Deze week is het dus, zoals elk jaar de Poëzieweek, met als kers op de taart de laatste donderdag van januari Gedichtendag.
Als ik sommige mensen over literatuur hoor praten, heb ik de indruk dat ze alleen de letters hebben gelezen. Bijvoorbeeld, in lezerskringen waar iedereen het verplichte boek dient te lezen, om het daarna samen te kunnen bespreken en becommentariëren. Vreselijk!
Je verplicht mensen niet om een bepaald boek te lezen, je laat mensen een boek ontdekken. En meestal wordt dat dan een boek dat past in hun verhaal, in hun belevenissen, in hun herinneringen of verlangens.
Gedurende tien jaar heb ik hier in het rusthuis in Hoeilaart Gedichtendag georganiseerd, met en voor de bewoners en samen met het personeel. Ik mocht een serie gedichten kiezen, die ik hen dan eerst allemaal voorlas, en waaruit zij dan het gedicht kozen dat hen het meest aansprak om voor te lezen op Gedichtendag zelf.
Er zaten zowel oude gedichten tussen uit hun kindertijd, als gedichten van hedendaagse dichters. De eerste keer was een uitdaging, en ook het personeel geloofde er niet echt in, maar op den duur keken de rusthuisbewoners er naar uit. En fier dat ze waren, telkens ze “mochten” meedoen!
Literatuur geeft mensen zoveel, maar laat ze het alsjeblieft zelf ontdekken, want net als bij muziek, moet het in ons “kraam” passen, je houdt immers toch ook niet van alles wat op de radio gespeeld wordt.
https://kommaardichter.wordpress.com/portfolio/poezie-herman-de-coninck/

Ik kan nog altijd naar de moestuin gaan en verse groenten oogsten, maar nu is het bijna gedaan. De rest van het groen is voor de kippen, want die hebben het niet comfortabel met deze natte winter, en die mogen dus best eens verwend worden.
Als het dinsdag wat beter en warmer weer is, zoals beloofd werd in het weerbericht, ga ik één en ander opkuisen in de groentetuin. Mijn nieuwe moestuinplanner en tevens tuinagenda ligt al klaar, en net als verleden jaar zullen we maand na maand de goeie tips van Wim Lybaert proberen af te werken. Er staan nog een paar frambozenstruiken te wachten om te verplanten, en dat mag nu in januari.

Er kan al wel kalk gestrooid worden, al denk ik niet dat de grond teveel last zal gehad hebben van de afgevallen bladeren die de grond verzuren. Misschien wel van de dennennaalden. Met bemesten ga ik nog wat wachten.
Het terras ligt er ook triestig bij, en daar ga ik deze week  wat proberen aan te doen, zodat de eerste voorjaarsbloemen tot hun recht kunnen komen.
En zo stilaan werken we ons naar de lente toe, al kan het in februari nog heel flink winteren, dus niet te overmoedig worden en de jeukende handjes nog wat laten rusten.

Veel mensen zijn tegenwoordig alleenstaand, veel meer dan vroeger heb ik de indruk. Vooral jonge veertigers, lijkt me.
David is ook al  éénenveertig en gaat pas dit jaar trouwen. Bij hem is het voor de eerste keer, maar veel van die veertigers hebben al twee of meer relaties achter de rug, en houden het daarna voor bekeken. En dan zie je vaak dat ze rond hun vijftigste toch maar weer eens de stap wagen, en dan meestal voorgoed.(Dit kaartje hebben Audrey en David zelf ontworpen. De foto is genomen in Terlanenveld te Overijse, waar hij haar een paar maanden ter voren ten huwelijk had gevraagd.)

Maar wat mij nog meer opvalt aan die veertigers, is dat ze gedurende die tien jaar dat ze alleen door het leven trekken, een tweede puberteit lijken te beleven, en nog alleen maar plezier willen maken, en alleen met zichzelf willen bezig zijn.
Wat zijn die mannen en vrouwen dan tekort gekomen in hun jeugd, of wat hebben zij gemist in hun relaties? Of zijn zij teveel individu of te egoïstisch om te investeren in anderen, in een gezin en eventueel kinderen?
Maar dan zien je uiteindelijk toch wel weer, dat ook die alles-kan-en-alles-mag houding, en de ik-ben-wie-ik-ben mentaliteit, niet de nodige voldoening geeft, en dat ze wel weer wat meer zin aan hun leven willen geven.
Misschien is onze maatschappij ook te veeleisend voor die jonge gezinnen, is de druk te hoog, te weinig tijd voor wat anders dan dat eeuwige “moeten”, ofwel zijn we klaar voor een ander soort relaties, waarin we creatiever en meer zelfbeslissend kunnen zijn, met veel meer keuzemogelijkheden…
Ik hoop in elk geval dat het Audrey en David anders vergaat, en ze die midlifecrisis niet nodig hebben om hun leven en liefde verrassend, creatief en zinvol te houden. De lat niet te hoog leggen voor jezelf en de andere, en van de eerste dag tot de laatste jezelf blijven, lijkt mij de grootste uitdaging in een relatie.
Op hoop van zege dan maar, Audrey en David!(Op de Gentse feesten in 2017)

Ik schrijf hier geen literatuur, en waarschijnlijk staan er ook veel schrijffouten tussen en verkeerde “zinbouwsels”, maar dat is allemaal niet echt belangrijk, al kan ik wel rooie kaken krijgen van een dt-fout. Zolang iedereen begrijpt wat ik schrijf, ben ik al lang content.

Een mens leeft maar één keer, en je ganse leven hetzelfde doen, dan mis je wel erg veel. Dus vandaag heb ik mijn brei- en haakboeken naar de kelder gedaan, en de komende tien jaar, als ik die nog mag beleven, gaan we schrijven.
David is bezig met mijn nieuwe laptop in orde te zetten, en ik leer elke dag nog bij hoe ik mijn blog zelf kan beheren.

Soms voel ik mij zo een heel klein beetje een bescheiden da Vinci, een beetje van alle markten thuis. Ik heb heel veel gelezen, mij verdiept in psychologie en filosofie, geschilderd, zelfs model gestaan, gekantklost (modern), zelfs naar de academie in Leuven hiervoor geweest, ook een jaar kunstgeschiedenis gevolgd, hier thuis creatieve namiddagen georganiseerd voor mensen die graag wat handwerk deden, en ondertussen nog veel vrijwilligerswerk, onder andere in het rusthuis en voor Slachtofferhulp. En nu dan tuinieren en schrijven, gelijk verdeeld over de seizoenen.
Mijn zoon zei gisteren dat ik wel een puber lijk. Een overjaarse dan! Nu mijn puberteit mogen beleven, is een rechtvaardige compensatie voor wat in mijn jeugd niet kon, dus ik geniet ervan zolang ik kan. “Bezige bij”, noemden mijn leraars mij destijds, en blijkbaar is dat zo gebleven.

Gisteren een mooi compliment gekregen van een jonge vriend: “Jij praat en schrijft als een twintiger.”
Op een gegeven moment stop je met worden, dan ben je het, en blijf je het. Bij mij moet dat zo ongeveer rond mijn zestiende geweest zijn, en sindsdien ben ik geloof ik niet veel meer veranderd. Misschien af en toe nog eens serieus afgedwaald, maar nu zit ik voorgoed en hopelijk tot het einde, op het juiste spoor. (Ik woon niet voor niks aan den trein!)
Ik schrijf tegenwoordig het ene gedicht na het andere. Ik begin mezelf ook grappiger te vinden, en zorgelozer, maar wel nog altijd met genoeg verlangens en twijfels om wakker van te liggen.

Mijn antidepressiva zijn weer voor de zoveelste keer, bijna volledig afgebouwd. Het lukt aardig, buiten de nachtmerries en een gevoel van elektriciteit in mijn hoofd. Maandag nog eens naar de dokter bellen, om nog maar eens de dosis te mogen verlagen.
Misschien is het inderdaad zo dat creatieve mensen genoeg miserie moeten gekend hebben om creatief te kunnen zijn. In elk geval het werpt tegenwoordig zijn vruchten af, en dat zonder aan de drugs en de drank te zitten!
En diezelfde vriend vroeg: “Waar heb jij dan zo goed leren schrijven als je maar tot vijftien jaar naar school geweest bent?” Lezen, lezen, en nog eens lezen!!!
En ja sommige mensen hebben gevoel voor muziek, anderen voor taal, en nog anderen voor dans… En dat had ook gekund!