Ik zie je graag …

ik zie je graag –
ik zie je graag –
ik zie je graag

ik zou de woorden duizend maal herhalen
tot ze balen en banaal zijn en vervagen
en we beiden niet meer vragen naar elkaar
een paar dat altijd samen is tot later
tot de kater van te veel ‘ik zie je graag’
sinds lang weer vaag is en verdwenen
verschenen als de kleuren door te veel aan zon
en hoe ik overwon en net als jij
tot rook en stof en as verging

en geen van al wie achterblijft begrijpt
dat al dat steeds ‘ik zie je graag’
werd aangerijpt
tot samen zwevend hand in hand
en als jouw lach tot licht vervaagt
herhaal ik weer die woorden traag:

ik zie je graag,
ik zie je graag

ik zie je graag.

bert deben

Cohesie

Eén lichaam zijn wij, één verbond
dat heel waarschijnlijk vroeger al
een keertje als geheel bestond
in één of ander tranendal

of ergens toch, in iets dat was
toevallig wat atomen samen
in stof of water, edelgas
en dan weer weg, in nieuwe namen

die steeds opnieuw werden bedacht
of lang voorheen gewoon ontstonden
want niemand weet wanneer of hoe
en wat er samen wordt gebracht

en vroeg of laat weer wordt ontbonden
één lichaam zijn wij, af en toe.

bert deben

Ik kende de dichter niet, nu dus wel, en hij schrijft prachtige liefdesgedichten. Ik kreeg ze gisteren cadeau van mijn allerliefste, want ze verhalen precies hoe wij ons voelen, en de dichter spreekt onze taal. Jullie die dit lezen en deze taal ook begrijpen, mogen hiervan meegenieten.
http://bertdeben.blogspot.com/

Komende zondag maak ik kennis met de papa van Audrey, en met zijn vriendin. Voor de trouw moeten we elkaar toch wel eens ontmoeten en kennismaken, zodat we de dag zelf geen vreemden meer zijn voor elkaar.
Volgende week worden de huwelijksuitnodigingen verstuurd, en dan wordt het ook voor hen beginnen aftellen tot 15 september.
Na den trouw gaan ze aan kindjes beginnen, en dat zal hen heel goed afgaan, zo te zien, want dit is een heel mooie foto van David met Sigr, het zoontje van zijn beste vriend Alwin. De foto is genomen in Zuid-Afrika, de dag dat Alwin en Greet elkaar het jawoord gingen geven. Terwijl de bruidegom zich klaar maakte paste David op de kleine, en zo te zien voelen beiden zich daar heel prettig bij.Ik ben getrouwd op 19 december 1968, en dat is dit jaar dus precies 50 jaar geleden. En nu trouwt dus mijn zoon, leer ik terug de liefde kennen, en wie weet tegen het einde van het jaar, zit er in Audrey ’s buikje nieuw leven…
1968 was en is voor velen een symbolisch jaar geweest, maar ik denk dat 2018 er niet zal moeten voor onder doen, toch zeker niet voor ons.
Soms word ik bang van zoveel geluk dat zomaar opeens onverhoopt uit de hemel komt gevallen. Maar dan weer zie ik het als een beloning voor alle tegenslag die we hebben kunnen overwinnen, want ook David heeft het niet altijd makkelijk gehad. Hij zal zijn geluk niet gepikt hebben, maar dik verdient!
Als er iets in mijn leven volledig geslaagd is, is het wel de relatie met mijn zoon, en de man die hij geworden is. En hij heeft een prachtvrouw gekozen, ook heel lief voor mij en al wie in haar omgeving komt. Dat worden vast en zeker schatten van kleinkinderen, dat kan niet anders!

Aftellen, het is al een hele tijd geleden dat ik voor iets met een popelend hartje heb zitten aftellen. Maar nu dus weer wel!
Aftellen, de dagen en weken voor we elkaar die knuffel kunnen geven die we elkaar al honderdduizend keer schriftelijk beloofd hebben. Aftellen naar die eerste blik, die eerste kus, die eerste aanraking…
Het worden spannende dagen! En hoe ik mij daarbij voel? Wel, als ieder ander wezen denk ik, bij een eerste afspraakje met een vriendje of vriendinnetje. Niet anders ook, als de afspraakjes die ik gemaakt heb in mijn jeugd. Alleen weet ik nu al veel meer over dat vriendje, dan ik ooit heb geweten over iemand anders. En het past allemaal zo goed bij en in elkaar, dat het wel lijkt alsof wij nooit vreemden voor elkaar geweest zijn.
Ken je dat, dat je over iets begint te vertellen, en dat de ander direct weet waarover het gaat, en dat het antwoord of de reactie erop is wat je er zelf van denkt? Wel, ik nu wel!
En dan zit het goed, dan kan het niet meer stuk. Dan zijn uiterlijk, leeftijd, en verleden totaal niet belangrijk. Dan kan je samen aan de toekomst beginnen.
Als twee mensen al zoveel gepraat hebben met elkaar, al ik het dan niet mondeling, en zonder hulp van de lichaamstaal, maar wel heel eerlijk en met respect, dan heeft een relatie al een serieuze vruchtbare bodem om in de groeien en bloeien. En we houden ook alle twee erg veel van “tuinieren”, dus dat komt allemaal dik in orde!
Het blijft echter spannend, die eerste afspraak, het blijft afwachten, maar als het wordt zoals we het beiden verwachten, zullen die dag alle treinen stilvallen (ook als ze niet staken!), zal er een zachte trilling door de aarde gaan, alle wolken verdwijnen, zon en maan samen schijnen, en de tuin zal die dag mooier bloeien dan ooit!

Ver als de horizon ben je

ver als de horizon ben je
in de glazen kist van het weer geborgen
beukend op de blikken deksels
van het najaar
ik zie de bliksem langs je lichaam trillen
en de regen loopt onrustig door je ogen

ik kan de afstand die mij van je scheidt
in lichtjaren tellen
en in de meter van het geluid
zoemen de seconden

mijn handen opnieuw in gebruik gesteld
sluiten het onweer in je borsten buiten

alleen de regen is thuis
op de platte daken van de nachten
zonder duizelingen

Simon Vinkenoog

Zelfbedrog is de ergste vorm van bedrog, en de meeste bedriegers zijn er zich niet eens van bewust.
Ik daarentegen, ben er mij wel van bewust dat ik door dit blog, mijzelf open en bloot op straat gooi, en in zo’n klein en deftig dorp als Hoeilaart zal dat wel een hele uitzondering zijn, want hier wil men wel alles weten van de andere, maar van de eigen persoon blijft alles angstvallig binnenkamers, met de gordijnen goed dicht en de rolluiken naar beneden.
Het heeft wel een groot voordeel, als je alles zelf eerlijk naar buiten brengt. Roddelen kunnen ze immers niet meer, want de schandalige waarheid is al geweten, en speculeren moeten ze ook niet, want er valt niets meer te raden.

Buiten van een paar streekgenoten op Facebook, heb ik wel nog geen reacties gehad op mijn blog, maar dat had ik ook niet verwacht. Ze gaan trouwens ook nooit iets in mijn gezicht gezeggen, neen, dat zou immers niet op zijn Hoeilaarts zijn.
Goede mensen, hoor in Hoeilaart, daar niet van, maar gesloten als mosselen, en totaal geen gevoel voor humor, wat dus wil zeggen, vlug op de tenen getrapt, en geen relativeringsvermogen.
Maar dat gaat veranderen! De echte Hoeilanders zijn net als sommige andere diersoorten stilletjes aan het uitsterven, en zeker die Hoeilanders die te lang onder en in de kerktoren gezeten hebben.
Het belachelijke chauvinisme, van een dorp dat zich altijd het middelpunt van de wereld gevoeld heeft, dat gaan ze er geloof ik nooit uitkrijgen, daar zorgt de dorpspolitiek wel voor. Of het zou moeten zijn dat Hoeilaart bij Overijse gevoegd wordt, vermits  van hogerhand aangedrongen en aangestuurd wordt dat gemeenten gaan samensmelten.
Als dat kortelings zou gebeuren, wat ik als geboren Overijsenaar natuurlijk hoop, dan is hier het kot te klein en zijn er voorzeker enkele wanhoopsdaden te verwachten. Ik woon hier aan de spoorweg, die is daar zeer geschikt voor…
Maar tot zolang, berust ik in het feit dat ik als Overijsenaar, met een open geest, en nu dus ook al een tijdje, met een open blog, in Hoeilaart woon, een hechte gemeenschap, waar ik de hond in het kegelspel mag spelen.

Vroeger zei men mij dat ik voor alles te jong was, nu zegt men mij dat ik voor alles te oud ben. Maar ik heb er mij vroeger niet aan gestoord en dat ga ik nu dus ook niet doen.
Vroeger was men te jong om de waarheid te weten, te jong voor de jongens, te jong om je goesting te doen, te jong om je eigen mening te hebben, en te jong voor alles wat plezant was.
Het enige waarvoor ik niet te jong was, was om te werken, en dat was al van mijn negende. Helpen in het huishouden, helpen in de tuin, zelfs werk dat mijn vader meebracht van de bazen waar hij werkte.
Terwijl de andere kinderen van de buurt aan het ravotten waren, konden wij een centje bij verdienen, en dan niet voor onze spaarpot, maar voor hetgeen kinderen kosten aan hun ouders.
https://www.youtube.com/watch?v=nFpGINFsnyU&feature=youtu.be
Wat wel niet lukte, was dat ik toch van mijn veertiende ging dansen, en dat ik toch met de jongens liep. Mijn ouders gingen wel mee naar het bal, maar veel last had ik er niet van, want op de dansvloer was het donker genoeg, en af en toe moest een mens toch ook eens naar “het toilet”, en dan kon je buiten onder de sterrenhemel wel even doen, wat onder het alziend oog van al wie zich volwassen noemde niet mocht.
Eigenlijk heb ik altijd goed mijn plan getrokken, als iets mij verboden werd. Heb wel veel slaag gekregen, maar uiteindelijk is het mij toch gelukt om hier en daar ferm mijn zin te doen, door wat wel mocht en wat niet mocht, aan elkaar te koppelen.
Zoals naar de avondles gaan, en dan moest ik twee kilometer te voet naar huis langs de Huldenbergse dreef, waar je ’s avonds geen kat meer tegenkwam, behalve dan de jongen waar ik mee afgesproken had, op zijn fiets, of met de motor.
Of ik moest op een woensdagnamiddag materiaal verzamelen voor de les natuurkunde, en dat klusje kon je dan ook koppelen aan een afspraakje met de liefde.
Vindingrijk dat een mens is, als men iets in zijn lijf en kop heeft, en tegen de aard van het beestje, is geen straf opgewassen!
En nu zou ik dus voor van alles en nog wat te oud zijn? Wel, als ik vroeger mijn manieren niet kon houden, toen ik daarvoor nog gestraft kon worden, zal ik het zeker ook nu niet kunnen, want daar is je goesting kunnen doen immers veel te plezant voor!

De Dreef in Overijse nu, met veel minder bos en groen, en veel drukker. Jammer!