Soms heb ik het vermoeden dat de meeste liefdesrelaties rampzalig zijn!
Kunnen we niet beter vrienden blijven, of tenminste in de eerste plaats vrienden zijn?! Want als dat niet zo is, als mensen in een relatie geen intieme vrienden zijn, gaat al de rest ook mis.
Je hoort vaak zeggen, als de seks goed is, zal al de rest ook wel in orde zijn, maar ik denk eerder, als de geesten klikken, zal de seks ook wel goed komen.
Houden van is niet moeilijk. Iemand geeft je aandacht, verwent je, zet je op een verhoogje, en je bent geneigd die persoon op zijn minst leuk te vinden, en je kan er zelfs tot over je oren verliefd  op worden.
Maar een zielsverwant, iemand die je begrijpt en jij hem of haar, een persoon die van dezelfde dingen houdt of niet houdt dan jij, die voelt wat jij voelt, die lacht om wat jij lacht, die weent om wat jij weent,… dat is pas een zeer goede basis voor een langdurige liefdesrelaties, waarbij dus ook de seks en passie overeind blijven.
Iemand ook die je de vrijheid geeft, om het oneens met elkaar te zijn, zonder je  verstoten te voelen, iemand die je steunt om nieuwe horizonten op te zoeken, je dingen alleen laat uitproberen, je de kans geeft om te falen, boos ook op je is wanneer je jezelf naar beneden haalt, en trots op je omdat je zo zelfstandig en onafhankelijk bent. En dat allemaal natuurlijk wederzijds.
Vriendschap in de liefde, je ziet het niet vaak, denk ik. Geliefden die met elkaar praten, en geboeid naar elkaar luisteren. Kijk maar eens rond jou in een restaurant of café…
Is dat het leven met zijn problemen, dat zijn tol eist? Of de gewenning, de verveling, de drukte, de kinderen, het werk, de afleiding, de leeftijd,… En is daar dan niets aan te doen?
Is wel jammer, en als ik ooit nog een relatie heb, ga ik er wel alles, maar dan ook alles aan doen, om dat te voorkomen.

Liefdesbrief

Natuurlijk geloof je niemand meer, wanneer je al je ganse leven bedrogen en vernederd geweest bent. Maar toch…
Op een dag komt er die ene, die alleen maar wil geven, die je neemt om wie je bent, zelfs verlangt naar jou om wie je bent, zelfs van je houdt om wie je bent.
Zielsveel van je houdt, zonder je toestemming te vragen, zonder dat je daar ook maar enig verweer zal tegen hebben, zonder dat je afweer, de muur die je eventueel rondom je bouwt, dat ook maar enigszins zal kunnen tegen houden.
Want jij, jij bent het beste wat haar ooit overkomen is, jij bent eindelijk die zielsverwant waar ze altijd naar gezocht heeft, en dacht nooit nog te vinden.
Verstop je maar, sluit maar alle deuren, gooi gerust al je dromen over boord, het zal haar niet deren, want ze is vast besloten van jou te blijven houden.
Je noemde haar sterk, je noemde haar uniek, je noemde haar de allerliefste. En dat is ze ook. Voor jou, en enkel voor jou, je strijdmakker, en vastbesloten de strijd nooit op te geven.
https://www.youtube.com/watch?v=ZRC2AcJDg9Y
Waar zou ze trouwens bang moeten voor zijn, ze heeft immers niets te verliezen, haar hart is ze al kwijt. En ook al verliest ze jou aan een wereld die hard is en verdomde streng voor de liefde – onnatuurlijk ook, want we zijn eerder geneigd niet toe te geven aan wat goed is voor ons, dan aan wat ons ongelukkig maakt – zal ze van jou blijven houden.
De liefde overwint alles, is voor haar niet langer een cliché, maar een levenswijze geworden, die maar één doel heeft, en dat is jou beminnen, op een manier dat jij dat wilt en kunt aanvaarden om in dit leven eindelijk het geluk te vinden dat je verdient.

Voor altijd de jouwe

Ik heb mijn lijstje met muziek voor op den trouw samengesteld. Alle gasten mogen allemaal 10 nummers opgeven die we graag willen horen om op te dansen.

Mijn lijstje is klaar:

Born to be alive – Patrick Hernandez
Your in my heart – Rod Stewart
500 miles – The Proclaimes
Working on a dream – Bruce Springsteen
Sacrifice – Elton John
Heart of gold – Neil Young
Je t’ aimais, je t’aime et je t’ aimerai – Francis Cabrel
Je vais t’ aimer – Michel Sardou
Je reviens te chercher – Gilbert Becaud
Et si tu n’existais pas – Joe Dassin

Ik merk nu dat het allemaal zangers zijn die ik gekozen heb, en geen enkel Nederlandstalig liedje.
Maar ja, ik was een fan van Nederlandstalige kleinkunst, en daar kan je moeilijk op dansen.
https://www.youtube.com/watch?v=9UaJAnnipkY
Het eerste, “Born to be alive”, daar is een heel speciale herinnering aan verbonden. David was ongeveer twee jaar, toen Hernandez zijn hit had, en op tv zijn liedje stond te zingen. En plots hoorden mijn man en ik die kleine hummel, die in zijn pampertje vlak voor het scherm stond, en amper een paar woordjes sprak, “born” beginnen mee te zingen. Wij konden onze oren niet geloven! Blijkbaar had Patrick Hernandez de juiste toon gevonden om onze zoon aan het zingen en het dansen te krijgen, dus dat moet er zeker bij voor den trouw.
Morgen gaan ze naar Gent, waar Audrey gestudeerd heeft, en dus de stad op haar duimpje kent. Ze gaan er David zijn trouwoutfit kiezen. Als modestudente zal dat haar zeker perfect lukken!
Wat een machtig koppel, die twee!
https://www.youtube.com/watch?v=R3ZMfPXgd_M

Vandaag begint dus de zomer 2018!

Een gedicht van William Blake:

Song

How sweet I roam’d from field to field,
And tasted all the summer’s pride,
‘Till I the prince of love beheld,
Who in the sunny beams did glide!

He shew’d me lilies for my hair,
And blushing roses for my brow;
He led me through his gardens fair,
Where all his golden pleasures grow.

With sweet May dews my wings were wet,
And Phoebus fir’d my vocal rage;
He caught me in his silken net,
And shut me in his golden cage.

He loves to sit and hear me sing,
Then, laughing, sports and plays with me;
Then stretches out my golden wing,
And mocks my loss of liberty.

William Blake

Vrij vertaald:

Lied

Hoe heerlijk zwierf ik van veld naar veld
En proefde geheel de trots van de zomer
Totdat ik, de prins der liefde, zag
Die in de zonnige stralen gleed

Hij bracht mij lelies voor mijn haar
En blozende rozen voor mijn voorhoofd
Hij leidde mij door zijn mooie tuinen
Waar al zijn gouden genoegens groeiden

Mijn vleugels waren met zoete meidauw bevochtigd
En Phoebus verwarmde mijn luidruchtige woede
Hij ving mij in zijn zijden net
En sloot mij op in zijn gouden kooi

Hij houdt ervan te zitten en mijn gezang te horen
Hij lacht dan, vermaakt zich en speelt met mij
Dan strekt hij mijn gouden vleugel
En bespot mijn vrijheidsverlies

William Blake

Uit het werk van Blake blijkt dat hij de verbeelding belangrijker vindt dan de rede. Blake plaatste vraagtekens bij alle heersende waarden van zijn tijd, op het gebied van kunst, religie en filosofie. Zijn poëzie loopt vooruit op de grote veranderingen die zouden komen: het loslaten van de conventies van de 18e eeuw. (Wikipedia)

Als je verdrietig bent, moet je zeker niet op Facebook zitten surfen, want dan krijg je nog meer dan anders het gevoel dat je een buitenaards wezen bent, een outsider, een enkeling, een abnormaliteit,…
Momenteel doe ik dat dus ook niet. Weinig Facebokers zullen bovendien nog de moeite nemen om mijn blog nog te lezen, nu elk nieuw item niet eerst op FB te vinden is. Bovendien heb ik hun aantal gehalveerd, want uiteindelijk, wat heb je eraan, als je alleen maar leuk kan zijn.
Je problemen deel je trouwens best niet met de rest van de wereld, want dat vergroot ze alleen maar. Klinkt dit bitter? Is het nochtans niet, is enkel iets wat ik in de loop van mijn leven geleerd heb en waar ik mij moedwillig bij neergelegd heb.
De enige die alles weet, is mijn zoon, en dat is ook de enige die altijd, maar dan ook altijd, juist reageert.
Geluk is zo banaal, als je verdrietig bent! En misschien verdienen ongelukkige mensen wel meer respect dan gelukkigen. In elk geval mijn geluk mogen ze hebben, maar van mijn verdriet blijft iedereen voorlopig af!

Zie je ik hou van je,
ik vin je zo lief en zo licht –
je ogen zijn zo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.

En je neus en je mond en je haar
en je ogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.

Zie je ik wou zo graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.

O ja, ik hou van je,
ik hou zo vrees’lijk van je,
ik wou het helemaal zeggen –
Maar ik kan het toch niet zeggen.

Herman Gorter (1864-1927)

Vandaag begint de zomer…

Als ik verdrietig ben, dan wil ik geen vrienden, dan wil ik met rust gelaten worden, dan wil ik tijd en respect voor die rouwperiode.
Want elk verdriet wordt veroorzaakt door verlies. Verlies van hoop, van vertrouwen, verlies van zekerheid en geloof. De enige die dat kan terugvinden, ben ik zelf. Dus geef mij de tijd, en verdwijn een tijdje uit mijn zicht, zodat ik net als een kat, ergens alleen en in afzondering kan genezen.
Niemand, beter dan jezelf, kan je helpen om over verdriet over te komen en te verwerken. Niemand kan je ongerustheid wegnemen en niemand kan je gemoedsrust herstellen beter dan jij dat kan.
En lukt het niet, zoek dan professionele hulp, onpartijdige en onbetrokken hulp. Want de onbeholpenheid, onkunde, gebrek aan empathie, nieuwsgierigheid, dadendrang, en de verkeerde inschatting van je problemen door je omgeving, maken het alleen maar erger.
Niemand heeft mij ooit beter kunnen helpen dan ikzelf, en dat mede door mijn hart uit te kunnen storten aan mensen die bekwaam waren er naar te luisteren.
Dus verwacht geen lange dramatische verhalen van mij zolang ik er zelf niet uit ben, en de dingen heb opgelost. Of als ik geluk heb, de problemen zich vanzelf wel oplossen, wat echter maar zelden gebeurt.
Gevoelens zijn wat ze zijn, daar kan je nooit omheen, die moet je aanvaarden, en daar moet je door, en ik hoop dat ik dat ook dit keer weer kan.
Morgen begint de zomer…

Ik hou van jou!

Waarom zou ik nu eens geluk hebben? Waarom zou ik nu eens moeten krijgen, in plaats van te moeten geven? Deze vragen heb ik mij de laatste dagen al minstens honderdmaal gesteld.
Het antwoord is nochtans simpel, denk ik: omdat ik ben wie ik ben. Eerlijk en oprecht en niet bereid om te manipuleren, of gemanipuleerd te worden. Liever authentiek en ondergewaardeerd door anderen, dan een vals juweel dat rond ieders nek past.
Het is niet voor niks dat ik zoveel van keien en stenen hou, en liever ruwe halfedelstenen draag, dan gefakete glitter. Dus liefst een zeldzaam exemplaar dat echt is, dan een overdaad aan namaakspullen.
Door dat ik dat ook allemaal weet van mezelf, besef ik ook dat vinden en krijgen waar je recht op hebt, voor mij niet evident is. De wereld hangt nu eenmaal aan elkaar met al wat fake is en oneerlijk. Ik doe het dus allemaal mijn eigen aan, het is mijn eigen keuze, dus niet klagen en zagen!
Zal ik hier mijn lievelingsgedicht nog eens bijvoegen, opdat alles voor iedereen duidelijk is? Hier komt het, samen met wat uitleg van een paar andere dichters.

“Het lied is een vanouds veel gebruikte lyrische dichtvorm,
schrijven Koen Stassijn en Ivo van Strijtem in INVERS.
Dit liedje is opgebouwd uit vijf coupletten, waarvan
het ‘lieg niet’ als refrein dienst doet.
Herman Van Veen heeft dit liedje op muziek gezet.
Het spreekt aan en ontroert omdat we allemaal wel eens
‘Lieg alsjeblieft niet tegen me’ willen zeggen tegen iemand
van wie we houden. Want eerlijkheid is essentieel voor liefde.
Toch is de leugen van iedereen en van overal.
Mooie liedjes duren niet lang.
EERLIJK DUURT HET LANGST.”

LIEDJE

Lieg alsjeblieft niet tegen me
niet over iets groots niet over iets
anders. Liever hoor ik het
vernietigendste dan dat je liegt
want dat is nog vernietigender.

Lieg niet over liefde
iets dat je voelt of iets dat je
zou willen voelen. Liever word ik
bedroefd dan dat je liegt
want dat is nog bedroevender.

Lieg niet tegen me over gevaar
want ik voel toch je angst
en wat ik gewaar word is waar
of ik ken je niet en dat
is nog gevaarlijker.

Lieg niet tegen me over ziekte
liever kijk ik die diepte in
dan dat ik mij verlies in één
van jouw lieve verzinsels
want daarmee verlies ik me dieper.

Lieg niet tegen me over sterven
want zo lang we er zijn
vind ik dat toegangsloze
niet mededelen wat je denkt
erger en zo veel doder.

Judith Herzberg

De wind kan keren in het leven. Van zacht naar hard, van warm naar koud, van goed naar slecht, en men kan zich hiervan maar best altijd bewust zijn.
Als de wind goed zit, heb je geluk en is er niets aan de hand, maar als hij uit de verkeerde hoek komt , en dat doet hij af en toe zeker, kan je maar best een noodplan bij de hand hebben.
Het leven heeft mij geleerd vooral geen zekerheden te hebben, me geen illusies te maken, en ook niet te hard van stapel te lopen. Een gezonde dosis argwaan is geen overbodige luxe. Je hoeft niet paranoia te worden, maar blijf wel op je hoede dat zelfs de mooiste bijval plots tegenslag kan worden.
Mogen we dan niet geloven in het goede? Jazeker, moet zelfs, want anders heb je wel een heel triestig leven, maar iedereen steekt wel eens de straat over, en wij allemaal riskeren dagelijks ons leven en ons geluk door ’s morgens op te staan en aan een dag te beginnen, waarvan we niet weten hoe hij zal eindigen.
https://www.youtube.com/watch?v=QJ5OFbJ6Nyc
Niemand is veilig voor de wolven in schapenvacht, niemand is veilig voor de frustraties, de lafheid, de twijfel, de onzekerheid, de boosheid, de angst,… van de anderen en van zichzelf.
Maar één ding weet ik zeker, opgeven mag je nooit doen, en zeker jezelf nooit failliet verklaren, ook al is de teleurstelling en de tegenslag nog zo groot. Droom gerust verder, hoop gerust verder, bemin gerust verder, zoek gerust verder naar dat waar je in gelooft, maar geloof als een echte atheïst, geloof als een ongelovige, namelijk enkel in de realiteit, niet in sprookjes of mooie verzinsels.
Ik sta voor een periode van grote onzekerheid, ondanks de euforie en een hart dat soms als een razende te keer gaat, en ik lijk dan misschien wel een zotte mus, maar ik ben, na al wat ik in mijn leven al heb meegemaakt, zeker geen domme mus. Maar er zijn en blijven wel de anderen, de anderen waarvan Sarte ooit zei dat zij de hel zijn…

Gisteren heb ik mij sinds lange tijd eens ergens heel erg welkom gevoeld, en dat is echt genieten. Mensen die je al aan de deur staan op te wachten om je zo warm te begroeten, zelden meegemaakt! en Audrey en David hadden weer heel lekker gekookt!!!
Mensen die zo blij waren met mijn aanwezigheid, is sinds mijn schooltijd geleden. Voor de rest was het allemaal maar mondjesmaat, en zelfs dat niet.
Eén keer ook mijn moeder – die altijd gezegd had dat ze liever geen kinderen had gewild – toen ze een paar maanden voor haar dood in het ziekenhuis was, en in een rolstoel de lift kwam uitgereden en mij in de gang zag aankomen. Haar gezicht straalde opeens toen ze mijn naam uitsprak! Had haar zo nooit eerder gezien. Dat was ook een heel mooie ervaring, een geschenk dat veel heeft goedgemaakt!https://www.youtube.com/watch?v=bg4d8OZB2cQ
Meestal voelde ik mij in de loop van mijn leven, tijdens al dan niet verplichte ontmoetingen, een outsider die zich in allerlei bochten moest wringen om toch in het plaatje te passen.
Behalve op school, zoals ik al zei, zeker bij de leerkrachten, en zelfs na school toen ik al getrouwd was, was het altijd een grote vreugde om elkaar eens toevallig tegen het lijf te lopen en het enthousiasme was altijd wederzijds.
https://www.youtube.com/watch?v=0BL2Ltq4NlE
Gisteren dus ook, we waren blij van elkaar eindelijk te ontmoeten en te leren kennen, en bij het afscheid werd er warm geknuffeld.
Als je bij een eerste ontmoeting al iemand zoveel vertrouwen kan geven dat de tranen in haar ogen springen als die persoon over haar leven vertelt, ja dan zit je wel heel goed, en zeker op dezelfde lijn.
Dankbaar ben ik hier voor, dat de laatste jaren er zoveel lieve, mooie mensen in mijn leven gekomen zijn, en dat al wie er niet in thuishoorde verdwenen is.
Ik heb mezelf dikwijls niet oké gevoeld, en werd ook vaak vernederd door zij die familie plachten te zijn, maar dat is verleden tijd, en zij zullen mij misschien missen, maar ik zeker hen niet.