Als je niets zinnigs te vertellen hebt, dan moet je zwijgen, en dat was gisteren zo, dus af en toe geen nieuws, goed nieuws. Bovendien heb ik nu mijn handen vol met de tuin en binnenkort wil ik ook nog wel eens wat meer op stap gaan.
Dit is een foto van de moestuin, die helemaal in orde is, en waar nog kan in geplant en gezaaid woorden. Er komt ook nog een pruimenboom op de plaats waar een struik het niet meer lijkt te doen.
Vandaag naar het tuincentrum in Huldenberg, samen met David, want het zijn daar promotiedagen, en mijn terras kan nog wel wat bloemetjes aan.
Dat terras heb ik gisteren opgekuist, dus nu is alles zowat piekfijn in orde, behalve het stuk gracht dat overwoekerd wordt door het terrein van de spoorweg. Maar daar waag ik mij niet aan, dat komt Peter, de tuinman, doen.
Ik heb wel gezien dat aan mijn vijgenboom die ik daarin geplant heb, al vijgen komen. Ze staan zowat voor wat de NMBS eigenlijk is: vijgen na Pasen, nooit op tijd, en oplossingen die te laat komen.Ik ben best wel fier en voldaan op wat ik met hulp van David en af en toe een tuinman met deze tuin heb gedaan, want het was geen gemakkelijke klus, omdat het terrein vol steekt met afbraakmateriaal, en vandaar ook al die bakken waarin gekweekt wordt. Maar het lukt aardig en hij wordt jaar na jaar mooier.
“Maak het mooi, Micheline”, zoals Herman altijd zegt, en dat heb ik gedaan!

Vandaag een vanillecake gebakken, met de verse eitjes van mijn kippen. Het ganse huis ruikt ernaar! Vanille is één van mijn lievelingssmaken , samen met anijs. Vandaar  dat de elixir d’Anvers ook mijn lievelingslikeur is.
Vanille, anijs en tomaat, ik kan er soms zo na snakken dat het lijkt of ik er door gedrogeerd werd. Het zijn ook oeroude smaken en alle drie plantaardig, en dus ook gezond, zelfs medicinaal.

Vanilla flowers plantation on Reunion Island. Agriculture in tropical climate.

Vanille hebben we te danken aan de vanilleorchidee. Anijs zijn de zaadjes van de schermvormige bloem van de anijsplant. Tomaten kennen we allemaal, en hebben we tegenwoordig in alle kleuren, smaken en maten, maar ik prefereer toch de volle smaak van de echte, klassieke rode tomaat.
Smaken blijven je bij denk ik, en dateren al van in je kindertijd. Al kan ik ook toegeven dat wat ik vroeger niet lustte, ik nu heerlijk vind, zoals witloof bijvoorbeeld, en spinazie.
Toch heb ik ook nog altijd mijn lievelingsgerechten, de klassiekers, zoals balletjes in tomatensaus, rode kool, bloemkool, vol-au-vent, stoofvlees… De tradionele Vlaamse keuken, zuiver, en zonder franjes.
Ik ga graag eens op restaurant, en dan kies ik bij voorkeur iets wat ik niet ken, maar het liefst eet ik toch nog thuis, en wat de pot schaft.
“Goed eten, dat is er, maar goed werk dat niet.”, zei een neef van mij altijd. En eigenlijk is dat zo, of je zou je werk even graag moeten doen als alles met smaak opeten wat op je bord komt.

Als ik ooit een tweede leven krijg, wil ik geboren worden als een jongen, en dan doe ik net zoals in de film “Into the Wild”. Dan trek ik de wijde wereld in, te voet, en alles en iedereen achterlatend. Misschien geraak ik dan wel niet verder dan het Zoniënwoud, maar het moet een heerlijk gevoel zijn, om aan zo’n avontuur te beginnen en te kiezen voor de totale vrijheid. Prachtige film, en prachtige muziek!!!

Ik denk, na het bekijken van deze film, dat er mensen zijn die “wild” geboren worden en “wild” blijven. Mensen, die net zoals de jonge man in dit waargebeurd verhaal, niet kunnen aarden in een hypocriete wereld. Het zijn mensen die “het systeem” nooit helemaal zullen aanvaarden, die altijd zullen blijven dwarsliggen, lastige vragen zullen blijven stellen, en de dingen helemaal anders zullen willen doen, dan de rest van de mensheid. Dat zijn mensen die hun natuur, hun ware aard, niet zullen verliezen, volgens hun eigen regels zullen blijven denken en handelen, en waarvan men zal zeggen dat ze “ongewoon” zijn.
Ik ken gelukkig zo een paar mensen, waarvan ik weet, die zijn nog echt, die dragen geen masker, die ga je de mond niet snoeren, die zullen blijven rebelleren tegen onrecht en bedrog.
Ze zijn misschien niet beter dan de rest, maar ze zijn tenminste echt, en waarachtig, en je weet wat je eraan hebt. Ze zullen je niet manipuleren om hun zin te krijgen, en ze zullen je ook niet sparen als de waarheid moet gezegd worden.
Ze hebben vele gebreken, zijn zeker geen perfecte, brave, volgzame individuen, maar juist dank zij hun zwakheden, zo waardevol en menselijk.
Ze zijn een geschenk, zonder verpakking en zonder strik, maar je weet dat wat je krijgt geen namaak is, maar authentiek!
“Into the Wild” is een indrukwekkende, inspirerende film over iemand die alles achterlaat, zijn uitgestippeld leven verwerpt, zijn eigen weg probeert te vinden, en de krachten van de natuur, die voor hem het enige echte zijn, tracht te overwinnen.
Ik zou zijn moeder niet willen zijn, maar ik heb ontzettend veel bewondering voor mensen zoals Christopher McCandless, en die mensen moeten niet eens zoals hij tot het uiterste gaan, enkel gewoon zichzelf zijn.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Chris_McCandless

En nog een bedenking. Wat is nu de wildernis, het onherbergzame Alaska van “Into the Wild” of wat je ziet als je over het viaduct van Vilvoorde rijdt…?Vind je eigen bus, en het mag voor mij ook een trein zijn! Maar om dat te begrijpen moet je eerst de film gezien hebben…

Elke nacht gaan slapen met een plan wat je de volgende dag gaat doen, en dat dan ook effectief kunnen doen dat is toch ook vrijheid, en niet van de minste!
Veel mensen van mijn leeftijd, zijn niet meer in staat om hun huishoudelijke taken zelf uit te voeren, maar ik heb niet voor niets destijds op school een speciale prijs gekregen voor “Volharding”. Ik zou het vreselijk vinden moest ik voor alles hulp moeten vragen, en eigenlijk zit wilskracht voor een groot deel in je hoofd.
Mensen gaan er te vlug vanuit dat ouderdom hun minder mobiel maakt en dat is misschien voor een deel inderdaad ook zo. Maar dan doe je het gewoon op een andere manier en je past je ritme en werkwijze aan.
Bovendien met ouder te worden krijgt men ook meer “vrije tijd”, en de zelfbeschikking over die tijd, dus kan je gerust je gang gaan zonder per se alles te moeten. Wat vandaag niet lukt, is voor morgen, of voor overmorgen.
Ik ben weer fel content van mijn dag, wat gepland werd, heb ik ook volbracht, en het resultaat mag er zijn.
Natuurlijk heeft klagen en zagen ook zijn voordeel, en de leeftijd als excuus gebruiken om in je luie zetel te blijven zitten ook. Niets voor mij echter, al heb ik vanmorgen wel eerst naar een mooie film gekeken, maar ook dat was gepland. Dus wees gerust het is niet al werken wat de klok slaat, maar het is vooral genieten, en zich voldaan voelen, zoals na een goeie maaltijd of een flinke vrijbeurt.
Het leven is genieten, en liefst zo afwisselend mogelijk en met zo weinig mogelijk beperkingen, beperkingen die we uiteindelijk in de meeste gevallen onszelf opleggen.
Ga er voor, het leven is veel te kort om bij de pakken te blijven zitten!

Gisteren vroeg ik mij af, waarom er eigenlijk geen protestsongs meer gemaakt worden, zoals in de jaren zestig en zeventig. Ben ik dan de enige die ontevreden is met alles wat er tegenwoordig rondom mij gebeurt?
Een vriend antwoordde: “Die vinden geen platenfirma’s meer en nog minder radiotijd. Alles moet nu positief zijn en passend.”
Inderdaad, en vooral heel oppervlakkig. Vooral niet teveel nadenken!
Bij protest moet ik altijd aan dit gedicht van Remco Campert denken.

Iemand stelt de vraag

Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden

zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in z´n kop krijgt

zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud

zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die de sigaret aansteekt

zoals liefde met een blik
een aanraking iets dat je opvalt in een stem

jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet

en dan die vraag aan een ander stellen.

Remco Campert

Er worden veel te weinig vragen gesteld. Lastige vragen, ambetante vragen, vervelende vragen, ongewone vragen, kritische vragen, vragen waar geen antwoorden voor zijn… Het is nochtans nodig, want het leven is niet alleen maar show en mooie liedjes.
De natuur bijvoorbeeld, de natuur, wat schiet er nog van over? En is dat uiteindelijk nog leefbaar voor ons, voor onze kinderen, voor onze kleinkinderen. Of is het zo dat wat je niet gekend hebt ook niet kunt missen?
Het mooiste lied hierover is van Louis Neefs.

Op zonnige dagen urenlang met de auto in de file staan, op autobanen waarvoor bossen gekapt werden en landbouwgronden onteigend, op zoek naar het laatste groen, het laatste stukje ongerepte natuur, is blijkbaar het enige wat ons nog rest…Erg, heel erg is dat!