Gisteren stond er een heel interessant artikel in de krant over “dwarsliggers”, dus over mensen die altijd wat tegenwringen, en tegen de stroom in varen. Tegendraadse persoonlijkheden, mensen die niet tegen keuzebeperking en betutteling kunnen, en het gevoel hebben dat daardoor hun vrijheid aan banden gelegd wordt.
http://www.standaard.be/cnt/dmf20180514_03513099?utm_source=standaard&utm_medium=social&utm_campaign=send-to-a-friend
Voor mij allemaal heel herkenbaar. Het is een soort allergie bij mij, dat als ze me beginnen te zeggen wat en hoe het moet, dat ik als tegenreactie op mijn achterste poten ga staan. Een soort automatisme, en vermits men in het artikel beweert dat het zou aangeboren zijn, moet ik dus ook niet meer zoeken vanwaar het komt. Letterlijk en figuurlijk je fuck off vinger gebruiken als mensen zich gaan bemoeien met jou zaken, het zit in je genen!
Van een vriend op Facebook, kreeg ik als reactie op het artikel volgende, heel mooie tekst, doorgestuurd:
http://www.bertvanvondel.nl/?s=dwarsligger&submit=
http://www.bertvanvondel.nl/
Mooie teksten vind je tegenwoordig overal, en als je dan ook nog een paar vrienden hebt die met dezelfde dingen bezig zijn als jij, krijg je heel wat cadeautjes die je bevestigen in je hoe je denkt en voelt.
Ik gebruik hierbij niet graag het woord overtuiging, omdat bij alles wat je denkt een gezonde dosis twijfel niet onwelkom is. Alleen fanatici en dictators veranderen nooit van gedacht, en dat kunnen we dus beter niet zijn.
Bedankt Johan, voor de tekst!
Vandaag maakte ik mij de bedenking:afzien mag een mens, daar staat geen rem op, maar graag zien, dat ligt aan banden!
Als ik merk wat miserie er op de wereld is, dan vraag ik mij toch af, waarom al die plezierige dingen aan banden gelegd worden, en waarom wij maar heel selectief iemand graag mogen zien. En dan heb ik het nog niet over seks, maar gewoon graag hebben, lief vinden, attent zijn voor iemand. Want direct staat er één of andere gendarme klaar om te zeggen, tot daar en niet verder! Vaak is die gendarme zelfs ingebouwd en verbieden we het onszelf.
Ik heb geleerd om daar mijn voeten aan te vegen. Je moet er natuurlijk wel tegen kunnen dat je gekwetst wordt of genegeerd. Maar alles liever dan mijn gevoelens te negeren en mij vast te klampen aan oppervlakkige vriendschappen.
Het moet de moeite zijn, want voor alles wat we willen in ons leven streven we kwaliteit na, behalve voor die dingen waar het allemaal om draait. Dan heb we ineens misplaatste scrupules en worden we bang van wat intens en waardevol is.
Trouwens, ik ben eigenlijk altijd al een hevige geweest in het beleven van mijn gevoelens. Dat was ook het eerste wat de psychiater tegen mij zei, toen ik bij hem kwam met mijn eerste depressie: “Ge zijt nogal een hevige hé”.
Gelukkig ben ik ondertussen ook wel sterk genoeg geworden om tegen de ontgoochelingen te kunnen, want ik besef nu dat we zo weinig te verliezen hebben en zoveel te winnen. En wie mijn hevigheid stoort, moet maar een andere kant opkijken en kan zich nog altijd gaan bezighouden met futiliteiten.
https://www.youtube.com/watch?v=vA2b0_Plwbk
Ik heb in mijn leven al genoeg afgezien, want anders krijg je geen depressies die je voortdurend moet overwinnen en overleven.
Nu hou ik het dus zoveel als mogelijk op graag zien (ook mezelf!) tot de rest van mijn dagen. Veel beter dan alle antidepressivapillen samen, en de neveneffecten neem ik er graag bij!
https://www.youtube.com/watch?v=h3S3hrd0MjE&feature=share
Vermits dit blog in de eerste plaats bestemd is voor mijn nageslacht, wil ik hen dit filmpje van de vrijgezellendag van Audrey niet onthouden. Haar vriendinnen bezorgden haar de vrijgezellendag van haar leven in het pretpark Walibi in Waver op 1 mei 2018.
Bekijk hier de aftermovie op Facebook.
David deed er ’s avonds nog een schepje bovenop, door zijn eigen verkleedpartijtje.
Of dit allemaal nog wel goed komt, zien we op vijftien september. En zoals ze mij al lieten weten, zullen ze dan de dag erna ook eindelijk aan dat nageslacht beginnen!
In verband met nageslacht en degelijke toestanden gaf David mij vandaag onbewust een mooi complimentje. Hij zei het volgende: “Vermits jij er nog zo goed voorkomt op je zeventigste en ik de meeste van mijn genen van jou heb, zal ik toch ook nog lang kunnen genieten van mijn pensioen.”
Wie doet beter? En dat de dag na Moederdag!