Gisteren heb ik mij sinds lange tijd eens ergens heel erg welkom gevoeld, en dat is echt genieten. Mensen die je al aan de deur staan op te wachten om je zo warm te begroeten, zelden meegemaakt! en Audrey en David hadden weer heel lekker gekookt!!!
Mensen die zo blij waren met mijn aanwezigheid, is sinds mijn schooltijd geleden. Voor de rest was het allemaal maar mondjesmaat, en zelfs dat niet.
Eén keer ook mijn moeder – die altijd gezegd had dat ze liever geen kinderen had gewild – toen ze een paar maanden voor haar dood in het ziekenhuis was, en in een rolstoel de lift kwam uitgereden en mij in de gang zag aankomen. Haar gezicht straalde opeens toen ze mijn naam uitsprak! Had haar zo nooit eerder gezien. Dat was ook een heel mooie ervaring, een geschenk dat veel heeft goedgemaakt!https://www.youtube.com/watch?v=bg4d8OZB2cQ
Meestal voelde ik mij in de loop van mijn leven, tijdens al dan niet verplichte ontmoetingen, een outsider die zich in allerlei bochten moest wringen om toch in het plaatje te passen.
Behalve op school, zoals ik al zei, zeker bij de leerkrachten, en zelfs na school toen ik al getrouwd was, was het altijd een grote vreugde om elkaar eens toevallig tegen het lijf te lopen en het enthousiasme was altijd wederzijds.
https://www.youtube.com/watch?v=0BL2Ltq4NlE
Gisteren dus ook, we waren blij van elkaar eindelijk te ontmoeten en te leren kennen, en bij het afscheid werd er warm geknuffeld.
Als je bij een eerste ontmoeting al iemand zoveel vertrouwen kan geven dat de tranen in haar ogen springen als die persoon over haar leven vertelt, ja dan zit je wel heel goed, en zeker op dezelfde lijn.
Dankbaar ben ik hier voor, dat de laatste jaren er zoveel lieve, mooie mensen in mijn leven gekomen zijn, en dat al wie er niet in thuishoorde verdwenen is.
Ik heb mezelf dikwijls niet oké gevoeld, en werd ook vaak vernederd door zij die familie plachten te zijn, maar dat is verleden tijd, en zij zullen mij misschien missen, maar ik zeker hen niet.

Vandaag ontmoet ik voor de eerste keer, Olivier, de papa van Audrey, zodat we elkaar wat leren kennen voor de trouw van onze kinderen.
Straks komt David mij halen om bij hem thuis in de Kouterstraat verwend te worden met een heel lekker etentje, want zowel hij als Audrey zijn prima koks, en het is altijd iets heel speciaal dat ze klaarmaken.
Gisteren is hij de kruiden uit mijnen hof komen halen en de gezonde eitjes van de kippen, en nu ben ik benieuwd wat ze daarmee op verrassende wijze gefabriceerd hebben.
Verder is het begin van deze zondag rustig, wat kil en grijs verlopen. Maar dat is geen erg, zo heb ik wat tijd om alles wat er de voorbije dagen gebeurd is eventjes op een rijtje te zetten.
Gisteren heb ik overigens in overvloed mij hart kunnen luchten door weel te schrijven. Tegenwoordig lijkt de inspiratie een tsunami. Er is ook enigszins verandering gekomen in de manier van schrijven, vind ik voor mezelf. Het is niet meer omdat het moet, maar omdat het kan. Zou oefening dan toch kunst baren?
Ik heb nooit geloofd in een schrijver die zich elke dag aan zijn schrijftafel zet en begint te schrijven. Bij mij ging het eerder om een opwelling. Maar nu kan ik het dus ook, voor dat witte blad papier gaan zitten, of liever gezegd voor mijn laptop plaats te nemen, en beginnen met het eerste woord en voortborduren tot er iets voldoende goed op het scherm staat. Het is nu echt een ambacht geworden, opbouwen en afwerken.
Zou ik dan uiteindelijk toch een échte dichter aan het worden zijn?!

Vanuit

Vroeger
schreef ik
vanuit
een noodzaak,
nu vanuit
een overvloed.

Micheline Baetens – 16.06.2018