Ik begin stilaan te denken dat we dit jaar Mei ’18 gaan kennen, net zoals in 1968. Er wordt in het nieuws over niets anders meer gepraat dan het overtreden van mensenrechten, beperkte vrijmeningsuiting, en foute seks. Vooral dat laatste loopt in de picture, met al dat aangeklaagd grensoverschrijdend gedrag, zowel in het gewone leven, als in de showbizz, filmwereld, sportwereld, modewereld, en ja zelfs in de politieke wereld.
http://www.standaard.be/cnt/dmf20180112_03296612
Wetenschappers,  komen met het ene onderzoek na het andere, en journalisten, filosofen en al wie maar een pen kan vasthouden, wijden er ellenlange artikels aan. Tegenwoordig komt seks meer in het nieuws dan sport, of het zou moeten zijn dat één of andere sportman of sportvrouw ook die vervelende “vliegen” van zich af heeft moeten schudden.
Ergens is er wel iets aan het veranderen, vijftig jaar na Mei ’68, en ik hoop ten goede. Want meer vrijheid voor iedereen betekent meteen ook meer verantwoordelijkheid, en daar wringt het schoentje soms wel een beetje.
We willen soms meer, waar minder beter is, en er eerder voor wat meer zin en kwaliteit moet worden gekozen, dan overvloed. Er is voldoende wijsheid voor nodig om met meer vrijheid te kunnen omgaan, en als vrijheid alleen maar meer onzekerheid en een alles-kan-maar-niets-moet, mentaliteit met zich meebrengt, zijn we nog lang niet aan een nieuwe Mei ’68 toe.

https://visionairbelgie.wordpress.com/2017/08/20/mei-68-een-halve-eeuw-later-terugblik-en-balans/

Er zijn toen fouten begaan, en die zou ik nu toch liever niet terug zien begaan. We hebben geen idealisten, feministen, en socialisten nodig, zoals toen, maar realisten die weten dat alles en iedereen beperkingen heeft, en dat we nooit mogen vergeten dat een mentaliteitsverandering duurzaam moet zijn, in plaats van een eendaags vuurtje.

Ik ga het nog maar eens over Facebook hebben, omdat ik het ook over mijn zoon wil hebben.
Ik moet wel voorzichtig zijn met wat ik zeg, omdat ik niemand wil kwetsen of in vakjes duwen, want dat heb ik zelf ook niet graag. Maar dan wordt het wel wat moeilijk om iemand te beschrijven. Dus lezer neem elk etiketje met een grove korrel zout en vergeef me als ik totaal verkeerd ben, want de mensen, of liever gezegd de mannen, waarover ik het heb, ken ik niet persoonlijk, en enkel van op Facebook.
Ze zijn namelijk ook niet voor één gat te vangen, maar ze zijn eerlijk (denk ik toch!), open en toch ook weer niet, uitgesproken grappig, dat zeker, en ze houden van mooie en goede muziek in de meest uiteenlopende genres.

Maar waarom vertel ik dat nu? Wel die mannen doen mijn terugdenken aan het feit dat ik ook een zoon heb rondlopen, die in zijn apenjaren eveneens wel een wat een speciale muziek interesse had, en ik werd toen van alle kanten gewaarschuwd voor die zwarte kleren, die “metal dinges”, die vreemde, duivelse uitspraken en de foute vriendjes.
Maar als moeder wist ik wel welk vlees ik in de kuip had, en ik was zo sluw om dat duivels muziekgroepje hier in de garage onderdak te bieden, zodat ik meteen ook op de hoogte was van alles waar ze mee bezig waren. Het “geluid”, ondanks de eierdozen die ze aan het plafond geplakt hadden, nam ik er dan maar bij.

David en ik hebben er een familievriend aan overgehouden, en die zit nu keurig bij de politie in Antwerpen, en David die is ambtenaar en zorgt voor ons pensioen. Dit jaar gaan ze in april allemaal samen naar Afrika omdat Alwin daar met zijn Zuid-Afrikaanse Greet gaat trouwen. Greet en Alwin wonen in Burcht, en hebben twee kindjes, Runa en Sigr. In september volgt dan in Overijse het huwelijk van David en Audrey, en die worden dan hopelijk voorgoed, mijnheer en mevrouw Joly-Gillet.
Dus nooit vooroordelen hebben, zoals toen in mijn omgeving het geval was. Ik denk trouwens nog altijd dat hypocrisie veel schadelijker is dan een paar ‘vulgaire’ uitspraken en ‘duivelse’ muziek.

Een mens zit toch veilig achter, of moet ik zeggen voor, zo’n computerscherm, helemaal alleen en zonder publiek, en wie je schrijfsels leest of niet leest daar merk je ook niets van. Je ziet onderaan wel zo’n cijfertje staan dat sommigen stukjes al zoveel maal bekeken zijn, maar er komt weinig commentaar op.
Zijn mensen bang om zich bekend te maken, of is het uit respect voor mijn persoontje dat ze niet reageren, ik weet het niet, en het kan me eigenlijk ook niet veel schelen. Misschien zie ik wel aan hun gezicht, als ik ooit nog eens buitenkom, dat ze met andere ogen naar mij kijken, maar ook dat interesseert mij niet echt.
Wat mij wel interesseert is dat ik misschien een paar taboes kan doorbreken en vooroordelen wegnemen. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat ieder mens wel een boek kan schrijven over zijn of haar leven, maar de meesten houden niet van openheid, of ze durven niet. En je moet ook heel eerlijk blijven, en de waarheid geen geweld aandoen, om een beter beeld te kunnen ophangen van jezelf en de omstandigheden.
Voor mij was mijn leven vaak een bron van ellende en ongewone situaties, gelukkig kan ik er op het bijna einde in alle vrijheid dan toch nog plezier en voldoening aan beleven, en hopelijk mijn nageslacht ook.
Het leven is heerlijk, maar niet altijd eerlijk, beste kinderen en kleinkinderen, het is vooral het enige wat je hebt, en je moet het doen met wat je krijgt. Maar altijd, heel zeker altijd, is er voor elk probleem een oplossing!

Ik ben al sinds kerstmis mijn deur niet meer uit geweest, en toch heb ik de indruk dat ik meer spannende dingen meegemaakt heb dan mensen die elke dag in de file gaan staan.
In elk geval ik heb mij nog geen minuut verveeld, en ondertussen heb ik ook nog één en ander bijgeleerd, zoals een blog bijhouden.
Dit blog is eigenlijk mijn beste beslissing van 2017 geweest, ik hou bijna geen tijd meer over voor wat anders. Ik had er veel eerder moeten mee beginnen. Maar misschien rest er mij toch nog wat tijd, hopelijk zo’n vijftien jaar en als alles mee zit, dertig jaar om mij uit te leven, en al mijn herinneringen op te rakelen en er nieuwe aan toe te voegen. In elk geval, ik doe mijn best, blijven ademen dus.
Ik heb ook nog één wens, boven de wens van lang en gezond te leven, en dat is om nog één keer de grote liefde tegen te komen, al was het maar voor een paar jaar. Iemand die precies weet waar we samen over praten, wat we denken, en hoe we ons voelen. Ik weet het, het is een heel naïeve wens, en dat op je 68ste (eigenlijk een magisch getal!), je moet al heel veel geluk en toeval tegenkomen om dergelijke wens in vervulling te laten gaan. Bovendien ik kom niet eens buiten, of toch niet vaak. Maar zoals ik zelf zeg, niet het bezitten is belangrijk, maar het verlangen, en zolang dat er is, mag je zeker zijn dat je leeft en dat nog alles mogelijk is.
Het vervelendste en grootste misverstand aan ouder worden is, dat je je een meisje van zestien bent blijven voelen, maar iedereen denkt een oudere vrouw te zien.
Ik weet ook dat ik mij op dit blog kwetsbaar opstel, maar dat is dan maar zo; mij gaat niemand ooit van hypocrisie of valse schaamte kunnen beschuldigen. En ik kom toch niet veel buiten, dus…

Ze gaan hier dit jaar, volgens de kranten, terug beginnen te werken aan de spoorweg op lijn 161, dus ook in Hoeilaart, en voor mijn deur. Ik hou mijn hart al vast!
https://www.hln.be/regio/brussel/na-3-jaar-gen-werken-hervatten-in-maart~aab69f14/
Van 2011 tot 2015 hebben ze hier al gewerkt, werken die er moesten voor zorgen dat er twee sporen bijkwamen, en de treinen dus op vier sporen konden passeren.
Mijn man was net in februari 2011 overleden toen in april de werken hier begonnen. Ik was toen haast een gevangene in mijn eigen huis en zat opgescheept met een vernielde tuin, die ik ondertussen met bloed, zweet en tranen zelf hersteld heb, samen met mijn zoon, en met de hulp van onze schepen voor openbare werken. Maar het heeft geduld, vastberadenheid en volharding gekost en ik ben er bijna onderdoor gegaan.
Twee jaar heb ik gestreden. Ik dacht dat het nooit meer goed ging komen, maar gelukkig kan ik goed schrijven en een negen bladzijden lange brief naar de NMBS heeft de zaak eindelijk opgelost. Ik ben Marc Vanderlinden nog altijd dankbaar dat hij er voor gezorgd heeft dat de brief bij de juiste persoon terecht kwam (Arnaud Blommaert), want de NMBS is een nest waar een kat haar eigen jongen niet in terug vind.
En nu dit jaar zouden dan eindelijk die twee extra sporen gelegd worden. Het verloop van de werken zal u kunnen volgen op mijn Facebook pagina “Treinstation Hoeilaart”, en hopelijk verloopt alles dit keer zonder hinder en schade voor de buurtbewoners.
https://www.facebook.com/GENADE2011/

Voorbije nacht lastig in slaap geraakt, ik zat nog met inspiratie voor een gedicht en was ook niet helemaal tevreden over mijn vorig stukje op mijn blog. En meteen moest ik ook aan een gebeurtenis terugdenken heel lang geleden, toen ik mijn gedichten moest voorlezen voor de radio.https://nl.wikipedia.org/wiki/Gie_Laenen

De naam van het radioprogramma weet ik niet meer, maar wat ik nog wel weet is dat het een programma was met Gie Laenen op Radio1, na het middagnieuws van twaalf uur. In het programma werden gewone mensen geïnterviewd die gedichten schreven, en een beetje een aparte kijk hadden op de wereld. Eerst moesten er wel een paar gedichten ingestuurd worden en later werd er dan een afspraak gemaakt, en kwam Gie Laenen bij de mensen thuis een gesprek voeren over het hoe en waarom zij schreven.
Het moet 1977 of 1978 geweest zijn, toen hij bij ons thuis kwam, want David die toen ongeveer een jaar oud was, lag boven in zijn bedje te slapen, en we woonden toen nog op ons oude adres in de IJzerstraat.
Laenen, was een lieve, zachte man, met een mooie stem en ik luisterde heel trouw naar zijn programma. De weken na mij kwamen er nog verschillende mensen aan het woord, en iedereen had zo een beetje dezelfde aparte visie op de maatschappij en de wereld waarin ze leefden. Het waren dromers en idealisten. Het waren ook kwetsbare mensen, eerder een beetje outsider, en niet echt doorsnee, maar een beetje met een hoek af.
Ik ontwikkelde met twee van hen, Maurice en Agnes, een jarenlange vriendschap, en op een goeie dag trouwden die twee ook met elkaar. Na en tijdje, en mede door de omstandigheden, door de ziekte van mijn man, en ik die hierdoor in een zwart gat viel, verwaterde de vriendschap.
Ook bij Maurice en Agnes was het niet al rozengeur en maneschijn. Maurice liet mij nog weten, dat Agnes manisch-depressief was, en gecollokeerd werd. In het psychiatrisch ziekenhuis pleegde ze op een dag zelfmoord door zich te verdrinken in haar bad, en van dan af isoleerde Maurice zich nog meer. Onlangs vernam ik dat hij rond zijn zestigste moet overleden zijn, hij heeft zich waarschijnlijk doodgerookt en doodgedronken.
Op internet heb ik onlangs nog een gedicht gevonden van hem. Hij was een dorpsfilosoof en zot van zijn Haspenouw! Hij was een mens zoals je er weinigen tegenkomt, authentiek en zuiver.

Zij is het gat in de muur,
de ladder tegen de boom,
en de boot op het meer.

Ooit zong John Lennon, Woman Is The Nigger Of The World. Dat was 1972, en nu zijn we 2018 en soms denk ik, na zo’n persoonlijk voorval als de afgelopen dagen of door de voorvallen waar de kranten tegenwoordig van vol staan, dat er nog niet veel veranderd is, want vrouwen krijgen nog altijd niet het volle respect dat ze verdienen. Wat moet er dan gebeuren of veranderen opdat vrouwen niet alleen gelijke plichten hebben, maar ook gelijke rechten?

We doen zelfs niet eens met ons lichaam wat we willen, want als we net zoveel willen genieten als onze mannelijke medemens, krijgen we nog altijd een etiket opgeplakt en worden we aan de schandpaal genageld, zowel door mannen als door vrouwen.
Bij een verkrachting is het eerste was ze aan een vrouw vragen “welke kleren had je aan”, alsof het daar aan kan liggen dat ze verkracht werd, terwijl vrouwen nooit of te nimmer schuld kunnen hebben aan een verkrachting. Een verkrachting zit in het hoofd van de dader, en niet in de kleren, make-up, houding of wat dan ook van een vrouw.
En toch heb ik hoop en de indruk dat er een nieuwe feministische golf op komst is, en dat vrouwen eindelijk hun mond durven open te doen en zeggen wat ze al dan niet willen, vooral op seksueel gebied.
https://www.facebook.com/notes/johan-sanctorum/was-will-das-weib-waarom-het-iets-ingewikkelder-is-dan-de-metoo-beweging-het-voo/10155283090297616/?notif_id=1515760921881749&notif_t=close_friend_activity
Want we mogen dan al wel financieel en administratief onafhankelijk zijn, maar nog lang niet seksueel bevrijd van vooroordelen en beperkingen. Het gezegde luidt dat brave meisjes in de hemel komen en stoute overal, maar mannen komen nog altijd met veel meer weg dan vrouwen, en vooral dat moet veranderen en bijgesteld worden.
Ook zij willen kunnen experimenteren en vrijuit zeggen waar ze van genieten, ook zij willen de vrijheid om iets niet te willen, en ook zij willen de vrijheid dat iedereen dat vanzelfsprekend vindt, net zoals dat voor jongens vanzelfsprekend gevonden wordt. Kortom, ook zij willen de hemel op aarde!
En vooral, zij willen geen slachtofferrol, gewoon omdat we toevallig als meisje geboren werden.

http://www.standaard.be/cnt/dmf20180108_03285895