Op een dag zet je grappend op je facebookpagina dat je je knuffel kwijt bent en dat wie hem vindt hem mag terug komen brengen, en zo vind je dan de man van je leven.
Want zo is het dus gegaan, en ik ben nu al zeker dat dit inderdaad de man van mijn leven is.
Of moet ik zeggen de derde man van mijn leven. Met de eerste heeft het niet mogen zijn, de tweede ben ik te vroeg verloren, en nu dus de derde, een pril begin.
Zuckerberg krijgt van ons beiden een standbeeld. Hier in Hoeilaart zal dat naast het beeld van Marc Sleen zijne Nero zijn en bij hem thuis zal de man van mijn dromen wel het geschikte plekje vinden.
Elke dag chatten we zo’n twee à drie uur, en van die Zuckerberg mag dat allemaal gratis, terwijl je, wanneer je op een datingsite zit, je moet betalen. Ik zeg het, die gast is fenomenaal, die maakt de wereld echt beter. Mark je doet dat goed, man en wij zullen je in elk geval eeuwig dankbaar zijn. Kindjes zullen er helaas niet meer van komen, daar zijn we te oud voor, want anders mocht je zeker peter zijn van het eerste!
Dergelijke verhalen, over een romance die per toeval, en een beetje op een ongewone manier start, lees je in vrouwenbladen, of hoor je enkel op tv vertellen.
Mijn eerste lief heb ik leren kennen op school, mijn overleden man op een bal tijdens de winterkermis in Overijse, en nu dus via de sociale media de derde man van mijn leven. Ik ga mee met mijn tijd, vinden jullie niet?
Maar de liefde, die is nu eenmaal van alle tijden, en gelukkig ook van alle leeftijden, en te vinden op alle plaatsen. En soms zit ze in een heel klein hoekje op die ene knuffel te wachten die een man aan een vrouw wil geven, die daar al heel lang naar hunkert.

Moest ik nu, dezer dagen, niet kunnen schrijven, ik geloof dat ik de muren opliep van ongedurigheid!
Soms wordt ik bang, dat dit allemaal te heftig is voor iemand zoals ik, die vroeger gemakkelijk een paniekaanval kreeg, als ze de controle verloor.
Want de controle ben ik wel degelijk voor een stuk kwijt nu. Als je je lot voor een groot deel aan een ander verbindt, dan geef je ook voor een groot deel de alleenheerschappij over je leven op. Dan neem je een heel groot risico dat veel onzekerheid en ja, zelfs voor een stuk onveiligheid inhoudt, zeker als je die ander ook je hart hebt geschonken.
Opeens ben je veel kwetsbaarder geworden, en wie dan niet durft vertrouwen in de liefde, is er aan voor alle moeite. Het is dat, of je blijft alleen.
Vertrouwen is het allerbelangrijkste in een relatie, want wie niet kan vertrouwen kan zich ook niet geven, en wie zich niet kan geven die zal nooit goed kunnen beminnen.
Ik ben nu echt geen expert in de liefde, hoor, maar dat weet ik dus ondertussen wel, dat elke relatie staat of valt met vertrouwen.
En hoe weet je dan dat je iemand kan vertrouwen? Wel, dan moet je weer vertrouwen, maar dit keer op jezelf, je mensenkennis, je levenservaring, vertrouwen ook op je inzicht, je intuïtie, je gezond verstand, je hart ook. Alle materiaal boven halen, alles wat je in huis hebt, en gedurende je voorbije leven verworven, verzameld en geleerd hebt.
Maar wees gerust, je staat er niet alleen voor, er is ook de andere, en die zal door te zijn wie hij of zij is, te doen wat hij of zij kan en wil, je vertrouwen al dan niet doen groeien.
Het is in de liefde zoals met alles, je gaat ervoor met alle bagage die je hebt, en het lukt of het faalt., en zeker is dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn zal zijn, zou ook wat banaal zijn, maar dat alles zal afhangen van de inzet, de passie, en de volharding. ‘Volharden in de liefde’, is er iets beter dat je kan doen als mens, om van je leven iets moois te maken?!

https://www.youtube.com/watch?v=l9vWBWEGEnM

Slecht geslapen vannacht, pas rond zes uur in slaap gevallen. Ik was nog helder wakker, en het enige dat hielp om het uit te houden in bed, was wat knuffelen met Iris. En die had het graag natuurlijk. Die zou in mij inkruipen als ze kon, en ze kan uren lang in mijn arm liggen.
Dus ik ben niet zo erg wakker vandaag en dan maar eerder wat foto’s op de site zetten, dan zitten te brabbelen.
De tuin zorgt elke dag voor vers fruit, en Iris zit zo ook meteen tussen de foto’s.

De noordkrieken en de vijgen zijn nog niet rijp, de kersen zijn al op, en van de aardbeien en frambozen smul ik nu elke dag. Het krentenboomje dat besteel ik telkens ik er langs moet, en de besjes zijn superzoet.
Ik barst van de vitamientjes! Nu nog een nachtje lekker slapen, en ik ben weer in topvorm.

Als de mensheid

Als de mensheid
ooit zo liefdevol is
dat de hemelen
verdwijnen
en de aarde
genoeg is
om gelukkig
op te zijn,
zal dat komen
doordat mensen
hun verdriet
en het onrecht
dat hen is aangedaan
hebben kunnen
verwerken,
waardoor zij weer
tot bij
het eigen hart
konden geraken
om dat opnieuw
open te stellen
voor de liefde.

Micheline Baetens – 14.06.2018

Als ik nooit in therapie was gegaan, na mijn depressie, ben ik er van overtuigd, dat ik nu niet had kunnen beminnen zoals ik dat nu kan. En dan was het mededogen voor wat anderen is overkomen en overkomt ook nooit zo groot geweest.
Ook de tolerantie voor wat onvolmaakt is en faalt was minder geweest, en zeker de vrijheid van denken was nooit ontstaan.
Maar door zelf ooit in de afgrond te hebben gekeken, de eigen zwakheden en beperkingen onder ogen te hebben durven zien, kan dat nu.
Vrijheid bekom je niet door andere de schuld te geven van wat je overkomt, noch door wrok en wroeging, maar door aanvaarding, zelfkennis, en ja zelfs vergiffenis.
Aanvaarden dat je ook maar imperfect bent, en de anderen dus ook, en zelfkennis zorgt ervoor dat jezelf niet meer bedriegt, je aan de wereld durft tonen hoe en wie je bent, en je eigen verantwoordelijkheid volledig opneemt. Tenslotte vergiffenis, is het geschenk dat je aan jezelf cadeau doet, want het stelpt de pijn, en maakt houden van terug mogelijk.
Universiteit hebben ik niet mogen lopen, maar de heropvoeding en de leerstof van jarenlange therapie en zelfzorg, daar kan geen enkele studie of opleiding tegenop.
Dat nu in winst kunnen omzetten op het bijna einde van je leven is meer waard dan om het even welk diploma. Het heeft allemaal zin gehad, dat is nu wel duidelijk!

Ik heb Zaki zijn boek nog eens bovengehaald, een boek dat ik ooit kreeg van mijn zoon, maar nog niet helemaal uitgelezen had. Ik was zelfs nog niet toegekomen aan het hoofdstuk “seks”, en dat voor zo’n hete brok als ik. Nu dus wel!
Het boek noemt “Ondeugend ouder worden” en is dus geschreven door Zaki, je weet wel die van radio en televisie, een icoon uit onze jeugd voor al wie mijn leeftijd heeft.

“Ik zou het liefst sterven na mijn dood
of stroomopwaarts verdrinken.
Maar eerst onwaardig ouder worden
en heftig vloeken, zonder te verpinken.”

Ja Zaki, ik ook en zeker nu ik zo gelukkig ben.

Ik was de eerste en de laatste,
kijk hoe de tijd voorbijgaat.
Maar ik ben eindelijk alleen
Ik rol naar je toe.

Oude man, kijk eens naar mijn leven,
ik lijk erg op jou
ik heb iemand nodig die van mij houdt
de hele dag.
Kijk in mijn ogen
en je ziet dat het waar is.

Neil Young

Dit gedicht staat in het hoofdstuk Pensioenpoëzie, over de heilzame werking van poëzie op latere leeftijd. Er zou in sommige landen zoiets als poëzietherapie bestaan om op psychologisch, cognitief en emotioneel vlak in te werken van de mens, waardoor men korter bij zichzelf komt en bij de andere. Creatief schrijven zou daarbij ook horen, zodat mensen hun eigen gevoelens kunnen omzetten in gedichten.

Waarschuwing

Als ik een oude vrouw zal ik purper dragen
Met een rode hoed die er nier bij past
en die mij niet staat
En ik zal mijn pensioen opdoen aan drank
en zomerhandschoenen
En satijnen sandalen, en zeggen dat we geen
geld hebben voor boter.

Dit is het bekendste gedicht van Jenny Joseph; het dateert uit 1961.
De tweede regel gaf aanleiding tot het ontstaan van de Red Hat Society, die een prettig leven voor vrouwen op leeftijd propageert.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Red_Hat_Society
Heb ik even geluk dat mijn lievelingskleur purper is. Nu nog een rode hoed vinden! Want een prettig leven wil toch iedereen, en wel tot onze laatste dag. En daar hoort dan onvermijdelijke de liefde bij, geestelijk en lichamelijk, want die twee horen toch nog altijd samen voor mij. Vrijen met iemand waar je niet van houdt, het kan, maar voor mij toch liever het totaalpakket.

https://www.youtube.com/watch?v=6OrofA5U-lY

De filosoof Confucius zegt het zo en het is alsof hij het over mij heeft:

Toen in vijftien was, vulde ik mijn brein met kennis.
Op mijn dertigste kon ik mij handhaven.
Op mijn veertigste had ik geen twijfels.
Ik was vijftig toen ik de hemelse wetten kende
Toen ik zestig was, werd mijn oor een gehoorzaam orgaan voor de waarheid.
Toen ik zeventig was, kon ik de begeerte van mijn hart volgen, zonder afbreuk te doen aan wat goed was.

Ik heb hier niets meer aan toe te voegen!