Ik wacht al drie weken op de tuinman, en vandaag belde ik met zijn antwoordapparaat waarin hij op ingesproken heeft dat hij tot half augustus met verlof is. Hopelijk is dat een grap, want de struiken hangen ondertussen tot in mijn dakgoot.
Ik heb er een hekel aan, als ik de dingen zelf niet kan oplossen, en als degene waar je op rekent je ook nog eens op flessen trekken, is mijn humeur helemaal naar de vaantjes. We zullen maar hopen, dat dit is een misverstand is, want anders zal ik David moeten aan het werk zetten, om dit voorlopig op e lossen.
Zojuist heb ik dan wel weer een reuze aangename verrassing mogen beleven, want mijn buurvrouw heeft mij twee leuke zomerkleedjes gebracht die ze speciaal voor mij op maat gemaakt heeft. En ze passen perfect, dus hiermee ga ik hoge ogen kunnen gooien, als ik in juni voor een paar dagen, samen met Audrey en David, naar de kust in Middelkerke ga.
Monique heeft trouwens ook zelf de stofjes gekozen, en blijkbaar weet ze precies wat bij mij past! Ze mag dat nog doen, heb ik haar gezegd!!!
In de tuin heb ik vandaag het laatste witloof uitgedaan, want ik heb de koude bak nodig voor wat kerstomaatjes. Vermits David in zijn serre verschillende soorten dikke tomaten gezet heeft, waarbij deze heerlijke oude soort, de Vilvoordse, hou ik het dit jaar bij de kleintjes.
Deze week zal er dus volop geplant en gezaaid worden, vooral nog boontjes, sla, en tomaatjes, en de wortelen moeten ook herzaaid worden, want er is maar een deel van uitgekomen. Niet genoeg gegoten waarschijnlijk.
Wat het wel goed lijkt te doen, zijn “de bezen”, en zeker de aardbeien en bramen, in tegenstelling tot verleden jaar. Wat de nieuwe struiken zeembessen en frambozen gaan geven dat is nog eventjes afwachten, ze staan er ook maar pas van in de herfst.
Geduld is een schoon deugd in de tuin, dat weten deze huizendragers ook, en al zeker als je op de tuinman moet wachten…

Pinksteren, en ik denk vooral aan pinsterbloemen, weiden vol, maar nu haast onvindbaar. Er zijn natuurlijk ook veel minder drassige weiden en braakliggende gronden.
Het waren frêle paarse bloemetjes, tussen de boterbloemen, en samen met de sleutelbloemen mijn favoriet wild boeket.
Daarna kwamen dan de margrieten, al heb ik gezien toen we een paar weken geleden naar Nismes reden, dat die ook al tot bloei gekomen waren in de bermen.
Als je daarvan een boeket plukt en in een vaas zet, blijven die wel tot drie weken fris. Het nadeel is wel dat margrieten een onaangename geur verspreiden als je ze in de woonkamer houdt, en zeker na een paar dagen.
Vandaag is het ook de verjaardag van mijn moeder, ze zou drieënnegentig geworden zijn, en op 11 juli 2018 is ze al tien jaar dood.
Er is al veel gebeurd op die tien jaar tijd, maar ik denk vooral dat ze blij zou zijn dat ik zo goed mijn plan kan trekken, en ook dat David het goed maakt.
Mijn moeder is mij pas op het einde van haar leven beginnen waarderen. Als kind was het een strijd, zij en ik.
https://www.youtube.com/watch?v=5E37pznsoT0
Ik, met mijn twee linker handen, en altijd met mijn neus in de boeken, een sloddervos ook een beetje, en een stoute mond. Maar de laatste jaren merkte ik wel dat ze van mij hield, en mijn zelfs een beetje bewonderde.
Ze was ondertussen ook veel rustiger geworden, en door het feit dat ze minder mobiel was, moest er ook niets meer, ze liet het over aan anderen.
https://www.youtube.com/watch?v=CEnc3RQE2lg
Eigenlijk denk ik dat ze gelukkiger was toen ze fysiek afhankelijk werd van anderen, dan in de tijd dat het hele huishouden op haar schouders rustte, en nooit genoeg kon doen in de ogen van mijn vader, die dag en nacht werkte.
Moeilijk leven gehad, mijn moeder, met een veeleisende man. En weinig plezier kunnen maken, omdat niemand haar zei dat ze dat wél verdiende. Want al leek het misschien anders, omdat ze zo vaak kwaad was, mijn vader was de baas, want hij verdiende de centen!
Zo ging dat bij ons, alles draaide rond de centen, rond presteren, rond de uiterlijke schijn, en we werden alle drie gemanipuleerd door hij die zich zelf tot patriarch had gekroond.
Maar ge hebt hem toch goed liggen gehad hé, moeder, door als eerste te gaan. Hij heeft je moeten loslaten, hij heeft je moeten laten vertrekken, ook al heeft hij met alle macht geprobeerd van je bij hem te houden.
https://www.youtube.com/watch?v=sUSZJ04b6Tk
Zes maanden na mijn moeder is mijn vader gestorven. Een hele mooie dood, thuis, in zijn zetel. Een zucht heeft zijn kaarsje uitgeblazen, zonder pijn, zonder besef, maar wel helemaal alleen.
Na mijn eerste depressie schreef ik ooit dit gedicht voor mijn vader.

Later

Later bestaat niet,
Later is de dood,
Een gemiste kans,
Een onvervulde droom.

Later is een zoethouder,
Een slechte herinnering,
Een uitvlucht…
Later is van de lafaard
En de vrek,
Later is voor wie
Niet kan geven
En toegeven.

Later is niet van ons,
Maar harteloze onzin.
Later is groot beginnen
En klein eindigen
Voor wie niet bewust
Nu leeft.

Hij heeft het nooit gelezen, en hij zou het ook niet begrepen hebben. Voor mijn vader ging altijd alles later gebeuren, vooral al het aangename en plezante.

Als we zoveel met onze geest inzaten, als met de rest van ons lichaam, zag de wereld er nu heel anders uit.Maar het is net als met kuisen. Ofwel veeg je alles onder de mat, ofwel haal je je vuilblik tevoorschijn en kieper je alle afval in de vuilnisbak.
https://www.youtube.com/watch?v=zra3fPkV_jA
Toen ik dat laatste gedaan heb, zat mijn vuilbak goed vol, en recycleren was er bijna niet bij. Enkele zaken waren vatbaar voor herstel, maar de rest was verloren moeite.
Je leeft soms je leven lang tussen mensen waaraan je je hebt aangepast, ten koste van jezelf, tot dat uiteindelijk niet meer vol te houden is, en je zelf bijna een onherstelbare puinhoop wordt.
Breken met je afval en meegeven met de vuilkar, blijkt de enige afdoende oplossing. Durven weggooien, opruimen, alle kasten leeg, het vraagt moed en doorzettingsvermogen, maar het is echt de moeite waard. Wat een verlossing, wat een ruimte!
Daarna kan je, wellicht voor het eerst in je leven, zelf keuzes maken, onafhankelijk van wat anderen daar van vinden, en eerlijk gezegd, ik heb die anderen nog geen minuut gemist.
Banden zijn er om doorgeknipt te worden als ze je bloedtoevoer afsnijden, en net als toen je bij je geboorte van je moeder bevrijd werd, door de navelstreng door te knippen, kan je dan pas beginnen om echt zelfstandig te leven. En laat je vooral niet wijsmaken, dat je de anderen nodig hebt, want dat is niet waar. Zij hadden jou nodig!
Maar op een dag stopt de uitbuiterij en slavernij, en ga je in de eerste plaats heel goed voor jezelf zorgen, en wie je dan nog toelaat in je leven, zal dat appreciëren en je daarin steunen.Wat een bevrijding, om jezelf toe te laten te zijn wie je bent, en daar dan ook nog eens van te kunnen genieten!
https://www.youtube.com/watch?v=TFYclV2Lkxk