Ik heb tot mijn zes jaar een tutter gehad, en dan heeft Sinterklaas hem meegepakt, omdat ik altijd keelontstekingen had, en daar zo van afzag, dat ik mijn tut op zekere dag onder mijn hoofdkussen verstopte, en nooit meer teruggevonden heb.
Ik gebruikte ze bovendien enkel om te slapen, ’s nachts dus en toen ik ziek was. Ik ging er natuurlijk niet mee naar school!
Dat Sinterklaas niet bestond dat wist ik op mijn negende, en ik heb het om haar te plagen doorverteld aan mijn zus, die mij natuurlijk niet wou geloven.
Mijn zuster is zestien maanden jonger dan ik en wij waren kat en hond. We hebben ons nooit goed verstaan en bovendien was ik dan ook nog een plaaggeest, won altijd met spelletjes, en was af en toe wat populairder dan zij, die eerder introvert was, en ik een echte flapuit.
Zij was wel fysiek stouter dan ik, in die zin, ze plaagde niet, maar sloeg er op en krabte mijn gezicht open, zodanig zelfs dat dat op school opgemerkt werd wanneer ik er op een dag met een opvallend gehavend gezicht toekwam. Ze is er ook op school voor gestraft geweest. Ze kreeg een kommetje melk zoals een kat en moest er mee vooraan op de trede in de klas gaan zitten.
Mijn zus kon ook heel erg goed liegen, terwijl ik mijn eigen kwaad niet kon zwijgen, zoals mijn moeder zei. Waarschijnlijk was liegen haar manier om zich te verdedigen en wraak te nemen op wie haar benadeelde.
Komt het omdat we in onze beginjaren apart werden opgevoed, zij thuis en ik bij mijn grootouders, of waren we niet alleen van uiterlijk heel verschillend, maar ook van karakter? Zal wel beiden zijn. Zij was zwart, ik blond, zij leek op mijn vader, ik op mijn moeder, zij was introvert, ik extravert, en die verschillende opvoeding die we gekregen hebben, zal er ook wel voor iets tussen zitten, je kweekt ook geen band met elkaar.
We zien elkaar niet meer, en ik heb er ook geen behoefte aan, ik mis haar niet, heb haar ook niets te vertellen, en zij waarschijnlijk evenmin aan mij. We leven in twee verschillende werelden, totaal  niks verwant aan elkaar.
Familie, het is vreemd, maar ik heb er geen behoefte meer aan. Zij, van wie ik wel hield en met wie ik mij wel nog altijd verwant voel, zijn er al lang niet meer. Wie nog wel leeft, kent mij niet, en ik hen niet, enkel van uiterlijk, de rest is mij even vreemd als om het even wie ik in de straat tegenkom.
Alleen deze twee, die doen er toe!

Ik zet dit jaar geen tomaten, komkommers, courgettes,… en dergelijke meer. Neemt veel te veel plaats in en de opbrengst is klein.
Ook niets meer onder plastiek, maar in volle grond en eventueel in kleine serres, zoals spinazie en kervel.
Ook geen kolen meer, lukt toch niet bij mij, maar vooral verschillende soorten sla, boontjes, aardbeien, en allerlei bessen, die in de winkels stinkend duur zijn.
En kruiden natuurlijk, radijsjes en lente-uitjes, altijd lekker in de zomer en vers uit de tuin is een groot pluspunt. Dus vooral dingen die je fris en vers moet eten.
Ik ga de kleine tuinserres zo spoedig mogelijk verhuizen, zodat ik nog voor de ijsheiligen komen (half mei) al één en ander kan kweken.Vandaag al woensdag, het begint af te korten voor David en Audrey, zaterdag middag landen ze al terug in België. Nog een paar dagen Kaapstad en Zuid-Afrika zit erop, en dan wordt het aftellen tot september voor hun huwelijk.
Maar eerst gaan we in juni nog een paar dagen naar Middelkerke, en daar verheug ik mij nu al wel op, het was mijn nieuwjaarsgeschenk.
Er komt een drukke en spannende periode aan, maar wel heel plezant, en we gaan dat dan ook zonder al te veel stress en verplichtingen beleven, want niets hoeft en alles kan. Carpe Diem zou Epicurus zeggen!

Schoonschrift, kennen jullie dat nog, neen niet kalligrafie,  maar een tekst gewoon schoon over schrijven.
Ik was er een krak in, en won er in het vijfde leerjaar een prijs mee. Ik wou dat ik het nog kon, maar mijn geschrift verandert tegenwoordig om de vijf minuten. Als ik mij erop toeleg zou ik het misschien nog kunnen, maar dan heb je ook een goede pen of vulpen nodig.
En wie heeft tegenwoordig nog de tijd om schoon te schrijven, laat staan dat we al schrijven. Misschien nog enkel het boodschappenlijstje. Daarom zou ik graag zo een tablet hebben waarop je kan schrijven, want eigenlijk voegt handschrift wel iets toe aan de tekst.
https://computertotaal.nl/artikelen/tablet/schrijven-met-een-pen-op-pc-smartphone-en-tablet/
Aan mijn rechterhand en middenvinger heb ik nog altijd een knobbel van het vele schrijven, want ik deed blijkbaar niets anders. Lezen en schrijven. Veel brieven ook, aan correspondentievrienden en vriendinnen. Ik denk dat je die adressen vroeger vond in de damesbladen, en ik heb ook veel lezersbrieven geschreven, vooral naar de Humo, en vaak werden die ook gepubliceerd en kwam er reactie op.
Brieven ook naar gevangenen en liefdesbrieven naar het thuisfront als ik alleen op vakantie ging.
Schoonschrijven is eigenlijk meer tekenen dan schrijven, het is een kunst die altijd bestaan heeft, en hopelijk ook nooit verloren gaat, met of zonder tablet.

Ze rijden daar blijkbaar links in Zuid-Afrika.
Dat zou pas een probleem zijn voor mij, want ik kan links en rechts niet spontaan uit elkaar houden, en dat komt omdat ik linkshandig ben, maar in het eerste leerjaar ben overgeschakeld op rechts, omdat ik mijn arm gebroken had. Sindsdien loopt links en rechts blijkbaar door elkaar in mijn bovenkamer.
Vraag aan mij dus nooit de weg, want je weet niet waar je uit komt!
Momenteel zitten Audrey en David, samen met de groep vrienden en de trouwers, in Stellenbosh.
Stellenbosh staat voor wijnproeverijen, en dat zullen ze dan waarschijnlijk ook gedaan hebben. Daarna gaat het richting Kaapstad Seapoint met een kleine omweg richting Philadelphia om Belgische vrienden een bezoekje te brengen.
David liet mij via chat en Facebook weten dat hij ook al twee souvenirs gekocht heeft voor mij, al ben ik even blij met een mooie steen of andere natuurvondst van ginder. Een beetje zand in een flesje of een mooie schelp, meer moet dat niet zijn. Ik ben wel benieuwd!
In elk geval ze zaten daar in Stellenbosh precies in een luxe hotel. Dat zal volop genieten geweest zijn, na de wat minder comfortabele boomhut in het safaripark. Vandaag reizen ze dus door naar Kaapstad en dit was voorlopig hun laatste avondmaal in Stellenbosh.
https://www.facebook.com/DevonValleyHotel/?hc_ref=ARTxWuQAuniwVQFV8wNjnpi6SbSkpeexPHScfiGbfZoqWtV3hVPJxoslF0eE51E4B68
Vanaf nu zal ik dan ook regelmatiger iets horen van hen, vermits er overal Wi-Fi schijnt te zijn. Ik blijf op de hoogte en wie deze blog leest, dus ook.