Ik wacht al drie weken op de tuinman, en vandaag belde ik met zijn antwoordapparaat waarin hij op ingesproken heeft dat hij tot half augustus met verlof is. Hopelijk is dat een grap, want de struiken hangen ondertussen tot in mijn dakgoot.
Ik heb er een hekel aan, als ik de dingen zelf niet kan oplossen, en als degene waar je op rekent je ook nog eens op flessen trekken, is mijn humeur helemaal naar de vaantjes. We zullen maar hopen, dat dit is een misverstand is, want anders zal ik David moeten aan het werk zetten, om dit voorlopig op e lossen.
Zojuist heb ik dan wel weer een reuze aangename verrassing mogen beleven, want mijn buurvrouw heeft mij twee leuke zomerkleedjes gebracht die ze speciaal voor mij op maat gemaakt heeft. En ze passen perfect, dus hiermee ga ik hoge ogen kunnen gooien, als ik in juni voor een paar dagen, samen met Audrey en David, naar de kust in Middelkerke ga.
Monique heeft trouwens ook zelf de stofjes gekozen, en blijkbaar weet ze precies wat bij mij past! Ze mag dat nog doen, heb ik haar gezegd!!!
In de tuin heb ik vandaag het laatste witloof uitgedaan, want ik heb de koude bak nodig voor wat kerstomaatjes. Vermits David in zijn serre verschillende soorten dikke tomaten gezet heeft, waarbij deze heerlijke oude soort, de Vilvoordse, hou ik het dit jaar bij de kleintjes.
Deze week zal er dus volop geplant en gezaaid worden, vooral nog boontjes, sla, en tomaatjes, en de wortelen moeten ook herzaaid worden, want er is maar een deel van uitgekomen. Niet genoeg gegoten waarschijnlijk.
Wat het wel goed lijkt te doen, zijn “de bezen”, en zeker de aardbeien en bramen, in tegenstelling tot verleden jaar. Wat de nieuwe struiken zeembessen en frambozen gaan geven dat is nog eventjes afwachten, ze staan er ook maar pas van in de herfst.
Geduld is een schoon deugd in de tuin, dat weten deze huizendragers ook, en al zeker als je op de tuinman moet wachten…

Pinksteren, en ik denk vooral aan pinsterbloemen, weiden vol, maar nu haast onvindbaar. Er zijn natuurlijk ook veel minder drassige weiden en braakliggende gronden.
Het waren frêle paarse bloemetjes, tussen de boterbloemen, en samen met de sleutelbloemen mijn favoriet wild boeket.
Daarna kwamen dan de margrieten, al heb ik gezien toen we een paar weken geleden naar Nismes reden, dat die ook al tot bloei gekomen waren in de bermen.
Als je daarvan een boeket plukt en in een vaas zet, blijven die wel tot drie weken fris. Het nadeel is wel dat margrieten een onaangename geur verspreiden als je ze in de woonkamer houdt, en zeker na een paar dagen.
Vandaag is het ook de verjaardag van mijn moeder, ze zou drieënnegentig geworden zijn, en op 11 juli 2018 is ze al tien jaar dood.
Er is al veel gebeurd op die tien jaar tijd, maar ik denk vooral dat ze blij zou zijn dat ik zo goed mijn plan kan trekken, en ook dat David het goed maakt.
Mijn moeder is mij pas op het einde van haar leven beginnen waarderen. Als kind was het een strijd, zij en ik.
https://www.youtube.com/watch?v=5E37pznsoT0
Ik, met mijn twee linker handen, en altijd met mijn neus in de boeken, een sloddervos ook een beetje, en een stoute mond. Maar de laatste jaren merkte ik wel dat ze van mij hield, en mijn zelfs een beetje bewonderde.
Ze was ondertussen ook veel rustiger geworden, en door het feit dat ze minder mobiel was, moest er ook niets meer, ze liet het over aan anderen.
https://www.youtube.com/watch?v=CEnc3RQE2lg
Eigenlijk denk ik dat ze gelukkiger was toen ze fysiek afhankelijk werd van anderen, dan in de tijd dat het hele huishouden op haar schouders rustte, en nooit genoeg kon doen in de ogen van mijn vader, die dag en nacht werkte.
Moeilijk leven gehad, mijn moeder, met een veeleisende man. En weinig plezier kunnen maken, omdat niemand haar zei dat ze dat wél verdiende. Want al leek het misschien anders, omdat ze zo vaak kwaad was, mijn vader was de baas, want hij verdiende de centen!
Zo ging dat bij ons, alles draaide rond de centen, rond presteren, rond de uiterlijke schijn, en we werden alle drie gemanipuleerd door hij die zich zelf tot patriarch had gekroond.
Maar ge hebt hem toch goed liggen gehad hé, moeder, door als eerste te gaan. Hij heeft je moeten loslaten, hij heeft je moeten laten vertrekken, ook al heeft hij met alle macht geprobeerd van je bij hem te houden.
https://www.youtube.com/watch?v=sUSZJ04b6Tk
Zes maanden na mijn moeder is mijn vader gestorven. Een hele mooie dood, thuis, in zijn zetel. Een zucht heeft zijn kaarsje uitgeblazen, zonder pijn, zonder besef, maar wel helemaal alleen.
Na mijn eerste depressie schreef ik ooit dit gedicht voor mijn vader.

Later

Later bestaat niet,
Later is de dood,
Een gemiste kans,
Een onvervulde droom.

Later is een zoethouder,
Een slechte herinnering,
Een uitvlucht…
Later is van de lafaard
En de vrek,
Later is voor wie
Niet kan geven
En toegeven.

Later is niet van ons,
Maar harteloze onzin.
Later is groot beginnen
En klein eindigen
Voor wie niet bewust
Nu leeft.

Hij heeft het nooit gelezen, en hij zou het ook niet begrepen hebben. Voor mijn vader ging altijd alles later gebeuren, vooral al het aangename en plezante.

Als we zoveel met onze geest inzaten, als met de rest van ons lichaam, zag de wereld er nu heel anders uit.Maar het is net als met kuisen. Ofwel veeg je alles onder de mat, ofwel haal je je vuilblik tevoorschijn en kieper je alle afval in de vuilnisbak.
https://www.youtube.com/watch?v=zra3fPkV_jA
Toen ik dat laatste gedaan heb, zat mijn vuilbak goed vol, en recycleren was er bijna niet bij. Enkele zaken waren vatbaar voor herstel, maar de rest was verloren moeite.
Je leeft soms je leven lang tussen mensen waaraan je je hebt aangepast, ten koste van jezelf, tot dat uiteindelijk niet meer vol te houden is, en je zelf bijna een onherstelbare puinhoop wordt.
Breken met je afval en meegeven met de vuilkar, blijkt de enige afdoende oplossing. Durven weggooien, opruimen, alle kasten leeg, het vraagt moed en doorzettingsvermogen, maar het is echt de moeite waard. Wat een verlossing, wat een ruimte!
Daarna kan je, wellicht voor het eerst in je leven, zelf keuzes maken, onafhankelijk van wat anderen daar van vinden, en eerlijk gezegd, ik heb die anderen nog geen minuut gemist.
Banden zijn er om doorgeknipt te worden als ze je bloedtoevoer afsnijden, en net als toen je bij je geboorte van je moeder bevrijd werd, door de navelstreng door te knippen, kan je dan pas beginnen om echt zelfstandig te leven. En laat je vooral niet wijsmaken, dat je de anderen nodig hebt, want dat is niet waar. Zij hadden jou nodig!
Maar op een dag stopt de uitbuiterij en slavernij, en ga je in de eerste plaats heel goed voor jezelf zorgen, en wie je dan nog toelaat in je leven, zal dat appreciëren en je daarin steunen.Wat een bevrijding, om jezelf toe te laten te zijn wie je bent, en daar dan ook nog eens van te kunnen genieten!
https://www.youtube.com/watch?v=TFYclV2Lkxk

Waar ik dus depressief van word, is dat een mens steeds op dezelfde vooroordelen botst en die ook altijd weer moet weerleggen. En mijn manier van zijn, heeft daar nogal mee af te rekenen.
Waar mensen het lef vandaan halen om je te wijzen op dingen die je anders doet dan de grote hoop en dat dan ook nog eens trachten af te raden, weet ik niet. Is dat uit hoogheidswaan, vanuit hun eigen ongeluksgevoel, of domheid, of zoeken ze bevestiging.
Ik ga ze mijden deze mensen, ik hoef dit niet langer te pikken, ik heb het niet nodig en kan er nog altijd niet tegen, ondanks het feit dat ik al veel sterker ben geworden. Maar het blijft op je inhakken, waarschijnlijk omdat je al zoveel van dat goedje in je rugzakje zitten hebt.
Door deze nacht wat te surfen op internet, want ik kon niet slapen, ben ik op YouTube de tv-uitzendingen “Van de schoonheid en de troost”, tegengekomen. Dat was een top programma, met telkens een andere gast, en één van mijn favorieten was de filosoof, George Steiner. Dat was zo een wijze, lieve man, en een fantastische verteller.

Journalist Wim Kayzer interviewt George Steiner in zijn huis in Cambridge. De Frans-Amerikaanse literatuurwetenschapper, cultuurfilosoof, criticus en schrijver stelt dat mensen niet door begrippen als schoonheid en trots zijn gefascineerd, maar meer door de duistere kanten van het leven: oorlog, geweld of verkrachting.

‘Vertel me wat dit leven de moeite waard maakt. Waarin vinden we schoonheid en is er over die schoonheid ook nog iets te beweren. Waarom lijken we zoveel meer te weten over onze frustraties. En waardoor worden we eigenlijk getroost. Wat zijn, met andere woorden, de herinneringen of verwachtingen die groter zijn dan ons verdriet.’

Deze vragen legde Wim Kayzer voor aan de zesentwintig grootsten op het gebied van muziek, beeldende kunst, wetenschap, filosofie en literatuur. En ze vertellen hun meest persoonlijke ervaringen. Een bijna 40 uur durend intellectueel en emotioneel avontuur.
https://www.youtube.com/watch?v=LJhsuwg5Jns

Ook van de dichter Rutger Kopland heb ik zeer genoten. Ik hou heel erg veel van zijn gedichten.
Kopland, Remco Campert en Judith Herzberg, is mijn top drie van Nederlandse poëzieschrijvers.

Journalist Wim Kayzer interviewt Rutger Kopland. Het werk van de Nederlandse dichter wordt wel omschreven als natuurpoëzie. Hij vertelt in zijn werkkamer onder meer over ouder worden, zijn werk en zijn wetenschappelijke loopbaan als hoogleraar biologische psychiatrie.
https://www.youtube.com/watch?v=L0zCfGTadEU
Toen ik terug in bed kroop, was ik weer eens getroost.
Ondertussen heb ik dan ook de complete DVD box besteld bij bol.com en kan mijn geluk dus niet meer op!https://www.bol.com/nl/s/dvd/zoekresultaten/Ntt/van%2Bde%2Bschoonheid%2Ben%2Bde%2Btroost/N/3133/Nty/1/search/true/searchType/qck/suggestedFor/van+de+schoon/originalSearchContext/media_all/originalSection/main/defaultSearchContext/media_all/sc/dvd_all/index.html

https://www.groene.nl/artikel/van-de-schoonheid-en-de-troost