Als iemand het ooit in zijn hoofd haalt om na mijn dood een biografie te schrijven over wie ik was, zou ik daar graag onder meer het volgende zien instaan.
“Zij was een zorgzame echtgenote, de beste moeder voor haar zoon, en beducht door vriend en vijand om haar eerlijkheid.”
En ook nog het volgende.
“Op latere leeftijd leerde zij via Facebook de veel jongere West-Vlaamse dichter Guy De Smet kennen, die zij nooit in levende lijve ontmoette, zelfs niet wist hoe hij eruit zag, maar waarmee zij toch een langdurige en intense vriendschap opbouwde. Beide dichters waren zielsverwanten. Van hem is onder andere volgend gedicht, dat hij haar toestuurde via chat.”

Het hek was te hoog
maar toch sprong ik er moeiteloos over.
Ik mis die overmoed!

Nu zoek ik naar het hekkendeurtje.
Ik hoef niet meer te springen.
Ik hoef niets meer.

Ik mag als ik wil.

Guy De Smet – 24.01.2018

01.01.1922 – 26.01.2009
Negen jaar geleden overleed mijn vader, een halfjaar na mijn moeder. We hebben hem ’s morgens gevonden, hij zat dood in zijn zetel, is waarschijnlijk gestorven terwijl hij moederziel alleen naar tv zat te kijken.
Volgens de thuisverpleegster en huisdokter heeft hij er niets van gevoeld. Het hart heeft opgehouden met kloppen en hij is met een zucht dood gegaan.Toch vond ik het erg dat er niemand bij hem was.
Toen mijn moeder overleed, heb ik niet geweend, ik was blij dat zij eindelijk uit haar lijden verlost was. Voor mijn vader heb ik wel geweend, en ik weet eigenlijk niet waarom, want het was een mooie dood, en de man zelf heeft ons niet echt gelukkig gemaakt, niet mijn moeder, en niet mijn zus en ook mij niet.
Tijdens de dag voor de nacht dat hij stierf, is David nog even bij hem geweest om de boodschappen te brengen, en toen was hij nog zo content dat hij zijn hele tuin opgekuist had gekregen. Waarschijnlijk is dat de laatste krachtinspanning geweest dat zijn oude lijf aankon. Hij was verder niet echt ziek, hij moest enkel verzorgd worden voor een paar open wonden aan zijn benen.
Werken dat die man kon, werken en sparen, hij leefde voor niets anders, en wij moesten dat ook doen. Inderdaad een harde werker, en de rest was allemaal voor later, en of we dat nu graag hadden of niet, daaronder gebukt gingen of niet, dat kon hem niet schelen, dat hoorde er voor hun gewoon bij.
We zijn er dan ook, mede hierdoor, alle drie op een gegeven moment onderdoor gegaan.
Eerst mijn moeder, toen ik zestien jaar was, mijn zus rond haar dertigste, en ik de eerste keer rond mijn veertigste. Die man heeft ons alle drie in het “zothuis” gekregen, en hijzelf was onverwoestbaar.
Na zijn dood, merkte ik dan ook nog eens, dat hij ons zijn ganse leven belogen had, en ontdekte ik dat ik een halfbroer had, die mijn vader toen dat kind vijf jaar was, gewoon in de steek gelaten heeft. “Als hij het niet moest zien, moest hij er ook niet voor betalen”, was de deal met de moeder van de jongen, en ja, voor mijn vader kwam geld altijd op de eerste plaats.
Misschien is dat ook de reden waarom hij helemaal alleen gestorven is, want genegenheid kan je niet kopen.
(Mijn halfbroer en zijn vrouw)

Poëzie

Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
mijn minituurmensje, mijn zelfgemaakt
verdrietje, en het helpt niet;
zoals je een hand op haar hete voorhoofdje
legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
en het helpt niet:

Gedichtendag, en kan het nu mooier dat mijn zoon net een jaar geleden zijn lief ten huwelijk vroeg, geknield in de besneeuwde velden van Terlanen in Overijse. De velden waar ik als kind gespeeld, gewandeld en ontdekt heb.

Van bij mijn ouderlijk huis in de Stockemstraat, en later van in de Veeweidestraat, wandelde ik toen naar Terlanenveld en zo naar de Bisdom, om uiteindelijk in de Leegheid uit te komen.
Ik herinner mij nog de felblauwe vlasbloemetjes, het hoge graan, de paddenstoelen in de weiden waar de koeien graasden, de konijntjes af en toe, en de geur van de boerderij van de boer.
Ook het kasteel van de Bisdom, waar mijn grootmoeder nog gediend had, de holle weg, waar je in de lente de wilde meiklokjes kon plukken, het hoge huis van de notaris, van wiens dochter ik ooit een pop kreeg, de tuin van mijn grootvader aan de grot, naast de villa van de oude Lootvoet, die in de Leegheid een brouwerij had en waar mijn aangetrouwde tante Thérèse destijds gediend heeft, en zo mijn nonkel Robert heeft leren kennen, de jongste broer van mijn moeder, die op zijn 70ste nog de bergen in Nepal ging beklimmen.

De Leegheid waar de oudste zus van mijn moeder en haar man, jaren conciërge waren, in de brouwerij werkten, en in het piepkleine, maar oergezellig huisje achter de Ijse woonden, waar ik mijn fiets zette als ik later in de Over ging werken.
Ik herinner mij zoveel, en alle herinneringen die ik toen in mijn eentje als kind beleefde, zijn even mooi. Ik hield en hou van dat dorp, dat jammer genoeg nu een kleine stad geworden is, maar waar er toch genoeg plekken overgebleven zijn die ik als kind bewandeld heb, uren en uren, en meestal alleen, samen met mijn dromen en fantasie.

Vandaag is het Gedichtendag, en daarom vandaag enkel mijn top drie lievelingsgedichten. Ik hou wel van alle drie evenveel! En ze vertellen alle drie iets over wat ik het belangrijkste vind in het leven: Eerlijkheid, Rechtvaardigheid, en Liefde.

Liedje

Lieg alsjeblieft niet tegen me
niet over iets groots niet over iets
anders. Liever hoor ik het
vernietigendste dan dat je liegt
want dat is nog vernietigender.

Ik chat op Facebook al een paar dagen met een Fransman. Heel knap, een pak jonger en volgens zijn eigen zeggen eerlijk en oprecht. Maar na al wat ik al tegengekomen ben, ben en blijf ik argwanend.
Nu wil hij dat we via Skype verder praten, zodat ik hem kan zien, zodat ik zeker ben dat het weer niet iemand is met een vals profiel. Van zodra ik mijn nieuwe laptop heb, ga ik dat eens uitproberen. Spannend!
Als dit weer een slechte grap blijkt te zijn is het wel de laatste keer, dat ik daar mijn tijd insteek. Het is immers zo dat hij mij gecontacteerd heeft, en ik niet hem. Dus de volgende die mij wat probeert wijs te maken krijgt het deksel op de neus.
Zijn naam is Renaud Bernard  en hij is afkomstig van Rennes in Bretagne, maar woont momenteel in Montreuil. Hij is 56 jaar, 5 jaar weduwnaar, en heeft een dochter van 17 jaar, Sandra. Het zou een garagist zijn die tweedehandswagens verkoopt.

Wat hij schrijft klinkt zinvol, met respect, en beredeneerd. Ofwel kan hij het spel heel  goed spelen, ofwel is hij inderdaad echt van vlees en bloed. Ik geef het nog een kans, maar ben niet van plan om weken met iemand te chatten, om op niets uit te komen. Ik zoek namelijk een partner, en geen tijdverdrijf!

Ze gaan allemaal dood, die zangers van vroeger, en wij worden oud, en zien met lede ogen aan dat de tijd voorbij vliegt. Januari is weer bijna op zijn einde, en dan komen in februari al die vervelende verjaardagen aan, eindelijk begint het de laatste week van januari al.
Misschien luisteren we beter niet naar die liedjes van vroeger, een mens wordt er alleen maar nostalgisch van. Hartverwarmend is het wel dat ook de jongere generatie er nog wat aan heeft.
Brel, Van Uytsel, Piaf, Bob Dylan, Lou Reed, Rod Stewart, Robert Long, Ramses, Ferré…, ze zijn nog allemaal geliefd en ze beroeren nog altijd onze gevoelens. Waarschijnlijk ook omdat de thema’s die ze bezingen tijdloos en universeel zijn.
Voor mij was en is het vooral belangrijk dat een lied een mooie tekst heeft, ik moet er dus ook echt naar kunnen luisteren en hij moet iets overbrengen waar ik persoonlijk iets aan heb en bij voel. Schlagers zijn aan mij niet besteedt! Het mooiste lied over hoe met de tijd alles verandert en voorbijgaat is van Léo Ferré, en inderdaad, Avec le temps…
Geniet er nog van, van de tijd, en liefst zo lang mogelijk!