaakt allemaal naar meer.