Vandaag ontmoet ik voor de eerste keer, Olivier, de papa van Audrey, zodat we elkaar wat leren kennen voor de trouw van onze kinderen.
Straks komt David mij halen om bij hem thuis in de Kouterstraat verwend te worden met een heel lekker etentje, want zowel hij als Audrey zijn prima koks, en het is altijd iets heel speciaal dat ze klaarmaken.
Gisteren is hij de kruiden uit mijnen hof komen halen en de gezonde eitjes van de kippen, en nu ben ik benieuwd wat ze daarmee op verrassende wijze gefabriceerd hebben.
Verder is het begin van deze zondag rustig, wat kil en grijs verlopen. Maar dat is geen erg, zo heb ik wat tijd om alles wat er de voorbije dagen gebeurd is eventjes op een rijtje te zetten.
Gisteren heb ik overigens in overvloed mij hart kunnen luchten door weel te schrijven. Tegenwoordig lijkt de inspiratie een tsunami. Er is ook enigszins verandering gekomen in de manier van schrijven, vind ik voor mezelf. Het is niet meer omdat het moet, maar omdat het kan. Zou oefening dan toch kunst baren?
Ik heb nooit geloofd in een schrijver die zich elke dag aan zijn schrijftafel zet en begint te schrijven. Bij mij ging het eerder om een opwelling. Maar nu kan ik het dus ook, voor dat witte blad papier gaan zitten, of liever gezegd voor mijn laptop plaats te nemen, en beginnen met het eerste woord en voortborduren tot er iets voldoende goed op het scherm staat. Het is nu echt een ambacht geworden, opbouwen en afwerken.
Zou ik dan uiteindelijk toch een échte dichter aan het worden zijn?!

Vanuit

Vroeger
schreef ik
vanuit
een noodzaak,
nu vanuit
een overvloed.

Micheline Baetens – 16.06.2018

Op een dag zet je grappend op je facebookpagina dat je je knuffel kwijt bent en dat wie hem vindt hem mag terug komen brengen, en zo vind je dan de man van je leven.
Want zo is het dus gegaan, en ik ben nu al zeker dat dit inderdaad de man van mijn leven is.
Of moet ik zeggen de derde man van mijn leven. Met de eerste heeft het niet mogen zijn, de tweede ben ik te vroeg verloren, en nu dus de derde, een pril begin.
Zuckerberg krijgt van ons beiden een standbeeld. Hier in Hoeilaart zal dat naast het beeld van Marc Sleen zijne Nero zijn en bij hem thuis zal de man van mijn dromen wel het geschikte plekje vinden.
Elke dag chatten we zo’n twee à drie uur, en van die Zuckerberg mag dat allemaal gratis, terwijl je, wanneer je op een datingsite zit, je moet betalen. Ik zeg het, die gast is fenomenaal, die maakt de wereld echt beter. Mark je doet dat goed, man en wij zullen je in elk geval eeuwig dankbaar zijn. Kindjes zullen er helaas niet meer van komen, daar zijn we te oud voor, want anders mocht je zeker peter zijn van het eerste!
Dergelijke verhalen, over een romance die per toeval, en een beetje op een ongewone manier start, lees je in vrouwenbladen, of hoor je enkel op tv vertellen.
Mijn eerste lief heb ik leren kennen op school, mijn overleden man op een bal tijdens de winterkermis in Overijse, en nu dus via de sociale media de derde man van mijn leven. Ik ga mee met mijn tijd, vinden jullie niet?
Maar de liefde, die is nu eenmaal van alle tijden, en gelukkig ook van alle leeftijden, en te vinden op alle plaatsen. En soms zit ze in een heel klein hoekje op die ene knuffel te wachten die een man aan een vrouw wil geven, die daar al heel lang naar hunkert.

Moest ik nu, dezer dagen, niet kunnen schrijven, ik geloof dat ik de muren opliep van ongedurigheid!
Soms wordt ik bang, dat dit allemaal te heftig is voor iemand zoals ik, die vroeger gemakkelijk een paniekaanval kreeg, als ze de controle verloor.
Want de controle ben ik wel degelijk voor een stuk kwijt nu. Als je je lot voor een groot deel aan een ander verbindt, dan geef je ook voor een groot deel de alleenheerschappij over je leven op. Dan neem je een heel groot risico dat veel onzekerheid en ja, zelfs voor een stuk onveiligheid inhoudt, zeker als je die ander ook je hart hebt geschonken.
Opeens ben je veel kwetsbaarder geworden, en wie dan niet durft vertrouwen in de liefde, is er aan voor alle moeite. Het is dat, of je blijft alleen.
Vertrouwen is het allerbelangrijkste in een relatie, want wie niet kan vertrouwen kan zich ook niet geven, en wie zich niet kan geven die zal nooit goed kunnen beminnen.
Ik ben nu echt geen expert in de liefde, hoor, maar dat weet ik dus ondertussen wel, dat elke relatie staat of valt met vertrouwen.
En hoe weet je dan dat je iemand kan vertrouwen? Wel, dan moet je weer vertrouwen, maar dit keer op jezelf, je mensenkennis, je levenservaring, vertrouwen ook op je inzicht, je intuïtie, je gezond verstand, je hart ook. Alle materiaal boven halen, alles wat je in huis hebt, en gedurende je voorbije leven verworven, verzameld en geleerd hebt.
Maar wees gerust, je staat er niet alleen voor, er is ook de andere, en die zal door te zijn wie hij of zij is, te doen wat hij of zij kan en wil, je vertrouwen al dan niet doen groeien.
Het is in de liefde zoals met alles, je gaat ervoor met alle bagage die je hebt, en het lukt of het faalt., en zeker is dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn zal zijn, zou ook wat banaal zijn, maar dat alles zal afhangen van de inzet, de passie, en de volharding. ‘Volharden in de liefde’, is er iets beter dat je kan doen als mens, om van je leven iets moois te maken?!

https://www.youtube.com/watch?v=l9vWBWEGEnM

Slecht geslapen vannacht, pas rond zes uur in slaap gevallen. Ik was nog helder wakker, en het enige dat hielp om het uit te houden in bed, was wat knuffelen met Iris. En die had het graag natuurlijk. Die zou in mij inkruipen als ze kon, en ze kan uren lang in mijn arm liggen.
Dus ik ben niet zo erg wakker vandaag en dan maar eerder wat foto’s op de site zetten, dan zitten te brabbelen.
De tuin zorgt elke dag voor vers fruit, en Iris zit zo ook meteen tussen de foto’s.

De noordkrieken en de vijgen zijn nog niet rijp, de kersen zijn al op, en van de aardbeien en frambozen smul ik nu elke dag. Het krentenboomje dat besteel ik telkens ik er langs moet, en de besjes zijn superzoet.
Ik barst van de vitamientjes! Nu nog een nachtje lekker slapen, en ik ben weer in topvorm.

Als de mensheid

Als de mensheid
ooit zo liefdevol is
dat de hemelen
verdwijnen
en de aarde
genoeg is
om gelukkig
op te zijn,
zal dat komen
doordat mensen
hun verdriet
en het onrecht
dat hen is aangedaan
hebben kunnen
verwerken,
waardoor zij weer
tot bij
het eigen hart
konden geraken
om dat opnieuw
open te stellen
voor de liefde.

Micheline Baetens – 14.06.2018

Als ik nooit in therapie was gegaan, na mijn depressie, ben ik er van overtuigd, dat ik nu niet had kunnen beminnen zoals ik dat nu kan. En dan was het mededogen voor wat anderen is overkomen en overkomt ook nooit zo groot geweest.
Ook de tolerantie voor wat onvolmaakt is en faalt was minder geweest, en zeker de vrijheid van denken was nooit ontstaan.
Maar door zelf ooit in de afgrond te hebben gekeken, de eigen zwakheden en beperkingen onder ogen te hebben durven zien, kan dat nu.
Vrijheid bekom je niet door andere de schuld te geven van wat je overkomt, noch door wrok en wroeging, maar door aanvaarding, zelfkennis, en ja zelfs vergiffenis.
Aanvaarden dat je ook maar imperfect bent, en de anderen dus ook, en zelfkennis zorgt ervoor dat jezelf niet meer bedriegt, je aan de wereld durft tonen hoe en wie je bent, en je eigen verantwoordelijkheid volledig opneemt. Tenslotte vergiffenis, is het geschenk dat je aan jezelf cadeau doet, want het stelpt de pijn, en maakt houden van terug mogelijk.
Universiteit hebben ik niet mogen lopen, maar de heropvoeding en de leerstof van jarenlange therapie en zelfzorg, daar kan geen enkele studie of opleiding tegenop.
Dat nu in winst kunnen omzetten op het bijna einde van je leven is meer waard dan om het even welk diploma. Het heeft allemaal zin gehad, dat is nu wel duidelijk!

Ik heb Zaki zijn boek nog eens bovengehaald, een boek dat ik ooit kreeg van mijn zoon, maar nog niet helemaal uitgelezen had. Ik was zelfs nog niet toegekomen aan het hoofdstuk “seks”, en dat voor zo’n hete brok als ik. Nu dus wel!
Het boek noemt “Ondeugend ouder worden” en is dus geschreven door Zaki, je weet wel die van radio en televisie, een icoon uit onze jeugd voor al wie mijn leeftijd heeft.

“Ik zou het liefst sterven na mijn dood
of stroomopwaarts verdrinken.
Maar eerst onwaardig ouder worden
en heftig vloeken, zonder te verpinken.”

Ja Zaki, ik ook en zeker nu ik zo gelukkig ben.

Ik was de eerste en de laatste,
kijk hoe de tijd voorbijgaat.
Maar ik ben eindelijk alleen
Ik rol naar je toe.

Oude man, kijk eens naar mijn leven,
ik lijk erg op jou
ik heb iemand nodig die van mij houdt
de hele dag.
Kijk in mijn ogen
en je ziet dat het waar is.

Neil Young

Dit gedicht staat in het hoofdstuk Pensioenpoëzie, over de heilzame werking van poëzie op latere leeftijd. Er zou in sommige landen zoiets als poëzietherapie bestaan om op psychologisch, cognitief en emotioneel vlak in te werken van de mens, waardoor men korter bij zichzelf komt en bij de andere. Creatief schrijven zou daarbij ook horen, zodat mensen hun eigen gevoelens kunnen omzetten in gedichten.

Waarschuwing

Als ik een oude vrouw zal ik purper dragen
Met een rode hoed die er nier bij past
en die mij niet staat
En ik zal mijn pensioen opdoen aan drank
en zomerhandschoenen
En satijnen sandalen, en zeggen dat we geen
geld hebben voor boter.

Dit is het bekendste gedicht van Jenny Joseph; het dateert uit 1961.
De tweede regel gaf aanleiding tot het ontstaan van de Red Hat Society, die een prettig leven voor vrouwen op leeftijd propageert.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Red_Hat_Society
Heb ik even geluk dat mijn lievelingskleur purper is. Nu nog een rode hoed vinden! Want een prettig leven wil toch iedereen, en wel tot onze laatste dag. En daar hoort dan onvermijdelijke de liefde bij, geestelijk en lichamelijk, want die twee horen toch nog altijd samen voor mij. Vrijen met iemand waar je niet van houdt, het kan, maar voor mij toch liever het totaalpakket.

https://www.youtube.com/watch?v=6OrofA5U-lY

De filosoof Confucius zegt het zo en het is alsof hij het over mij heeft:

Toen in vijftien was, vulde ik mijn brein met kennis.
Op mijn dertigste kon ik mij handhaven.
Op mijn veertigste had ik geen twijfels.
Ik was vijftig toen ik de hemelse wetten kende
Toen ik zestig was, werd mijn oor een gehoorzaam orgaan voor de waarheid.
Toen ik zeventig was, kon ik de begeerte van mijn hart volgen, zonder afbreuk te doen aan wat goed was.

Ik heb hier niets meer aan toe te voegen!

Ik zie je graag …

ik zie je graag –
ik zie je graag –
ik zie je graag

ik zou de woorden duizend maal herhalen
tot ze balen en banaal zijn en vervagen
en we beiden niet meer vragen naar elkaar
een paar dat altijd samen is tot later
tot de kater van te veel ‘ik zie je graag’
sinds lang weer vaag is en verdwenen
verschenen als de kleuren door te veel aan zon
en hoe ik overwon en net als jij
tot rook en stof en as verging

en geen van al wie achterblijft begrijpt
dat al dat steeds ‘ik zie je graag’
werd aangerijpt
tot samen zwevend hand in hand
en als jouw lach tot licht vervaagt
herhaal ik weer die woorden traag:

ik zie je graag,
ik zie je graag

ik zie je graag.

bert deben

Cohesie

Eén lichaam zijn wij, één verbond
dat heel waarschijnlijk vroeger al
een keertje als geheel bestond
in één of ander tranendal

of ergens toch, in iets dat was
toevallig wat atomen samen
in stof of water, edelgas
en dan weer weg, in nieuwe namen

die steeds opnieuw werden bedacht
of lang voorheen gewoon ontstonden
want niemand weet wanneer of hoe
en wat er samen wordt gebracht

en vroeg of laat weer wordt ontbonden
één lichaam zijn wij, af en toe.

bert deben

Ik kende de dichter niet, nu dus wel, en hij schrijft prachtige liefdesgedichten. Ik kreeg ze gisteren cadeau van mijn allerliefste, want ze verhalen precies hoe wij ons voelen, en de dichter spreekt onze taal. Jullie die dit lezen en deze taal ook begrijpen, mogen hiervan meegenieten.
http://bertdeben.blogspot.com/

Komende zondag maak ik kennis met de papa van Audrey, en met zijn vriendin. Voor de trouw moeten we elkaar toch wel eens ontmoeten en kennismaken, zodat we de dag zelf geen vreemden meer zijn voor elkaar.
Volgende week worden de huwelijksuitnodigingen verstuurd, en dan wordt het ook voor hen beginnen aftellen tot 15 september.
Na den trouw gaan ze aan kindjes beginnen, en dat zal hen heel goed afgaan, zo te zien, want dit is een heel mooie foto van David met Sigr, het zoontje van zijn beste vriend Alwin. De foto is genomen in Zuid-Afrika, de dag dat Alwin en Greet elkaar het jawoord gingen geven. Terwijl de bruidegom zich klaar maakte paste David op de kleine, en zo te zien voelen beiden zich daar heel prettig bij.Ik ben getrouwd op 19 december 1968, en dat is dit jaar dus precies 50 jaar geleden. En nu trouwt dus mijn zoon, leer ik terug de liefde kennen, en wie weet tegen het einde van het jaar, zit er in Audrey ’s buikje nieuw leven…
1968 was en is voor velen een symbolisch jaar geweest, maar ik denk dat 2018 er niet zal moeten voor onder doen, toch zeker niet voor ons.
Soms word ik bang van zoveel geluk dat zomaar opeens onverhoopt uit de hemel komt gevallen. Maar dan weer zie ik het als een beloning voor alle tegenslag die we hebben kunnen overwinnen, want ook David heeft het niet altijd makkelijk gehad. Hij zal zijn geluk niet gepikt hebben, maar dik verdient!
Als er iets in mijn leven volledig geslaagd is, is het wel de relatie met mijn zoon, en de man die hij geworden is. En hij heeft een prachtvrouw gekozen, ook heel lief voor mij en al wie in haar omgeving komt. Dat worden vast en zeker schatten van kleinkinderen, dat kan niet anders!

Aftellen, het is al een hele tijd geleden dat ik voor iets met een popelend hartje heb zitten aftellen. Maar nu dus weer wel!
Aftellen, de dagen en weken voor we elkaar die knuffel kunnen geven die we elkaar al honderdduizend keer schriftelijk beloofd hebben. Aftellen naar die eerste blik, die eerste kus, die eerste aanraking…
Het worden spannende dagen! En hoe ik mij daarbij voel? Wel, als ieder ander wezen denk ik, bij een eerste afspraakje met een vriendje of vriendinnetje. Niet anders ook, als de afspraakjes die ik gemaakt heb in mijn jeugd. Alleen weet ik nu al veel meer over dat vriendje, dan ik ooit heb geweten over iemand anders. En het past allemaal zo goed bij en in elkaar, dat het wel lijkt alsof wij nooit vreemden voor elkaar geweest zijn.
Ken je dat, dat je over iets begint te vertellen, en dat de ander direct weet waarover het gaat, en dat het antwoord of de reactie erop is wat je er zelf van denkt? Wel, ik nu wel!
En dan zit het goed, dan kan het niet meer stuk. Dan zijn uiterlijk, leeftijd, en verleden totaal niet belangrijk. Dan kan je samen aan de toekomst beginnen.
Als twee mensen al zoveel gepraat hebben met elkaar, al ik het dan niet mondeling, en zonder hulp van de lichaamstaal, maar wel heel eerlijk en met respect, dan heeft een relatie al een serieuze vruchtbare bodem om in de groeien en bloeien. En we houden ook alle twee erg veel van “tuinieren”, dus dat komt allemaal dik in orde!
Het blijft echter spannend, die eerste afspraak, het blijft afwachten, maar als het wordt zoals we het beiden verwachten, zullen die dag alle treinen stilvallen (ook als ze niet staken!), zal er een zachte trilling door de aarde gaan, alle wolken verdwijnen, zon en maan samen schijnen, en de tuin zal die dag mooier bloeien dan ooit!

Ver als de horizon ben je

ver als de horizon ben je
in de glazen kist van het weer geborgen
beukend op de blikken deksels
van het najaar
ik zie de bliksem langs je lichaam trillen
en de regen loopt onrustig door je ogen

ik kan de afstand die mij van je scheidt
in lichtjaren tellen
en in de meter van het geluid
zoemen de seconden

mijn handen opnieuw in gebruik gesteld
sluiten het onweer in je borsten buiten

alleen de regen is thuis
op de platte daken van de nachten
zonder duizelingen

Simon Vinkenoog

Zelfbedrog is de ergste vorm van bedrog, en de meeste bedriegers zijn er zich niet eens van bewust.
Ik daarentegen, ben er mij wel van bewust dat ik door dit blog, mijzelf open en bloot op straat gooi, en in zo’n klein en deftig dorp als Hoeilaart zal dat wel een hele uitzondering zijn, want hier wil men wel alles weten van de andere, maar van de eigen persoon blijft alles angstvallig binnenkamers, met de gordijnen goed dicht en de rolluiken naar beneden.
Het heeft wel een groot voordeel, als je alles zelf eerlijk naar buiten brengt. Roddelen kunnen ze immers niet meer, want de schandalige waarheid is al geweten, en speculeren moeten ze ook niet, want er valt niets meer te raden.

Buiten van een paar streekgenoten op Facebook, heb ik wel nog geen reacties gehad op mijn blog, maar dat had ik ook niet verwacht. Ze gaan trouwens ook nooit iets in mijn gezicht gezeggen, neen, dat zou immers niet op zijn Hoeilaarts zijn.
Goede mensen, hoor in Hoeilaart, daar niet van, maar gesloten als mosselen, en totaal geen gevoel voor humor, wat dus wil zeggen, vlug op de tenen getrapt, en geen relativeringsvermogen.
Maar dat gaat veranderen! De echte Hoeilanders zijn net als sommige andere diersoorten stilletjes aan het uitsterven, en zeker die Hoeilanders die te lang onder en in de kerktoren gezeten hebben.
Het belachelijke chauvinisme, van een dorp dat zich altijd het middelpunt van de wereld gevoeld heeft, dat gaan ze er geloof ik nooit uitkrijgen, daar zorgt de dorpspolitiek wel voor. Of het zou moeten zijn dat Hoeilaart bij Overijse gevoegd wordt, vermits  van hogerhand aangedrongen en aangestuurd wordt dat gemeenten gaan samensmelten.
Als dat kortelings zou gebeuren, wat ik als geboren Overijsenaar natuurlijk hoop, dan is hier het kot te klein en zijn er voorzeker enkele wanhoopsdaden te verwachten. Ik woon hier aan de spoorweg, die is daar zeer geschikt voor…
Maar tot zolang, berust ik in het feit dat ik als Overijsenaar, met een open geest, en nu dus ook al een tijdje, met een open blog, in Hoeilaart woon, een hechte gemeenschap, waar ik de hond in het kegelspel mag spelen.